Φόρτωση Text-to-Speech…
Για περίπου 30’ αγωνιστικά λεπτά στο Καραϊσκάκη ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ έβλεπε το βράδυ του Σαββάτου τον Ολυμπιακό να αποδίδει ικανοποιητικά, παίζοντας με τον τρόπο που εκείνος είχε προλάβει να ζητήσει στις δύο ημέρες της συναναστροφής με τους νέους ποδοσφαιριστές του. Αυτό που δεν είχε συμβεί ήταν αυτό που στο ποδόσφαιρο επηρεάζει άμεσα το αποτέλεσμα· δεν είχε βρει γκολ. Δηλαδή δεν είχε αξιοποιήσει τις καταστάσεις που δημιούργησε, ούτε κάποια από τις πέντε τελικές προσπάθειες που είχε σε αυτό το διάστημα παιχνιδιού, με πιο αξιόλογη την πρώτη του, στο 11’ – όταν ο Πουέρτα είχε την μεγαλύτερης αξίας ευκαιρία (0,37 xGoals).
Αυτό που δεν μπορούσε να προεκτιμήσει ο Βάσκος προπονητής ήταν το πώς θα διαχειριστεί η ομάδα του την ανάγκη της να «ανασάνει», μετά από 30’ λεπτά υψηλής έντασης. Και αυτό που δεν είχε προλάβει να «μάθει» ήταν αυτό που έλεγε εξαρχής ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ – ότι ο Ναΐρ Τικνιζιάν έχει αδυναμίες στην ανασταλτική λειτουργία. Τόσο τακτικά, δηλαδή στις τοποθετήσεις του, όσο και στην αποτελεσματικότητα της πίεσης που βάζει στον αντίπαλο ο Αρμένιος δεν είναι αξιόπιστος.
Και ο ΟΦΗ του Χρήστου Κόντη, μια ομάδα που έχει ωριμάσει τόσο που να μπορεί να διαβάζει μέσα στο ματς τις αδυναμίες του αντιπάλου και να επενδύει το παιχνίδι της στα αδύνατα στοιχεία του, επέλεξε να δημιουργεί από αριστερά και να ολοκληρώνει τις επιθέσεις του από τη δεξιά πλευρά – δηλαδή την αριστερή της άμυνας του Ολυμπιακού. Και από το 30’ και μετά άρχισε να παίζει ανάμεσα στις γραμμές του Ολυμπιακού, για να εκμεταλλευτεί τις αποστάσεις που διαρκώς μεγάλωναν.
Αυτή η επιμονή του ΟΦΗ απέδωσε καρπούς στη φάση του γκολ. Ο Τικνιζιάν εκτός θέσης, με συνέπεια να βρεθεί εκτός θέσης και ο Πιρόλα, ο ΟΦΗ βρήκε τον χώρο και τον αξιοποίησε με την ασίστ του Αθανασίου και την εκτέλεση του Κόντρο.
Και εδώ βρίσκεται ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία του παιχνιδιού: ο ΟΦΗ δεν χρειάστηκε μεγάλο όγκο επιθέσεων για να απειλήσει. Τελείωσε το ματς με μόλις 37% κατοχή, 368 πάσες έναντι 613 του Ολυμπιακού και 36 διεισδύσεις στο τελευταίο τρίτο έναντι 57, αλλά δημιούργησε 0,87 xGoals και, κυρίως, 0,98 expected goals on target. Ο Ολυμπιακός είχε 1,39 xGoals, αλλά μόλις 0,54 xGOT. Δηλαδή η ποιότητα των τελικών που τελικά κατευθύνθηκαν προς την εστία ήταν μεγαλύτερη για τον ΟΦΗ. Αυτό εξηγεί πολύ καλύτερα από την απλή καταμέτρηση των τελικών γιατί το 0-1 δεν ήταν τόσο παράδοξο όσο υποδηλώνουν τα 20-13 σουτ.
Το πρόβλημα
Η ιστορία της απόδοσης που είχε ο Ολυμπιακός σε αυτό το παιχνίδι λέει ότι η ομάδα που κατέβασε στο τερέν ο Αλγουαθίλ δεν κατάφερε ποτέ στη διάρκεια του δευτέρου ημιχρόνου να βρει ένα διάστημα απόδοσης σαν αυτό που είχε στα πρώτα 30’. Και αυτό είχε ως συνέπεια να μην καταφέρει ο Ολυμπιακός να δημιουργήσει ποιοτικές ευκαιρίες στο β’ ημίχρονο (xGoals: 0.57) για να γίνει αισθητά πιο απειλητικός από τον ΟΦΗ (xGoals: 0.50), παρότι κατάφερε να διεισδύσει πολύ περισσότερες (34) φορές από τον αντίπαλό του (20) στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου.
