Φόρτωση Text-to-Speech…
Δύο εβδομάδες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, τα πάντα δείχνουν δυσοίωνα για τους Ρεπουμπλικανούς. Η απώλεια της Βουλής των Αντιπροσώπων μοιάζει με τελειωμένη υπόθεση. Στη Γερουσία, προσπαθούν απεγνωσμένα, εκμεταλλευόμενοι το οικονομικό τους πλεονέκτημα, να πνίξουν τους αντιπάλους τους στη λάσπη, μήπως και καταφέρουν οριακά να διατηρήσουν την πλειοψηφία.
Σε κάθε περίπτωση, η 3η Νοεμβρίου (αν το αποτέλεσμα δεν αμφισβητηθεί, φυσικά) σηματοδοτεί το τέλος του αυταρχικού «μπλίτζκριγκ» του Ντόναλντ Τραμπ. Η πραγματικότητα δεν επιδέχεται πλέον το άκρως παραμορφωτικό κάδρο που θέλει να της φορέσει. Και την επομένη των εκλογών ξεκινά μια νέα φάση: αυτή στην οποία, ολοένα και περισσότερο, θα χαρακτηρίζεται ως απερχόμενος πρόεδρος.
Δυστυχώς, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να ανασάνουμε· αντιθέτως, είναι πολύ πιθανό οι αναταραχές να γίνουν ακόμη εντονότερες στην επόμενη διετία.
Οι Δημοκρατικοί στο Κογκρέσο θα επιχειρήσουν να αλυσοδέσουν τον Τραμπ με ατελείωτες έρευνες, επικεντρώνοντας στα αμέτρητα σκάνδαλα των πρώτων 21 μηνών της δεύτερης προεδρίας του (αν και μάλλον δεν θα επιχειρήσουν για τρίτη φορά να τον καθαιρέσουν). Το νομοθετικό έργο, ήδη ισχνό, θα παγώσει σχεδόν εντελώς, καθώς καμία πλευρά δεν δείχνει πρόθυμη για ουσιώδεις συμβιβασμούς. Οι Ρεπουμπλικανοί, από την πλευρά τους, θα προσπαθήσουν να ξεκινήσουν τη συζήτηση για την επόμενη ημέρα και το προεδρικό χρίσμα του 2028.
Ο Τραμπ δεν θα τα αποδεχθεί όλα αυτά – τις έρευνες, τα όρια που θα του θέσει ένα Κογκρέσο που θα θέλει να αποκαταστήσει τις συνταγματικές ισορροπίες, την απόπειρα του κόμματός του να τον ωθήσει μακριά από τους προβολείς. Κι εκεί που έχει τη μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων, και που μπορεί να προκαλέσει τη μεγαλύτερη ζημιά, είναι στην εξωτερική πολιτική.
Ο πόλεμος με το Ιράν ήδη αποτελεί στρατηγικό ολίσθημα μεγατόνων. Φαίνεται ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ σκέφτεται σοβαρά να προχωρήσει σε νέο γύρο στρατιωτικών επιχειρήσεων μετά τις εκλογές.
Παράλληλα, παίρνει πλέον ανοιχτά το μέρος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, αδιαφορώντας εάν παραβιάζει την αμερικανική νομοθεσία, και δείχνει διατεθειμένος να εκβιάσει το Κίεβο ώστε να το οδηγήσει σε συνθηκολόγηση. Επιπλέον, απέναντι στις διογκούμενες προκλήσεις της Μόσχας κατά μελών του ΝΑΤΟ, δεν έχει πει ούτε μία κουβέντα, ενώ πρόσφατα προσπάθησε να ακυρώσει (και αντ’ αυτού συρρίκνωσε δραστικά) τις ετήσιες κοινές ασκήσεις με τη Νότια Κορέα, ώστε να μη στενοχωρήσει τον Κιμ Γιονγκ Ουν.
Σύμμαχοι των ΗΠΑ στην Ευρώπη και στην Απω Ανατολή έχουν κάθε λόγο να φοβούνται πως στη δεύτερη διετία του, αυξανόμενα απομονωμένος και χαμένος στη δική του πραγματικότητα, ο Τραμπ θα τους επιφυλάξει πολλές ακόμη δυσάρεστες εκπλήξεις.
