ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Ρε καλά μου αγοράκια, κοριτσάκια, και λοιπά αναποφάσιστα, κάθε φορά που βλέπω τέτοιες “εκδηλώσεις”, δεν μπορώ, θα σκάσω αν δεν σχολιάσω, ιδίως τώρα που από την Ανατολή τα σύννεφα πυκνώνουν και εκτός από τις δικές μας οικογένειες θα πρέπει, θέλοντας και μη, να προστατέψουμε κι εσάς. “Χόρτασε η ψείρα και βγήκε στον γιακά”, λέει η 91 ετών πεθερά μου.
Δεν μπορώ να σας ψέξω εάν στέλνετε τις οικογένειές σας στο διάολο. Δεν ήμουν εκεί, να γνωρίζω τι παιδικά τραύματα κουβαλάτε από τη μαμά και τον μπαμπά, αλλά βρε καμάρια μου, πάρτε ένα στυλιάρι και βαράτε τους αυτούς, εμείς τι σας φταίμε;
“Η Ελλάδα να πεθάνει, να ζήσετε εσείς”. Δηλαδή τώρα, το σκεφτήκατε πολύ; Είναι σαν τα ΄τσιμπούρια να παρακαλάνε να ψοφήσει το σκύλος. Μην ξεχνάτε ότι είστε ένα τσούρμο παρασιτάκια, που αν δεν βυζαίνετε το αίμα του ξενιστή σας, θα σας φάει η μαρμάγκα, αφού πρώτα γίνετε Γιουσουφάκια των γειτόνων μας.
Πείτε μου, σας παρακαλώ, πώς βλέπετε τον εαυτό σας; Σαν κάποιον που μπορεί να επιβιώσει για πολύ, χωρίς την προστασία του “κακού Κράτους” και των γονιών του; Τα μυρμήγκια θα σας φάνε, αν χρειαστεί ποτέ να γίνετε αυτάρκεις.
Μαγκιά λοιπόν, δεν είναι να κρατάτε το πανό εκεί, στο φανάρι της Τσιμισκή με Αριστοτέλους (για να είσαστε δίπλα στα τσουρέκια του Τερκενλή, μπας και σας κόψει λόρδα), αλλά να είστε ακριβώς απέναντι, που είναι κάτι φαγάδικα στη γωνία και να φοράτε μια κωλοστολή που σας κάνει σαν φασουλήδες και πρέπει να χαμογελάτε στον κάθε τραμπάκουλα πελάτη για να βγάλετε το μεροκάματο. Εκεί είναι οι μάγκες, καμάρια μου!!
Ζωντοβολάκια!! Ούτε κακία δεν μπορώ να σας κρατήσω, όπως δεν θα κάκιωνα με ένα κανίς που μου γαυγίζει….
Με πατρική αγάπη
