Εορτολόγιο: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα 21 Ιουλίου

Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Οσιος Συμεών ο διά Χριστόν σαλός, Παρθένιος επίσκοπος Ραδοβυσδίου και Μάρτυς Βίκτωρ ο Μασσαλιώτης

Οσιος Συμεών ο διά Χριστόν σαλός

Γεννήθηκε τον 6ο αι. στην Εμεσα της Συρίας, τη σημερινή Χομς, από πλούσια οικογένεια. Κατά τη διάρκεια ενός προσκυνήματος στα Ιεροσόλυμα με τον φίλο του Ιωάννη, ένιωσαν την κλήση για τον μοναχισμό και, αντί να επιστρέψουν στα σπίτια τους, κατέφυγαν στη Μονή του Αγίου Γερασίμου στον Ιορδάνη και αργότερα αποσύρθηκαν στην έρημο της Νεκράς Θάλασσας, όπου ασκήτεψαν σκληρά για 29 χρόνια. Οι αχώριστοι φίλοι, όμως, θα ακολουθούσαν δύο εντελώς διαφορετικούς δρόμους άσκησης. Οταν ο Συμεών ανακοίνωσε ότι ένιωσε το κάλεσμα να επιστρέψει στον κόσμο και να κάνει τον «τρελό» για να σώσει ψυχές, ο Ιωάννης προσπάθησε να τον σταματήσει, διότι φοβόταν ότι ο Συμεών θα έχανε την πνευματική του καθαρότητα μέσα στην αμαρτωλή πόλη. Τελικά, ο Ιωάννης επέλεξε να παραμείνει στην έρημο, ζώντας στην απόλυτη ησυχία και την απομόνωση μέχρι το τέλος της ζωής του, ενώ ο Συμεών τον αποχαιρέτησε λέγοντάς του: «Εσύ θα μείνεις εδώ για να προσεύχεσαι για μένα, κι εγώ θα πάω να παλέψω με τον διάβολο στα φανερά».

Φτάνοντας στην πόλη, έκανε πράγματα που σκανδάλιζαν και θορυβούσαν τους χριστιανούς, έτσι ώστε να τον περιφρονούν και να μην τον δοξάζουν, ενώ την ίδια στιγμή έκανε θαύματα και έλεγε προφητείες ή παροτρύνσεις που τις παρουσίαζε ως «ανοησίες». Πίσω από την προσωπίδα του τρελού, ο Συμεών βοηθούσε τους αμαρτωλούς να μετανοήσουν, θεράπευε αρρώστους με έναν απλό λόγο ή άγγιγμα και τάιζε τους πεινασμένους, βρίσκοντας θαυματουργικά τρόφιμα, ενώ περνούσε τις νύχτες του σε ένθερμη προσευχή για τον κόσμο. 

Οι πράξεις του φαίνονταν παράλογες, αλλά καθεμία είχε έναν σκοπό. Το ψόφιο σκυλί: Μπήκε στην πόλη έχοντας δέσει ένα ψόφιο σκυλί από τη μέση του. Οταν τα παιδιά τον κορόιδευαν και τον χτυπούσαν, εκείνος γελούσε. Με αυτόν τον τρόπο «σκότωσε» μέσα του κάθε ίχνος ανθρώπινης αξιοπρέπειας και εγωισμού από την πρώτη μέρα. Το κρέας τη Μεγάλη Παρασκευή: Μια φορά μπήκε σε ένα πανδοχείο τη Μεγάλη Παρασκευή και άρχισε να τρώει κρέας με βουλιμία. Οι πιστοί τον έβρισαν και τον έδιωξαν ως ασεβή. Εκείνος το έκανε για να μην καταλάβει κανείς ότι στην πραγματικότητα νήστευε αυστηρότατα όλη τη Σαρακοστή. Στο λουτρό των γυναικών: Μπήκε γυμνός στα γυναικεία λουτρά, χόρευε εκεί με τις θεατρίνες και τις πόρνες και τους πρότεινε μυστικά μεγάλα ποσά αν παρέμεναν έκτοτε αγνές. Οταν τον έβγαλαν έξω με τις φωνές, ο φίλος του διάκονος Νικηφόρος, ο μόνος που ήξερε το μυστικό του, τον ρώτησε: «Δεν ένιωσες τίποτα, Συμεών;». Εκείνος απάντησε «πίστεψέ με, ένιωθα σαν ένας κορμός ξύλου ανάμεσα σε άλλους κορμούς», καθώς είχε φτάσει σε τέτοια απάθεια που το σώμα του δεν τον επηρέαζε πια. Τα καρύδια και οι αμαρτωλοί: Πετούσε καρύδια στους εμπόρους ή έκανε θόρυβο μέσα στους ναούς, στηλιτεύοντας την υποκρισία των χριστιανών. Την ίδια στιγμή, αν κάποιος τον παρατηρούσε, του ψιθύριζε τα κρυφά του ανομήματα, οδηγώντας τον σε μετάνοια χωρίς να το καταλάβουν οι άλλοι.

