Εορτολόγιο: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα 7 Αυγούστου

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 7 Αυγούστου. Διαβάστε το συναξάρι των
τιμώμενων αγίων
της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Αστέριος, Αστέρω
• Νικάνωρ

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Οσιομάρτυς Δομέτιος ο Πέρσης και οι δύο μαθητές αυτού, Ειρήνη η Αθηναία η αυτοκράτειρα, Θεοδόσιος ο νέος και θαυματουργός και Οσιος Νικάνωρ ο θαυματουργός

Οσιομάρτυς Δομέτιος ο Πέρσης και οι δύο μαθητές αυτού

Γεννήθηκε στην Περσία στις αρχές του 4ου αι. και ήταν ειδωλολάτρης, αλλά όταν γνώρισε τον Χριστιανισμό εγκατέλειψε την πατρίδα του και πήγε στη Νίσιβη της Μεσοποταμίας, όπου βαπτίστηκε και εκάρη μοναχός. Αργότερα, όμως, λόγω του φθόνου ορισμένων μοναχών για την αρετή του, αποσύρθηκε στα όρη της Θεοδοσιουπόλεως, όπου ζούσε μέσα σε σπηλιά με αυστηρή άσκηση και προσευχή. Η φήμη του ως αγίου και θεραπευτή εξαπλώθηκε γρήγορα, καθώς λέγεται ότι θεράπευε ασθενείς και δαιμονισμένους. Το 363, όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης περνούσε από την περιοχή κατά την εκστρατεία του εναντίον των Περσών και είδε το πλήθος που συγκεντρωνόταν γύρω από τη σπηλιά του, εξοργίστηκε και έστειλε στρατιώτες να τον διατάξουν να θυσιάσει στα είδωλα. Επειδή ο Δομέτιος αρνήθηκε με παρρησία, με εντολή του αυτοκράτορα οι στρατιώτες σφράγισαν την είσοδο της σπηλιάς, ενώ ο άγιος βρισκόταν μέσα μαζί με δύο μαθητές του, με αποτέλεσμα να πεθάνουν από ασιτία.

Ειρήνη η Αθηναία η αυτοκράτειρα

Σύζυγος του ήπια εικονομάχου αυτοκράτορα Λέοντος Δ΄ του Χάζαρου, τιμούσε κρυφά τις εικόνες ενόσω διαρκούσε η εικονομαχία ακόμη και μέσα στο παλάτι, με αποτέλεσμα ο αυτοκράτορας να διακόψει κάθε σχέση μαζί της μέχρι τον θάνατό του. Αναλαμβάνοντας το 780 την επιτροπεία του ανήλικου γιου της Κωνσταντίνου του ΣΤ΄, εργάστηκε για την αποκατάσταση της Ορθοδοξίας επιλέγοντας για τον πατριαρχικό θρόνο τον εικονόφιλο Ταράσιο και συγκαλώντας το 787 τη Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια. Στη διάρκεια της επιτέλεσης των καθηκόντων της φρόντισε επίσης για την οικοδόμηση ξενώνων και νοσοκομείου, τη στήριξη των φτωχών και γενικώς τη μείωση της φορολογίας. Το 790 ο γιος της την απομάκρυνε από τον θρόνο, αλλά επανήλθε μετά από επτά χρόνια και βασίλεψε μόνη της από το 797 έως το 802. Ωστόσο, το 802 εκθρονίστηκε από τον Νικηφόρο Α΄ και αρχικά αποσύρθηκε σε μονή που η ίδια είχε ιδρύσει στη νήσο Πρίγκηπο, για να καταλήξει τελικά εξόριστη στη Λέσβο, όπου και πέθανε στις 9 Αυγούστου του 803. Ετάφη στη μονή της στην Πρίγκηπο, αλλά αργότερα τα λείψανά της μεταφέρθηκαν στο μαυσωλείο του Ιουστινιανού στον ναό των Αγίων Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη.

Θεοδόσιος ο νέος και θαυματουργός

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 862 από χριστιανούς γονείς και από μικρός έδειξε τον φιλόχριστο χαρακτήρα του και τη διάθεσή του να αφιερωθεί πλήρως στον Θεό. Αρχικά μόνασε έξω από την Αθήνα, αλλά μη έχοντας ησυχία από τους πολλούς επισκέπτες και προσκυνητές, το 895 πήγε να μονάσει στο Αργος, όπου οικοδόμησε ναό στον Τίμιο Πρόδρομο. Από φθόνο, όμως, τον κατήγγειλαν άδικα στον αρχιεπίσκοπο Αργους Πέτρο ως αγύρτη, με την παράδοση να αναφέρει ότι ο όσιος εμφανίστηκε σε ενύπνιό του, όταν βρισκόταν σε επίσκεψη στον πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως Νικόλαο τον Μυστικό, και του ζήτησε να άρει την άδικη κρίση στο πρόσωπό του. Μετά την επιστροφή του, ο Πέτρος αποφάσισε να επισκεφθεί τον τόπο άσκησης του Θεοδοσίου, εκτίμησε την αγιότητα του οσίου και το αστήρικτο των κατηγοριών σε βάρος του και τον χειροτόνησε διάκονο και ιερέα. Η κηδεία του το 922 έγινε πάνδημη και το σκήνωμά του εναποτέθηκε στο ναό του Τιμίου Προδρόμου, ο δε τάφος του έγινε τόπος προσκυνήματος και θαυμάτων.

