Φόρτωση Text-to-Speech…
Τι ήταν η Μαρία Καρυστιανού προτού ιδρύσει το κόμμα της; Αριστερή ή δεξιά; Ηταν απ’ όλα. Ηταν ό,τι ήθελαν να προβάλλουν πάνω της όσοι διαποτίζονταν από το κύμα διαμαρτυρίας για τα Τέμπη. Από ένα κίνημα που δεν είχε χρεία θετικού περιεχομένου. Το συνείχε η δύναμη της απόρριψης. Κι ένα πρόσωπο που μπορούσε να λειτουργήσει ως καθρέφτης αυτού του συλλογικού συναισθήματος.
Τον περασμένο Μάρτιο η δημοτικότητα της Καρυστιανού έφτανε στο 67% (Public Issue). Το ποσοστό όσων δήλωναν πιθανό να την ψηφίσουν, λίγες εβδομάδες προτού κατέβει επισήμως στον στίβο από τη σκηνή του «Ολύμπιον», ήταν 30,6% (MRB). Σε επίπεδο ευγενών, πλην νεφελωδών προθέσεων, ήταν, έλεγαν τότε, «δυνάμει πρώτο κόμμα». Από τότε έχουν περάσει μόλις πέντε μήνες. Τι άλλαξε τόσο δραματικά, ώστε να έχουν αρχίσει κάποιοι να αμφιβάλλουν εάν το σχήμα «Ελπίδα» θα φτάσει μέχρι τις εκλογές;
Η ακριβολογία επιβάλλει τον όρο σχήμα. Ο όρος κόμμα προϋποθέτει κάποιας μορφής συλλογική συγκρότηση και διαδικασίες. Ψηφοφορίες, όργανα, καταστατικό. Εδώ το σχήμα είναι το πρόσωπο. Το πρόσωπο ως οργανωτική αρχή.
Δεν είναι το μόνο παράδειγμα. Το ίδιο ισχύει και για το σχήμα ΕΛΑΣ που αποκτά σιγά σιγά όργανα, αλλά χωρίς σκελετό – χωρίς καταστατικό. Αποκτά μορφή κόμματος, αλλά χωρίς ψηφοφορίες και γνήσια εσωτερική ζύμωση. Μόνο με διορισμούς, αρχηγικώ δικαίω.
Πότε πετυχαίνει και πότε ναυαγεί ο αρχηγισμός.
Εκεί τελειώνουν και οι ομοιότητες του ενός σχήματος με το άλλο. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι το σχήμα ΕΛΑΣ είχε πολιτικό πρόπλασμα και εκλογική βάση. Το σχήμα «Ελπίδα» είχε μόνο μία περσόνα, πίσω από την οποία άρχισε να εμφανίζεται σιγά σιγά το πρόσωπο.
Με τις πρώτες τηλεοπτικές συνεντεύξεις, το πρόσωπο έχασε τουλάχιστον τους μισούς από τους ακολούθους της περσόνας. Η πραγματική Καρυστιανού αποδείχθηκε πολύ συντηρητική για να την ανεχθεί το μισό του ακροατηρίου που έβλεπε στην οθόνη μόνο το αντισυστημικό της είδωλο. Η «Ελπίδα» άρχισε να παίρνει κομματική υπόσταση ως «Νίκη 2.0».
Παράλληλα, η λατρεία της προσωπικότητας άρχισε να φθίνει καθώς αποκαλύπτονταν και τα μη πολιτικά χαρακτηριστικά της, που μέχρι τότε έκρυβε το κέλυφος του ρόλου. Ο αρχηγισμός πετυχαίνει όταν δεν φαίνεται – όταν η/ο αρχηγός έχει την εμπειρία να κρύψει τη ναρκισσιστική του φόδρα. Οταν έχει την ικανότητα να μετατρέπει εαυτόν σε δοχείο συλλογικών προσδοκιών – όχι όταν δείχνει ότι «το ζει», ότι απολαμβάνει την πολιτική σαν σόου μπιζ.
Κάπως έτσι εκπληρώθηκε πολύ γρήγορα η πρόβλεψη ότι το σχήμα και η αρχηγός του θα υπέκυπταν στην κασσελακική νομοτέλεια. Θα ακολουθούσαν την πορεία του εφημερόπτερου, που φτερώνει μέσα σε μια μέρα για να ξεγελαστεί από το πλανερό φως του γλόμπου.