Εκοιμήθη ειρηνικά γύρω στο 570, με το σώμα του να ανευρίσκεται σε μια φτωχική καλύβα. Μόνο μετά τον θάνατό του οι κάτοικοι της Εμεσας κατάλαβαν ποιος πραγματικά ήταν, καθώς πολλοί άνθρωποι που είχε βοηθήσει άρχισαν να διηγούνται τα πάμπολλα θαύματά του. 

Παρθένιος επίσκοπος Ραδοβυσδίου

Γεννήθηκε στις αρχές του 18ου αι. στο χωριό Βατσουνιά του Νομού Καρδίτσας, μεγάλωσε σε ευσεβή οικογένεια ασχολούμενος με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ από μικρός έδειξε κλίση προς την Εκκλησία, επισκεπτόμενος συχνά τα μοναστήρια των Αγράφων. Ανήλθε στο επισκοπικό αξίωμα ως ποιμενάρχης της επισκοπής Ραδοβυσδίου Αρτας, η οποία υπαγόταν τότε στη Μητρόπολη Λαρίσης, και ενίσχυε τους χριστιανούς κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, διδάσκοντας την πίστη και την υπομονή. Στην περιοχή είναι ιδιαίτερα γνωστός για την αγάπη του προς τους κτηνοτρόφους, καθώς, σύμφωνα με την παράδοση, περιόδευε στα βουνά και ευλογούσε τα ζώα των κατοίκων για να τα προστατέψει από ασθένειες. Εκοιμήθη ειρηνικά στις 21 Ιουλίου 1777 και όταν έγινε η εκταφή του, το σώμα του και τα ιερά του λείψανα ανέδιδαν άρρητη πνευματική ευωδία, γεγονός που στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί σαφές δείγμα της θείας χάριτος και της αγιότητας. Σήμερα, η τιμία κάρα του φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Δουσίκου στα Τρίκαλα, ενώ τιμάται ιδιαίτερα στην Αρτα, στην Καρδίτσα και στα Τρίκαλα.

Μάρτυς Βίκτωρ ο Μασσαλιώτης

Ηταν ανώτερος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού που μαρτύρησε στα τέλη του 3ου αι. περί το 290, κατά τους διωγμούς του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, και τιμάται ως ο πολιούχος και προστάτης της Μασσαλίας. Οταν ο Μαξιμιανός έφτασε στη Μασσαλία για να καταδιώξει τους χριστιανούς, ο Βίκτωρ, αντί να κρυφτεί, περιόδευε νύχτα και μέρα στα σπίτια των πιστών για να τους ενθαρρύνει να παραμείνουν σταθεροί στην πίστη τους. Η δράση του, όμως, προκάλεσε την οργή των αρχών, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να οδηγηθεί ενώπιον των επάρχων Αστερίου και Ευτυχίου, όπου, παρά τις πιέσεις και τις υποσχέσεις για πλούτη, αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα, γι’ αυτό αρχικά σύρθηκε δεμένος στους δρόμους της πόλης, υπέστη σκληρούς ξυλοδαρμούς και τελικά φυλακίστηκε. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, κατήχησε και βάπτισε τους τρεις δεσμοφύλακές του Αλέξανδρο, Φελιτσιανό και Λογγίνο, οι οποίοι μαρτύρησαν μαζί του με αποκεφαλισμό. 

Πάνω από τον τάφο του στη Μασσαλία χτίστηκε τον 4ο και τον 5ο αι. ένα από τα σημαντικότερα μοναστήρια της Δύσης, το Αββαείο του Αγίου Βίκτωρος (Abbaye Saint-Victor), με τον κυρίως ναό να συνδυάζει τον ρομανικό ρυθμό με γοτθικά στοιχεία. Βρίσκεται στη νότια πλευρά του Παλιού Λιμανιού (Vieux-Port) και η εξωτερική του όψη θυμίζει περισσότερο φρούριο παρά εκκλησία. Ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα από τον Αγιο Ιωάννη τον Κασσιανό πάνω σε αρχαία νεκρόπολη και λατομείο, αλλά λόγω των επιδρομών των Σαρακηνών το μοναστήρι οχυρώθηκε τον 11ο αι. και εντάχθηκε στο αμυντικό σύστημα του λιμανιού. Κατά τη Γαλλική Επανάσταση (1794), οι θησαυροί του εκλάπησαν, τα λείψανα κάηκαν και το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή, αποθήκη αχύρου και στρατώνας. Το «κόσμημα» του αββαείου είναι οι κρύπτες, ένας υπόγειος λαβύρινθος με αρχαίες, χριστιανικές και παγανιστικές σαρκοφάγους, παρεκκλήσια και τον τάφο όπου πιστεύεται ότι ετάφη ο άγιος, καθώς και η Μαύρη Παναγία, ξύλινο άγαλμα του 12ου αι., το οποίο πρωταγωνιστεί στη μεγάλη λιτανεία της Υπαπαντής στις 2 Φεβρουαρίου.

Τιμάται επίσης η μνήμη: τριών μαρτύρων των εν Μελετινή, μαρτύρων Ιούστου και Ματθαίου, μάρτυρος Ευγενίου, ιερομαρτύρων Θεοφίλου και Τροφίμου, οσίου Ονουφρίου του Σιωπηλού της Λαύρας των Σπηλαίων και οσίου Ονησίμου του Εγκλείστου της Λαύρας των Σπηλαίων.