Φόρτωση Text-to-Speech…
Λίγοι ίσως το έχουμε συνειδητοποιήσει, αλλά η είσοδος της Tesla στον κόσμο του αυτοκινήτου, το 2008, ήταν εξίσου ανατρεπτική με πολλά από τα επόμενα λανσαρίσματα της. Το Roadster, το πρώτο της μοντέλο, ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων που αμφισβητούσε εξαρχής τα στερεότυπα για τις δυνατότητες της ηλεκτροκίνησης, ότι δηλαδή η χρησιμότητά της περιορίζεται στις αστικές μετακινήσεις.
Το 2017, όταν πλέον η αμερικανική εταιρεία είχε καταφέρει να καθιερώσει την ηλεκτροκίνηση στη συνείδηση του κοινού μέσα από μια σειρά εμπορικών μοντέλων, ήρθε η ώρα να δρομολογήσει έναν διάδοχο του Roadster, αντάξιο των ολοένα υψηλότερων προσδοκιών που είχε καλλιεργήσει η ίδια με τα επιτεύγματά της.
Οι επιδόσεις που υποσχόταν η Tesla για το νέο μοντέλο ήταν πραγματικά εντυπωσιακές και συνδυάζονταν από ένα αμάξωμα, ο σχεδιασμός του οποίου εξέπεμπε τον απαραίτητο -για μια σπορ κατασκευή- δυναμισμό. Ακολούθησαν πολυάριθμες κρατήσεις από ενδιαφερόμενους αγοραστές που κατέβαλαν τις σχετικές προκαταβολές.
Από τότε πέρασε σχεδόν μια δεκαετία, χωρίς το αυτοκίνητο να μπει στην παραγωγή. Το ηλεκτρικό supercar της Tesla επέστρεψε πριν από μερικές μέρες -και πάλι σαν μια υπόσχεση για το μέλλον- αγνώριστο πλέον και με δυνατότητες που παραπέμπουν περισσότερο σε διαστημικό όχημα. Η φαντασμαγορική παρουσίαση του νέου Roadster αποτέλεσε μια πρωτοφανή επίδειξη μηχανολογικής επινοητικότητας και επικοινωνιακής δεξιοτεχνίας, πίσω όμως από το εντυπωσιακό θέαμα, τα διεθνή Μέσα θέτουν μια σειρά από ερωτήματα. Όπως, τι απέγινε το Roadster που είχε ανακοινωθεί το 2017; Πόσες από τις νέες τεχνολογίες μπορούν να περάσουν στην παραγωγή; Και ποιος είναι τελικά ο πραγματικός αποδέκτης της παρουσίασης;
Αν ο στόχος του Ίλον Μασκ ήταν να στρέψει πάνω του για άλλη μία φορά τα φώτα της δημοσιότητας, δύσκολα θα μπορούσε να το πετύχει καλύτερα. Η παρουσίαση του νέου Roadster δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία της αυτοκίνησης. Ίσως δεν υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που να μην έχει δει ένα από τα βίντεο, τα οποία παρουσιάζουν το εν λόγω μοντέλο να αψηφά τη βαρύτητα, να κινείται ανάποδα σε μια τεράστια ράμπα ή να πραγματοποιεί άλματα και περιστροφές στον αέρα.
Ο Κρις Ροσάλες του Edmunds, που παρακολούθησε την παρουσίαση στο Τέξας, ανέφερε πως από τα τρία Roadster που βρίσκονταν στον χώρο, μόνο το ένα έμοιαζε με ολοκληρωμένο αυτοκίνητο παραγωγής. Το δεύτερο διέθετε εμφανείς ποδιές στεγανοποίησης για την επίδειξη αναρρόφησης, ενώ το τρίτο, που χρησιμοποιήθηκε στα άλματα, έμοιαζε περισσότερο με ειδική κατασκευή για την πραγματοποίηση των εν λόγω ακροβατικών. Επομένως, το αυτοκίνητο που πρωταγωνίστησε στην παρουσίαση δεν είναι κατ’ ανάγκη αντιπροσωπευτικό εκείνου που θα φτάσει τελικά στα χέρια των περισσότερων αγοραστών. Έτσι, πέρα από τον αρχικό εντυπωσιασμό, προκλήθηκε επίσης ένα κύμα δυσπιστίας αλλά και ειρωνικών αντιδράσεων.
