Κυριάκος Μπερμπερίδης
Η Ιστορία διδάσκει ότι οι πιο αιματηροί πόλεμοι είναι οι εμφύλιοι. Και παραδείγματα πράγματι υπάρχουν άπειρα.
Αλλά αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν στο χώρο του Συριζα την τελευταία τριετία είναι πέρα και πάνω από κάθε φαντασία.
Με τη διπλή συντριβή του ’23, ο Τσίπρας αποχώρησε θέλοντας και μη. Και για την ακρίβεια “παραμέρισε”.
Εμφανίστηκε ξαφνικά ο Κασσελάκης απ’ το πουθενά και πήρε το μαγαζί, επικρατώντας της Αχτσιόγλου. Οι γνωρίζοντες το παρασκήνιο λένε ότι ήταν αδύνατον να το πετύχει αυτό χωρίς τη βοήθεια του Τσίπρα και μάλλον έχουν δίκιο.
Η απελπισία είχε προφανώς χτυπήσει κόκκινο και η ιδέα ήταν να βρεθεί ένας “αριστερός Μητσοτάκης” μπας και τα καταφέρει καλύτερα απ’ τον προκάτοχό του που είχε βαρεθεί να χάνει απ’τον κανονικό Μητσοτάκη ακόμα και στο τάβλι.
Ωστόσο, λίγο μόλις καιρό μετα την εκλογή Κασσελάκη, έγινε η πρώτη διάσπαση με αυτούς που αποχώρησαν κι έφτιαξαν τη Νέα Αριστερά καθώς έβρισκαν το νέο αρχηγό πολύ “δεξιό” για τα γούστα τους.
Ούτε όμως ο Κασσελάκης μακροημέρευσε και μετα από μια πρόταση μομφής, καρατομήθηκε μόλις 11 μήνες μετα τη θριαμβευτική εκλογή του. Στο συνέδριο που ακολούθησε σ’ ένα μπουζουξίδικο όπου έπεσαν και μερικές ψιλές, του απαγορεύτηκε να είναι εκ νέου υποψήφιος με το πρόσχημα του “προβληματικού” του πόθεν έσχες. Αποδείχθηκε τελικά ότι ήταν ο λάθος άνθρωπος στο λάθος κόμμα, τη λάθος στιγμή.
Νέος αρχηγός εξελέγη ο Φάμελλος. ενώ ο Κασσελάκης τράβηξε το δικό του δρόμο, παίρνοντας μαζί του και κάποιους βουλευτές. Εκείνη την εποχή κατέγραφε μάλιστα 6-7% στις δημοσκοπήσεις, ένα ποσοστό καθόλου ευκαταφρόνητο.
Στο μεταξύ ο Τσίπρας στα πλαίσια του rebranding, και με το βλέμμα πάντα στραμμένο στην επιστροφή του στο πολιτικό προσκήνιο, έγραψε κι ένα βιβλίο όπου φόρτωνε όλα τα στραβά της κυβέρνησής του στους πρώην στενούς του συνεργάτες, επιχειρώντας να βγει ο ίδιος λάδι. Και λίγους μήνες μετα, σε μια εκδήλωση θεατράλε, παρουσίασε το νέο πολιτικό του εγχείρημα.
Συριζα, ΝΕΑΡ και Κασσελάκης είχαν αρχίσει να παίρνουν την κατηφόρα ενώ το κόμμα Τσίπρα με το καλημέρα, κατέγραψε ενθαρρυντικά νούμερα καπαρώνοντας τη δεύτερη θέση.
Τότε ήταν που άρχισαν και οι πρώτες μετακινήσεις. Κάποιοι του Συριζα πήγαν στο ΠΑΣΟΚ που έγινε αξιωματική αντιπολίτευση απ’ το πουθενά και αρκετοί άλλοι του Συριζα και της ΝΕΑΡ, μη βλέποντας φως στο βάθος του τούνελ, ανεξαρτητοποιήθηκαν. Το ίδιο έκαναν και οι βουλευτές που είχαν ακολουθήσει τον Κασσελάκη πλην μιας που έμεινε να φυλάει Θερμοπύλες.
Το έργο συνεχίστηκε με μαζικές “ανεξαρτητοποιήσεις” αυτών που ήθελαν προφανώς να δουν που θα κάτσει η μπίλια. Ελάχιστοι είχαν το φιλότιμο να παραιτηθούν από βουλευτές και να παραδώσουν τις έδρες παρ’οτι όλοι οι πρώην Συριζα είχαν δεσμευτεί γραπτώς. Οι περισσότεροι τις περιφέρουν έκτοτε ως λάφυρα και αντικείμενά διαπραγμάτευσης.
Μ ’αυτά και μ ’αυτά οι ανεξάρτητοι βουλευτές, προερχόμενοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία από την Αριστερά, υπερέβησαν τους 50, ήτοι κάτι παραπάνω από το 1/6 της Βουλής, φαινόμενο πρωτοφανές στα πολιτικά χρονικά.
Πρόκειται στην πραγματικότητα για τον ορισμό της πολιτικής διαστροφής αν όχι για τη μεγαλύτερη σε έκταση αλλοίωση της λαϊκής βούλησης που έχει καταγραφεί ποτέ.
Με αυτή την έννοια έχει απόλυτο δίκιο η Δούρου που ζητάει τώρα τις έδρες πίσω.
Ξέχασε όμως περιέργως να πει, ότι σε αυτή την τακτική, αυτός που πρωτοστάτησε ήταν ο Συριζα όταν από το 2012 μέχρι και το 2023 υφάρπαξε 13 βουλευτές από άλλα κόμματα και από τους οποίους δεν ζήτησε ποτέ να παραδώσουν τις έδρες.
Αλλά δεν θυμόμαστε τότε καμμιά Δούρου να θέτει θέμα ηθικής και πολιτικής τάξεως όπως όψιμα το έθεσε τώρα. Γιατί ωραία τα μεγάλα λόγια για ηθική, ακεραιότητα και εντιμότητα. Ας κοιτάξουν όμως λίγο και την καμπούρα τους.
Οι αμαρτίες που κουβαλούν στον Συριζα δεν είναι καθόλου λίγες. Και είναι αμφίβολο αν ποτέ παραγραφούν.
https://www.liberal.gr/politiki/dyo-metra-kai-dyo-stathma?fbclid=IwY2xjawVAoV9leHRuA2FlbQIxMQBwZG9mBWJyaWQRMDg0bWppb2FGN1hOeDFvWWlzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEezjl5W1w61HfcNVDAtSXd4P37vg-jOk_Ntulhy-k5qqlR6kHWqn3IJc-yvps_aem_61i-S6_52lR5N7b8zqTy5g
