Φόρτωση Text-to-Speech…
Oταν τραυματίστηκε ο Ουναΐ, η σκέψη των περισσότερων ήταν ότι ο προπονητής της ομάδας θα ψάξει τον αντικαταστάτη του, μέσα από τα στοιχεία των παικτών του που είναι «δεκάρια» ή «δεκαρίζουν»: Η λογική έλεγε Ταμπόρδα, Γιάγκουσιτς ή ακόμα και Κάνγκουα. Ο Νίστρουπ, ο οποίος σε αντίθεση με όλους εμάς είναι προπονητής, αποφάσισε να σκεφτεί «έξω από το κουτί» και να τοποθετήσει εκεί τον Τεττέη. Tο έκανε στο παιχνίδι που τραυματίστηκε ο Ουναΐ, αλλά δείχνει να είναι ένα πλάνο που του αρέσει, πολύ απλά διότι αποδίδει. Κάτι που έμοιαζε τελείως αντισυμβατικό, σχεδόν «ποδοσφαιρικά παράλογο», είναι κάτι που προσφέρει πράγματα και επιθετικά και ανασταλτικά.
Ο Τεττέη παίζει ως «9,5», κάτι μεταξύ δεύτερου επιθετικού, που έχει την ελευθερία να κινείται όπου διαβλέπει ότι υπάρχουν χώροι και επιτελικού, που ψάχνει τον φορ που παίζει μπροστά του, εν προκειμένω τον Ντέσερς. Το «δεύτερος επιθετικός» ακούγεται λογικό, το «επιτελικός» θα ακουγόταν παράλογο, αν δεν ήταν μια πάσα του Τεττέη στον Ντέσερς, αυτή που ξεκλείδωσε το ματς στον Βόλο κι έδωσε τους τρεις βαθμούς. Κι όχι μια πάσα στο περίπου, αλλά μια πάσα ακριβώς εκεί που (θα) ήταν ο Ντέσερς, με ακρίβεια που θα ζήλευαν πολλά κλασικά δεκάρια. Προϊόν δουλειάς και όχι τύχης. Αποτέλεσμα προπόνησης και όχι συγκυρίας. Στοιχεία που βλέπει και δουλεύει ο προπονητής, και συνεργασία που «χτίζουν» οι δυο παίκτες. Ανταγωνισμός που κάνει και τους ίδιους καλύτερους και ωφελεί την ομάδα. Και πέρα απ’ όσα κάνει μεσοεπιθετικά, είναι τρομερά τα πράγματα που κάνει και στο ανασταλτικό κομμάτι: δεν πρεσάρει απλά τα αντίπαλα στόπερ, αλλά κυνηγάει παίκτες σαν αμυντικό χαφ και δίνει βοήθειες στην άμυνα ακόμα και έξω από την περιοχή του Πένια.
Ενας προπονητής γεμάτος εκπλήξεις
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο προπονητής του Παναθηναϊκού δοκιμάζει πράγματα που μοιάζουν «παράξενα». Αλλοτε του βγαίνουν και άλλοτε όχι. Αλλά βλέποντας τα ώς τώρα κατορθώματα της ομάδας, μάλλον καλά τα έχει κάνει: Τρεις ευρωπαϊκές προκρίσεις, επτά νίκες σε οκτώ παιχνίδια στο πρωτάθλημα, δυο νίκες στο κύπελλο και δυο νίκες στη League Phase του Conference, κάτι δείχνουν. Οτι ο Νίστρουπ τολμάει, ψάχνεται, δοκιμάζει πράγματα, δουλεύει πολύ στις προπονήσεις κι έχει πράγματα στο μυαλό του που μπορούν να «μπερδέψουν» τους αντίπαλους προπονητές.
Από το 4-2-3-1 μέχρι το 4-4-2, τον Λιβάι ως δεξιό μεσοεπιθετικό, τον Τεττέη πίσω από τον φορ, τον Τσάπρα δεξί εξτρέμ, τον Πελίστρι αριστερό εξτρέμ, ο Νίστρουπ δεν σταματά να «εκπαιδεύει» τους παίκτες του και να τους ζητάει να μάθουν διαφορετικά πράγματα απ’ αυτά που ήδη γνωρίζουν. Κι επειδή είναι αυτός που είναι, δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση αν στο προσεχές μέλλον δούμε όντως να παίζει πίσω από τον επιθετικό ένα πιο «κλασικό δεκάρι», όπως είναι ο Ταμπόρδα ή ο Γιάγκουσιτς, ακόμα και ο Κάνγκουα που λέγαμε και πιο πάνω. Ισως αυτό να το δούμε σε ματς όπου πρέπει να ξεκουραστεί ο Ντέσερς και ο Τεττέη θα βρίσκεται στην κορυφή της επίθεσης.
Οπως και να έχει, όσο οι παίκτες του Παναθηναϊκού «ψήνονται» όλο και περισσότερο από τις ιδέες του προπονητή τους, τόσο ο ίδιος ο Νίστρουπ «ψήνεται» περισσότερο» από την ομάδα, το πρότζεκτ, τον κόσμο, το χειροκρότημα που λαμβάνει. Η αντίδρασή του στο τέλος του αγώνα στον Βόλο, με σφιγμένες γροθιές, όταν πέρναγε μπροστά από τους φίλους της ομάδας που τραγούδησαν (νομίζω για πρώτη φορά) το όνομά του, αλλά και ο αυθορμητισμός στις δηλώσεις του για τα «fucking borders» της Ασίας ήταν εντελώς κόντρα στη «σκανδιναβική του φύση». Αν καταφέραμε μέσα σε τρεις μήνες να τον κάνουμε «δικό μας άνθρωπο», έναν τύπο εκδηλωτικό και «μεσογειακό», είναι μεγάλη υπόθεση.
Και δυο κουβέντες για τον Ντέσερς
Δεν θα πω κάτι που δεν γνωρίζουμε ή κάτι που δεν έχω ξαναπεί. Για την ακρίβεια, από το καλοκαίρι κιόλας, όταν ο Παναθηναϊκός αναβαθμιζόταν ποιοτικά και ποσοτικά μέσω των μεταγραφών του, έλεγα και έγραφα ότι μια από τις σημαντικές «μεταγραφές» θα μπορούσε να είναι η επιστροφή του Ντέσερς ύστερα από τόσο μεγάλη απουσία. Ο Ντέσερς υπέγραψε την είσοδο του Παναθηναϊκού στη League Phase του Conference κι όταν πια ήταν σε θέση να ξεκινάει βασικός κι όχι να παίζει 25-30 λεπτά, μπόρεσε να μας δείξει για ποιο λόγο δαπάνησε πέρυσι πάνω από 5 εκατ. ευρώ ο Παναθηναϊκός για να τον αποκτήσει. Κι όπως και να το κάνουμε, είναι άλλο πράγμα να πετυχαίνει ένα ή δυο γκολ σε μια «πεντάρα» της ομάδας κι άλλο πράγμα να πετυχαίνει το μοναδικό γκολ σε μια αναμέτρηση, όπως έκανε στον Βόλο και να δίνει τους τρεις βαθμούς της νίκης. Διότι κάτι τέτοια «τρίποντα» μπορεί να είναι αυτά που θα κάνουν τη διαφορά στο τέλος, όταν θα κρίνεται ο τίτλος.
