“Ακόμη μία χυδαιότητα από τον Θανάση Καρτερό ή «Μαρούλια» με άρθρο του.
Το προσωνύμιο «Μαρούλιας» το «κέρδισε» όταν ως αρχισυντάκτης της εφημερίδας Ριζοσπάστης το 1986 έλεγε ότι το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ δεν έγινε ποτέ και ότι ήταν προπαγάνδα της Δύσης. Και προέτρεπε την κοινωνία να καταναλώσει άφοβα μαρούλια. Αργότερα ο Καρτερός αντιμετωπίστηκε από το ΚΚΕ ως «οπορτουνιστής» που πρόδωσε την παράταξη και εκδιώχθηκε από αυτό. Στη συνέχεια θα τον δούμε ως τον απόλυτο loser να ξεπέφτει σε απίστευτες χυδαιότητες ως εκπρόσωπος του Τσίπρα. Να υβρίζει τον πρωθυπουργό σκορπώντας τοξικότητα. Να εμπλέκει στην πολιτική διαμάχη τα παιδιά του Μητσοτάκη και άλλα πολλά.
Σήμερα ο loser αυτός δεν αντέχει το περιθώριο της πολιτικής ανυπαρξίας. Από το σταλινικό ΚΚΕ στον σταλινικό ΣΥΡΙΖΑ ένας δρόμος χυδαιότητας. Θα χρησιμοποιήσω εδώ την απάντηση που έδωσε σε συνέντευξή του ο Άρης Αλεξανδρής για το μόρφωμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ όπου έπαιξε τον ρόλο του εκπροσώπου και του διασπορέα της τοξικότητας στην πολιτική: «Η πιο προφανής διαπίστωση σχετικά µε τη συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καµµένου είναι ότι πρόκειται για έναν µπουφόνικο θίασο ανίκανων τυχοδιωκτών. Ο χαβαλές στην εξουσία, κάθε µέρα και από µία αφορµή για γέλιο. Στην πραγµατικότητα όµως, αυτή η συµµαχία αντιπροσωπεύει, νοµίζω, κάτι απείρως πιο επικίνδυνο. Την πιο απειλητική µορφή σαπίλας. ∆εν είναι η διαφθορά, η ιδεοληψία, η οικονοµική τους πολιτική, η εµφυλιοπολεµική ρητορική, τα σκάνδαλά τους που µε κάνουν να φρίττω. Είναι ότι όλα αυτά κατάφεραν να τα κανονικοποιήσουν. Κατάφεραν να γίνουν οι χειρότεροι, πείθοντας υπερβολικά πολύ κόσµο ότι είναι οι προτιµότεροι. Είναι το καµουφλάζ και η εξαπάτηση το πιο τροµακτικό χαρακτηριστικό των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, µπροστά στο οποίο µοιάζει σχεδόν µε πταίσµα το ότι είναι ακατάλληλοι για τη θέση τους».
~ @Georgios Voloudakis
Πόση κακία και πόση τοξικότητα μπορούμε να αντέξουμε ακόμα; Η Δικαιοσύνη κοιμάται τον ύπνο του ¨δικαίου”;