Στην πραγματικότητα αυτό ήταν το πρόβλημα του Ολυμπιακού σε ολόκληρο το παιχνίδι: η ποσότητα δεν έγινε ποιότητα. Είχε 63% κατοχή, 548 ακριβείς πάσες έναντι 306, έφτασε 57 φορές στο τελευταίο τρίτο έναντι 36 του ΟΦΗ και πραγματοποίησε 154 πάσες εκεί, από τις οποίες οι 114 ήταν επιτυχημένες — ποσοστό 74%. Έκανε επίσης 13 τελικές μέσα από την περιοχή. Κι όμως, από τα 20 συνολικά σουτ μόλις 4 βρήκαν εστία, ακριβώς όσα και του ΟΦΗ. Ακόμη πιο χαρακτηριστικό: ο Ολυμπιακός είχε μόλις μία μεγάλη ευκαιρία σε ολόκληρο το παιχνίδι.
Υπάρχει και ένα δεύτερο στοιχείο που περιγράφει τη δυσκολία του να μετατρέψει την κυκλοφορία σε καθαρές καταστάσεις: το 49% των πασών του έγινε στη μεσαία ζώνη και άλλο 15% στο δικό του τρίτο. Μόνο το 36% της κυκλοφορίας του βρισκόταν στο επιθετικό τρίτο. Είχε δηλαδή τον έλεγχο της μπάλας πολύ περισσότερο από όσο είχε τον έλεγχο της αντίπαλης περιοχής.
Με άλλα λόγια, μια ομάδα που δεν είχε μάθει να διαχειρίζεται τις δυνάμεις, τις εντάσεις, τα τρεξίματα με τον τρόπο που ζητά ένας προπονητής ολίγων ημερών, φυσιολογικά, δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά μια ώριμη ομάδα, της οποίας η αυτοπεποίθηση είναι πολύ υψηλή μετά από τις μεγάλες επιτυχίες που έχει κάνει στη διάρκεια των τελευταίων μηνών. Και τα δεδομένα των μονομαχιών προσθέτουν κάτι σε αυτή την εικόνα: παρά τη μεγάλη διαφορά κατοχής, ο Ολυμπιακός δεν κυριάρχησε στις επαφές. Οι συνολικές μονομαχίες ήταν σχεδόν μοιρασμένες, 51%-49%, ενώ στο έδαφος ο ΟΦΗ είχε το πάνω χέρι με 55%-45%.
Ο Ολυμπιακός υπερίσχυσε ουσιαστικά μόνο στον αέρα, με 62%-38%.
Προφανώς, σε δύο προπονήσεις ο Αλγουαθίλ δεν θα μπορούσε να κάνει μαγικά. Και η ιστορία του ματς έδειξε στον Ολυμπιακό ότι δεν θα αρκούσε απλώς να «βάλει την μπάλα κάτω» για να βελτιώσει την επιθετική αποτελεσματικότητά του και να γίνει καλύτερος από έναν καλό αντίπαλο. Το 63% κατοχής, οι 613 πάσες, τα 20 σουτ και τα 8 κόρνερ δημιουργούν την εικόνα μιας ομάδας που έπαιξε περισσότερο με την μπάλα· τα 4-4 σουτ στην εστία και κυρίως το 0,54-0,98 στα xGOT δείχνουν όμως ποια ομάδα κατάφερε να μετατρέψει καλύτερα τις επιθέσεις της σε πραγματική απειλή.
Η ιστορία του ματς όμως έδειξε στον Ολυμπιακό και κάτι άλλο: ότι στη δεδομένη στιγμή η αγωνιστική κατάσταση των ποδοσφαιριστών από τους οποίους περίμενε ότι μπορούν να κάνουν τη διαφορά και να καλύψουν με την ατομική απόδοση τα ελλείμματα που θα είχε ο Ολυμπιακός σε ομαδική λειτουργία επειδή μόλις άλλαξε προπονητή, δεν είναι αυτή που νόμιζε ο Ολυμπιακός.
Θέλει χρόνο
Η πρώτη εντύπωση της μετά Μεντιλίμπαρ εποχής δημιουργεί την αίσθηση ότι ο Αλγουαθίλ θα χρειαστεί αρκετό χρόνο. Ή πιο σωστά παραπάνω χρόνο από αυτόν που θα χρειαζόταν αν είχε σήμερα ποδοσφαιριστές έτοιμους να πάρουν την ευθύνη και να δώσουν με τις ατομικές τους ενέργειες μεγαλύτερη άνεση στον προπονητή να κερδίσει χρόνο, με θετικά αποτελέσματα, μέχρι να μάθει στις γραμμές του να μην ανοίγουν πολύ τις αποστάσεις τους ή μέχρι να βρει έναν αριστερό μπακ που θα συνεισφέρει στην επιθετική ανάπτυξη αλλά συγχρόνως θα παίζει σωστά τη θέση και στο αμυντικό κομμάτι.