Από το supercar του 2017 στο θέαμα του 2026
Ένα σημαντικό ζήτημα που τίθεται είναι αυτό της αθέτησης μιας σειράς υποσχέσεων σχετικά με το αυτοκίνητο που παρουσιάστηκε πριν από εννέα ολόκληρα χρόνια. Όταν τον Νοέμβριο του 2017 η Tesla αποκάλυψε τη δεύτερη γενιά του Roadster, η πρότασή της ήταν φιλόδοξη αλλά απολύτως κατανοητή, υποσχόμενη ένα ηλεκτρικό supercar που θα ξεπερνούσε σε επιδόσεις τα καλύτερα συμβατικά σπορ αυτοκίνητα, προσφέροντας ταυτόχρονα ασυνήθιστα μεγάλη αυτονομία και δυνατότητα καθημερινής χρήσης.
Οι αριθμοί ήταν εντυπωσιακοί, με επιτάχυνση για τα 0-96 χλμ./ώρα σε λιγότερο από δύο δευτερόλεπτα, τελική ταχύτητα άνω των 400 χλμ./ώρα, αυτονομία περίπου 1.000 χιλιομέτρων και τέσσερις θέσεις σε διάταξη 2+2. Το αυτοκίνητο είχε μια κομψή, χαμηλή σιλουέτα, με αναλογίες που παρέπεμπαν περισσότερο σε ένα εξωτικό GT.
Η Tesla φιλοδοξούσε ουσιαστικά να πραγματοποιήσει στα supercars ότι είχε ήδη αρχίσει να εφαρμόζει στις πιο γήινες κατηγορίες αυτοκινήτων, αξιοποιώντας την ηλεκτροκίνηση για να επαναπροσδιορίσει τις επιδόσεις και τις εν γένει δυνατότητές τους.
«Το πρωτότυπο Roadster του 2017 έδινε μεγάλες υποσχέσεις, οι οποίες όμως θα μπορούσαν να υλοποιηθούν και να παραδοθούν σε πραγματικούς πελάτες. Το άλλο είναι ένα επιστημονικό πείραμα», έγραψε η Άμπερ ΝταΣίλβα στο Jalopnik, αντιπαραβάλλοντας το αρχικό αυτοκίνητο με εκείνο που παρουσιάστηκε στις 15 Οκτωβρίου.
Η παραγωγή για τη δεύτερη γενιά του Roadster είχε αρχικά προγραμματιστεί για το 2020. Οι ενδιαφερόμενοι κατέβαλαν προκαταβολές δεκάδων χιλιάδων δολαρίων, ενώ για την περιορισμένη έκδοση Founders Series προβλεπόταν η προπληρωμή ολόκληρου του τιμήματος των 250.000 δολαρίων. Εννέα χρόνια αργότερα, όσοι διατήρησαν τις κρατήσεις τους εξακολουθούν να περιμένουν. Μόνο που πλέον δεν είναι απολύτως σαφές τι ακριβώς περιμένουν, η δε έναρξη παραγωγής μετατίθεται τώρα για το 2028. Πάντως, αν είχαν διαβάσει με προσοχή τα ψιλά γράμματα της σύμβασης που υπέγραφαν, θα διαπίστωναν πως συναινούσαν στο ότι το συγκεκριμένο αυτοκίνητο βρισκόταν στο στάδιο της εξέλιξης και κανείς δεν μπορούσε να τους εγγυηθεί αν και πότε θα μπορούσε να παραδοθεί.
Το Roadster που παρουσιάστηκε τις προηγούμενες ημέρες διαφέρει παρασάγγας από το αρχικό πρωτότυπο. Η σχεδίασή του έχει εγκαταλείψει τις ρευστές γραμμές του 2017 για μια πολύ πιο αιχμηρή αισθητική, που αποτελεί ένα κράμα της σχεδιαστικής γλώσσας της Lamborghini και εκείνης του μονολιθικού Cybertruck. Στο νέο μοντέλο, η αφαιρούμενη οροφή και οι δύο μικρές πίσω θέσεις έχουν εξαφανιστεί, ενώ ακόμη σημαντικότερη είναι η αλλαγή φιλοσοφίας. Η έμφαση δεν βρίσκεται πλέον τόσο στην αυτονομία (που έχει πέσει λίγο κάτω από τα 500 χλμ.) και στην πρακτικότητα, όσο σε δυνατότητες που κανένα άλλο αυτοκίνητο δρόμου δεν έχει επιχειρήσει να προσφέρει.