Οσιος Νικάνωρ ο θαυματουργός

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1491, το βαπτιστικό του όνομα ήταν Νικόλαος και από νεαρή ηλικία ήθελε να μονάσει και να αφιερωθεί απερίσπαστος στον Θεό, με τους οικείους του να θέλουν να τον παντρέψουν, αλλά αυτός να κωλυσιεργεί για να μπορέσει να πετύχει αυτό που ήθελε. Εκκλησιαζόταν στον ναό του αγ. Μηνά, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, και ήταν πολύ μελετηρός στην εμβάθυνση των Γραφών και των Ευαγγελίων. Μετά τον θάνατο και της μητέρας του εκάρη μοναχός με το όνομα Νικάνωρ και ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, εκτιμώντας τις αρετές του τον χειροτόνησε διάκονο και στη συνέχεια πρεσβύτερο, σκοπεύοντας να τον χρίσει διάδοχό του. Στα 27 του χρόνια έφυγε από την πόλη του και έφτασε σε ερημικό μέρος στα πρανή του όρους Καλλιστράτου, όπου ίδρυσε Μονή που πήρε την ονομασία της Ζάβορδας, ενώ μετά την κοίμησή πήρε το όνομα του. Στην οικοδόμηση του μοναστηριού και της εκκλησίας του εργάστηκε ακατάπαυστα 16 ολόκληρα χρόνια, τηρώντας αγρυπνίες, νηστείες και προσευχές, παράλληλα δε κατηχούσε τους μοναχούς που έρχονταν υπό την καθοδήγησή του, αλλά και τους πολλούς προσκυνητές που προσέτρεχαν σε αναζήτηση πνευματικής θαλπωρής. Κοιμήθηκε ειρηνικά το 1549, έχοντας προβλέψει το τέλος του και προλαβαίνοντας να χαιρετήσει και να ευλογήσει τους συμμοναστές και τους προσκυνητές. Η Μονή του σώζεται μέχρι σήμερα και τιμά τη μνήμη του.

Ο άγιος θεωρείται προστάτης των Γρεβενών, της Κοζάνης και της Καστοριάς και, κάθε χρόνο, τα λείψανά του μεταφέρονται με μεγάλη ευλάβεια σε αυτές τις πόλεις για προσκύνημα. Το 1818, μια φονική επιδημία πανούκλας είχε θερίσει την περιοχή της Κοζάνης και οι απεγνωσμένοι κάτοικοί της ζήτησαν να μεταφερθούν τα λείψανα από το μοναστήρι στην πόλη τους. Σύμφωνα με την παράδοση, μόλις τα λείψανα έφτασαν στην είσοδο της πόλης, η ασθένεια σταμάτησε αμέσως και, σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος, οι Κοζανίτες έκαναν τάμα να μεταφέρονται τα λείψανα του αγίου στην πόλη κάθε χρόνο. Μέχρι σήμερα, η υποδοχή της κάρας του στην Κοζάνη, συνήθως μετά το Πάσχα, αποτελεί μια από τις πιο συγκινητικές και μαζικές θρησκευτικές εκδηλώσεις της Δυτικής Μακεδονίας. 

Το μοναστήρι του, που εορτάζει στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, είναι χτισμένο σε μια εντυπωσιακή και στρατηγική τοποθεσία, πάνω από τον ποταμό Αλιάκμονα. Λόγω των συχνών επιδρομών κατά την Τουρκοκρατία, η μονή χτίστηκε με ψηλά τείχη, πολεμίστρες και μια βαριά σιδερένια πύλη, θυμίζοντας περισσότερο κάστρο παρά μοναστήρι. Λίγο πιο κάτω, μέσα στους απόκρημνους βράχους πάνω από το ποτάμι, βρίσκεται η σπηλιά όπου ασκήτευε ο ίδιος ο άγιος, με την πρόσβαση εκεί να είναι δύσκολη και να προκαλεί δέος στον επισκέπτη. Η μονή διέθετε μια από τις σημαντικότερες βιβλιοθήκες της Μακεδονίας, με σπάνια χειρόγραφα και κώδικες που βοήθησαν στη διατήρηση της ελληνικής παιδείας στα χρόνια της σκλαβιάς, αλλά, πλέον, τα πολύτιμα χειρόγραφα, βιβλία και έγγραφα που διέθετε η μονή στο παρελθόν έχουν μεταφερθεί αλλού για λόγους ασφαλείας και φύλαξης, με το μεγαλύτερο μέρος τους να στεγάζεται στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης. 

Τιμάται επίσης η μνήμη: οσίου Υπερεχίου, δέκα χιλιάδων ασκητών της Θηβαΐδος, Ποταμίας παρθένου και θαυματουργού, μάρτυρος Αστερίου του Συγκλητικού, οσίου Σώζοντος του εκ Νικομηδείας, οσίου Δομετίου του ασκήσαντος πλησίον της Μονής Φιλοθέου του Άθω, οσίου Ιωσήφ του Κρητός του επονομαζομένου «Γεροντογιάννη» και του Βικτρικίου Επισκόπου της Ρουέν.