ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Πολλοί φίλοι σχολιάζουν ή μου λένε να κατέβω στο στίβο της πολιτικής, επειδή συμφωνούν με τις αερολογίες μου εδώ μέσα.
Το ίδιο συμβαίνει και με αρκετούς δημοσιογράφους που θα ήθελαν κάποια κουβέντα on air, αλλά δυστυχώς συνεργάζονται με σταθμούς ή κανάλια ακραία κομματικούς και ούτως ή άλλως προτιμώ να σχολιάζω τη δουλειά μου και όχι τις πολιτικές μου απόψεις, με αυτούς. Eξαίρεση κάνω σε συγκεκριμένους 3-4 δημοσιογράφους που εκτιμώ.
Δεν αρνούμαι για να μην κακοχαρακτηριστώ, το έχω ξεπεράσει αυτό, αλλά επιμένω να είμαι σχολιαστής ελευθέρας βοσκής.
Φυσικά και θα έλεγα την άποψή μου σε οποιονδήποτε θα έκανε τον κόπο να την ακούσει, αλλά κάποια πιθανή κάθοδός μου στον πολιτικό στίβο δεν ταιριάζει με την αισθητική μου και τον σκατοχαρακτήρα μου.
Θέλει να έχεις πολύ γερό στομάχι να θυμάσαι τα ονόματα και την περίπτωση κάθε τραμπάκουλα που θα σε πλευρίσει περιμένοντας να του κάνεις κάποιο ρουσφέτι για να σου φέρει τις 16,5 ψήφους που επηρεάζει στο σόι του (η μισή είναι από τον ανοϊκό παππού που τον φέρνουν κάθε φορά σηκωτό στην κάλπη και τώρα είναι διασωληνωμένος και δεν ξέρουν αν θα τη βγάλει καθαρή).
Πρέπει να είσαι ανθεκτικός να καταπίνεις τα λάθη, τις πατάτες και τις μπούρδες του κάθε πολιτικού πάνω από σένα, για να κερδίσεις την εύνοιά του. Φανταστείτε με, (ας πούμε, χτύπα ξύλο) να ήμανε Ελασίτης και να πρέπει να εκθειάζω την αλάθητη σοφία του Αλέξη σε κάποιο κανάλι, χωρίς να βάλω τα γέλια.
Καλύτερα να έκανα μόνος μου εξαγωγή κάποιου φρονιμίτη μου με τανάλια.
Βλέπω πολιτικούς στα κανάλια να συνεντευξιάζονται και μου θυμίζουν τον τύπο που έπαθε τρακ στον τροχό της Τύχης και δεν μπορεί να βρει τη λέξη ΚΕΦ_ΕΣ© για τα 30.000 ευρώ.
Γι αυτό θα είμαι πάντα του παρασκηνίου και της χαζοκουβέντας με τα φιλαράκια και με καφεδάκια ή τσιπουράκια ανάμεσά μας… Έχει πιο πλάκα έτσι…
Πρέπει να ‘σαι πολύ λέρα, για να κυβερνάς γαλέρα…