Η μεταμόρφωση αυτή δημιουργεί ένα σύνθετο ζήτημα για τους πελάτες που έχουν ήδη καταβάλει προκαταβολές. Δεν πρόκειται απλώς για μια καθυστέρηση ή για αλλαγές στις τεχνικές προδιαγραφές κατά την εξέλιξη ενός μοντέλου αλλά για ένα αυτοκίνητο που δείχνει να έχει αποκτήσει διαφορετική ταυτότητα από εκείνη για την οποία οι πρώτοι αγοραστές δεσμεύτηκαν οικονομικά.
Οι μηχανολογικές προκλήσεις
Ίσως το πιο ενδιαφέρον τεχνικό στοιχείο του νέου Roadster να μην είναι οι προωθητήρες που του επιτρέπουν να πραγματοποιεί άλματα, αλλά το σύστημα αναρρόφησης που υπόσχεται εξαιρετικά υψηλή πρόσφυση. Η ιδέα δεν είναι καινούργια. Ήδη από τη δεκαετία του 1970, αγωνιστικά αυτοκίνητα αξιοποίησαν ανεμιστήρες για να δημιουργήσουν υποπίεση κάτω από το δάπεδό τους, αυξάνοντας την κάθετη δύναμη ανεξάρτητα από την ταχύτητα κίνησης.
Για να λειτουργήσει όμως αποτελεσματικά ένα τέτοιο σύστημα, πρέπει να περιορίζεται η εισροή αέρα από την περιφέρεια του δαπέδου. Αυτό επιτυγχάνεται με ειδικές εύκαμπτες ποδιές στεγανοποίησης, οι οποίες βρίσκονται πολύ κοντά στην επιφάνεια του δρόμου. Σε μια πίστα, όπου η άσφαλτος είναι σχετικά ομαλή και καθαρή, οι συνθήκες λειτουργίας μπορούν να ελεγχθούν. Τι συμβαίνει όμως σε έναν συνηθισμένο επαρχιακό δρόμο, με συνεχείς μεταβολές της απόστασης του δαπέδου από την άσφαλτο;
Αν η στεγανοποίηση διαταραχθεί, η παραγόμενη κάθετη δύναμη μπορεί να μειωθεί ξαφνικά. Όταν λοιπόν ένα αυτοκίνητο στρίβει με ταχύτητες που βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην πρόσθετη πρόσφυση του συστήματος, μια απότομη απώλεια αυτής της δύναμης μπορεί να οδηγήσει σε μια εκτροπή του οχήματος με πολύ οδυνηρές συνέπειες. Μάλιστα, η τεχνική ανάλυση του Electrek εκφράζει επιφυλάξεις για την ανακοινωμένη μέγιστη κάθετη δύναμη των 4.700 κιλών.
Επιπλέον, οι τέσσερις ανεμιστήρες του Roadster φέρονται να καταναλώνουν συνολικά έως 80 kW, ισχύ που αντιστοιχεί σε περίπου 109 ίππους και χρησιμοποιείται αποκλειστικά για τη δημιουργία κάθετης δύναμης. Άρα πρόκειται για μια τεχνολογία με σημαντικό ενεργειακό κόστος, που θα επιβαρύνει την αυτονομία του Roadster.
Υπάρχουν επίσης διάφορα πρακτικά ζητήματα, όπως ο θόρυβος. Όπως αναφέρει το Electrek, οι ανεμιστήρες του αυτοκινήτου ήταν τόσο θορυβώδεις ώστε οι παρευρισκόμενοι στην παρουσίαση, παρότι βρίσκονταν σε μεγάλη απόσταση, χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουν τις ωτοασπίδες που τους παρείχαν. Τέλος, παρά την ύπαρξη φίλτρων, ο αέρας που θα βγαίνει στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου θα εκτοξεύει με μεγάλη δύναμη σωματίδια και σκόνη σε όσους το ακολουθούν, κάτι που ίσως δεν είναι αποδεκτό σε μια έκδοση δρόμου.
