Φόρτωση Text-to-Speech…
Λένε ότι το brand είναι θέμα content. Είσαι τόσο καλός όσο το προϊόν που προσφέρεις. Το content όμως δεν έχει πολλές ελπίδες να καρποφορήσει όταν επισκιάζεται από το αμφιλεγόμενο brand εκείνου που το παράγει. Οταν το όνομα έχει δώσει δείγματα γραφής, σε προϊδεάζει για ό,τι πρόκειται να ακολουθήσει. Εχει τη δύναμη να σε απωθήσει προκαταβολικά. Αυτό συμβαίνει με τα real-time «απαντητικά» βιντεάκια που ανεβάζει ο Αντώνης Σαμαράς στα κοινωνικά δίκτυα, κάθε φορά που αισθάνεται την ανάγκη να τοποθετηθεί για κάποιο επίκαιρο θέμα – λες και το επίκαιρο θέμα επηρεάζεται από την κρίση του. Ποιους πολιτικούς της Ν.Δ. «πήρε το ποτάμι», ποια Ευρώπη εκπροσωπεί η Φον ντερ Λάιεν, ποιος πήρε τα οστά του Σαμουήλ· δεν χρειάζεται να μάθεις τι είπε πάλι ο πρώην πρωθυπουργός, γιατί σου αρκεί η οσμή της μνησίκακης μιζέριας που αποπνέει η είδηση πως ο πρώην πρωθυπουργός μίλησε.
Κρύβε λόγια
Να πού θα χρησίμευαν οι περίφημοι σύμβουλοι της Μαρίας Καρυστιανού αν τους είχε κρατήσει κοντά της. Θα της μιλούσαν. Θα της εξηγούσαν πως όταν αμφισβητείται η επιστημοσύνη σου, δεν επανέρχεσαι στα ίδια εκείνα επιχειρήματα που έδωσαν το έναυσμα για την αμφισβήτηση. Φροντίζεις να διορθωθείς, ίσως και να μάθεις κάτι που δεν ήξερες προηγουμένως. Αντιθέτως, η πρόεδρος της Ελπίδας για τη Δημοκρατία παρελαύνει στα τηλεοπτικά στούντιο για να μας διαβεβαιώσει πως όσα της καταμαρτυρούν ισχύουν. Και η κβαντική ιατρική υπάρχει, αλλά και η βιοανάδραση, ο βιοσυντονισμός, η ομοιοπαθητική και όλες οι ψευδοεπιστημονικές πρακτικές που περιλαμβάνει περήφανα στο βιογραφικό της. Αν δεν τις αποδεχόμαστε, είναι επειδή δεν τις καταλαβαίνουμε.
Το δέντρο αντί του δάσους
Η Μαζωνακιάδα θα μπορούσε να λειτουργήσει ως εργαστήριο επιμόρφωσης της κοινής γνώμης. Ο επιδεικτικός θρήνος και η καμπάνια μιντιακής εξολόθρευσης των κατηγορούμενων γιατρών της Καρνεάδου θα μπορούσαν να αποτελέσουν πλατφόρμα ενημέρωσης των εύπιστων που καθημερινά θέτουν σε κίνδυνο την υγεία τους, ενδίδοντας σε θεραπείες αμφιβόλου ποιότητας παρεχόμενες από πρόσωπα αμφιβόλου κατάρτισης. Η κουλτούρα όμως δεν αλλάζει τόσο εύκολα. Αρκεί να παρατηρήσει κανείς πόσο λιγότερο σχολιάζεται στον δημόσιο διάλογο η κακή ιατρική πρακτική απ’ ό,τι εκείνοι που την ασκούν. Σήμερα γνωρίζουμε μέχρι και τη διακόσμηση στο κελί της Ιωάννας Γάκα, αλλά ελάχιστα για το τι μπορεί να πάει στραβά στην (κοινωνικά επίζηλη) πλασμαφαίρεση.
Ημουν κι εγώ στο ιατρείο
Το ότι οι μονίμως κατώτεροι των περιστάσεων Ελληνες celebrities θεώρησαν πως αυτή είναι μια καλή περίοδος για να βγουν στα Μέσα και να διηγηθούν τη δική τους εμπειρία στο επίμαχο ιατρείο, λες και πρόκειται για ζαχαροπλαστείο που ενίοτε σερβίρει μπαγιάτικες πάστες, είναι ταυτόχρονα εκπληκτικό και αναμενόμενο. Εκπληκτικό, γιατί προκαλεί απορία το πώς οι κατ’ εξοχήν ψημένοι στη δημοσιότητα άνθρωποι αδυνατούν να καταλάβουν πως η ευήθειά τους δεν είναι κάτι που αξίζει να διατυμπανίσουν. Αναμενόμενο, επειδή το ψήσιμο της δημοσιότητας επιφέρει αποβλάκωση. Αν δεν ήταν αυτοί που είναι, δεν θα ήταν celebrities.
Χωρίς φίλτρα
Στους ανθρώπους που «επιτελούν» μια διαρκή παράσταση συγχωρούνται τα πάντα. Η επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ του Γιάννη Μιχελογιαννάκη, του γνωστού πολιτικού που έχει αλλάξει τέσσερα κόμματα και κάποτε έκανε απεργία πείνας κρυφοτρώγοντας τυρόπιτα σε ζωντανή σύνδεση, δεν έχει κάτι το παράδοξο, αν το καλοσκεφτεί κανείς. Ετσι κι αλλιώς, στην πολιτική το ζητούμενο δεν είναι η σοβαρότητα. Πέραν αυτού, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καιρό ή όρεξη για εφαρμογή αυστηρών φίλτρων. Συντρόφους πιστεύει πως χρειάζεται, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Στρατιώτες, χειροκροτητές, στόματα να ψελλίζουν αντιδεξιά κλισέ. Οσο δεν διευρύνεται το έρεισμα του κόμματος στην κοινωνία, διευρύνεται η αντοχή του στη γελοιότητα.