Ακόμη πιο απαιτητική είναι η λειτουργία των προωθητήρων πεπιεσμένου αερίου. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν μετά την παρουσίαση, η διαθέσιμη ώση επαρκεί για λίγα δευτερόλεπτα, ενώ η αναπλήρωση των αποθεμάτων αερίου χρειάζεται κάπου 6 με 7 ώρες. Προβληματισμός υπάρχει και για την τεράστια φιάλη με το αποθηκευμένο άζωτο, ως προς το πώς θα συμπεριφέρεται σε περίπτωση σύγκρουσης.
Ένα ηλεκτρικό supercar σε μια αγορά που έχει αλλάξει
Το 2017, η Tesla βρισκόταν στην πρωτοπορία της ηλεκτροκίνησης και μπορούσε να προσφέρει επιδόσεις που έμοιαζαν απρόσιτες για τους παραδοσιακούς κατασκευαστές. Σήμερα εταιρείες όπως η Rimac έχουν ήδη κατασκευάσει ηλεκτρικά hypercars με επιδόσεις που πριν από λίγα χρόνια θα θεωρούνταν εξωπραγματικές. Άρα, η εξαιρετικά γρήγορη επιτάχυνση δεν αποτελεί πλέον αποκλειστικό προνόμιο της Tesla.
Αυτό ίσως εξηγεί γιατί το νέο Roadster επιχειρεί να μεταφέρει τον ανταγωνισμό σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο. Όταν η επιτάχυνση και η τελική ταχύτητα δεν αρκούν πια για να προκαλέσουν την ίδια αίσθηση στο κοινό, του προσφέρεις το όνειρο του ιπτάμενου αυτοκινήτου…
Η Άαριαν Μάρσαλ του WIRED επισημαίνει ότι το νέο Roadster παρουσιάζεται σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για τα ηλεκτρικά hypercars. Αρκετοί κατασκευαστές πολυτελών αυτοκινήτων διαπιστώνουν ότι οι εύποροι αγοραστές εξακολουθούν να προτιμούν τον ήχο και τον χαρακτήρα των θερμικών κινητήρων, ενώ η Lamborghini έχει ήδη εγκαταλείψει τα σχέδια για ένα αμιγώς ηλεκτρικό μοντέλο.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ένα πανάκριβο ηλεκτρικό supercar περιορισμένης παραγωγής δύσκολα θα αποτελέσει σημαντική εμπορική δραστηριότητα για την Tesla, μπορεί όμως να λειτουργήσει ως τεχνολογική ναυαρχίδα, ενισχύοντας την εικόνα μιας εταιρείας που φιλοδοξεί να δραστηριοποιείται πολύ πέρα από τα συμβατικά όρια της αυτοκινητοβιομηχανίας.
Η Άμπερ ΝταΣίλβα του Jalopnik υποστηρίζει -αυτό που όλοι σκεφθήκαμε- ότι το Roadster του 2026 δεν απευθύνεται τόσο στους υποψήφιους αγοραστές, όσο στους επενδυτές και στους θαυμαστές του Ίλον Μασκ. Κατά την άποψή της, η Tesla έχει μετατοπιστεί από την κατασκευή αυτοκινήτων που καλύπτουν πραγματικές ανάγκες, στην προβολή τεχνολογικών οραμάτων που συντηρούν το ενδιαφέρον γύρω από την εταιρεία.
Υπάρχει βέβαια και η αντίθετη ανάγνωση, καθώς το Roadster πιθανόν να αποτελεί ένα τεχνολογικό εργαστήριο, στο οποίο η Tesla εξελίσσει συστήματα που ενδεχομένως θα βρουν εφαρμογή και σε άλλα προϊόντα της. Άλλωστε, η ιστορία της αυτοκινητοβιομηχανίας έχει να επιδείξει πολυάριθμες περιπτώσεις αυτοκινήτων που σόκαραν με την τόλμη τους, αμφισβητήθηκαν έντονα και τελικά απέκτησαν μια σημασία πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που αποτυπώνεται στις πωλήσεις τους.
Όταν το θέαμα επισκιάζει την ουσία
Η παρουσίαση του Roadster δεν προκάλεσε μόνο ενθουσιασμό ή προβληματισμούς, αλλά αποτέλεσε επίσης τροφή εκτεταμένης σάτιρας στο διαδίκτυο. Στο παιχνίδι μπήκαν και κάθε λογής εταιρείες που έσπευσαν να αξιοποιήσουν τη δημοσιότητα της Tesla. Στο χώρο του αυτοκινήτου, η Citroen δημοσίευσε στον επίσημο λογαριασμό της στο Instagram ένα βίντεο με το μικροσκοπικό ηλεκτρικό Ami να προσπαθεί αποτυχημένα να κινηθεί σε μια αντίστοιχη ράμπα, συνοδευόμενο από τη φράση «Amilive I can fly», ένα λογοπαίγνιο με το όνομα του αυτοκινήτου και το γνωστό τραγούδι I Believe I Can Fly. Η ανταπόκριση ήταν εντυπωσιακή, καθώς η ανάρτηση ξεπέρασε τα 90.000 likes, υπερτριπλάσια από εκείνη της αποκάλυψης του νέου 2CV…
Εκεί που το Ami απέτυχε, πάντως, τα κατάφερε η θρυλική DS 19. Σε αντίστοιχη ανάρτηση, η DS Automobiles επιστράτευσε τη λευκή Citroen DS από την ταινία «Ο Φαντομάς ξαναχτυπά» (1965), η οποία, σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας, βγάζει φτερά και ουραίο πτερύγιο, ενεργοποιεί τους κινητήρες τζετ και απογειώνεται, επιτρέποντας στον Φαντομά να ξεφύγει από τον επίμονο αστυνόμο Ζιβ, τον οποίο υποδύεται ο Λουί ντε Φινές. Έξι δεκαετίες πριν, το κοινό γοητευόταν από την ιδέα ενός ιπτάμενου αυτοκίνητου. Σήμερα, αυτό το όνειρο, μοιάζει ως ένα βαθμό να αποκτά πραγματική διάσταση…
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η Tesla πέτυχε αυτό που γνωρίζει να κάνει καλύτερα, να στρέφει πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας. Δυστυχώς η δημοσιότητα επικεντρώθηκε περισσότερο στο θέαμα παρά στο ίδιο το αυτοκίνητο. Έτσι, πέρασαν σχεδόν σε δεύτερη μοίρα ορισμένες προδιαγραφές -οι οποίες ανακοινώθηκαν μετά την παρουσίαση- με πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τους μελλοντικούς αγοραστές. Όπως για παράδειγμα η δυνατότητα φόρτισης με ισχύ έως 500 kW, η αναπλήρωση της ενέργειας από το 15% στο 80% σε μόλις δέκα λεπτά και κυρίως η υπόσχεση ότι το Roadster θα μπορεί να αξιοποιεί την πλήρη ισχύ του για 25 έως 30 λεπτά, χωρίς να υπερθερμαίνεται η μπαταρία του. Αν επιβεβαιωθεί στην πράξη η συγκεκριμένη δυνατότητα θα αποτελεί ένα ουσιαστικό τεχνολογικό επίτευγμα, πολύ σημαντικότερο για την πραγματική χρήση ενός ηλεκτρικού supercar από οποιοδήποτε ακροβατικό. Ακόμη και η επιλογή της πίσω κίνησης αντί της τετρακίνησης, όπως και η κατασκευή του αμαξώματος από ανθρακονήματα, θα άξιζαν περισσότερη προσοχή, καθώς παραπέμπουν σε μια πιο καθαρόαιμη αντίληψη για ένα σπορ αυτοκίνητο.
Ίσως, λοιπόν, αν συγκρίναμε το νέο Roadster με το ταπεινό αρχικό μοντέλο του 2008, να ανακαλύπταμε ότι πίσω από τις εξωτικές τεχνολογίες και την επιδίωξη του εντυπωσιασμού εξακολουθεί να υπάρχει ένα πραγματικό σπορ αυτοκίνητο που αξίζει να γνωρίσουμε. Για όσους βρίσκονται στη λίστα αναμονής από το 2017, αυτό θα έπρεπε να έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία αντί για το πόσο ψηλά μπορεί να πετάξει ένα Roadster.
