Φόρτωση Text-to-Speech…
Η ομάδα που το περασμένο καλοκαίρι επέστρεψε σε βάθρο μεγάλης διοργάνωσης, με το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ στη Ρίγα, έμοιαζε το τελευταίο τετραήμερο μακρινή ανάμνηση. Οι δύο ανεξήγητες ήττες, στη Ρουμανία και στα Ανω Λιόσια από την Πορτογαλία, δεν αλλοιώνουν φυσικά την περσινή επιτυχία, όμως θέτουν σε αμφιβολία τον επόμενο στόχο.
Είναι, ωστόσο, πράγματι, ανεξήγητες;
Να εξηγηθούμε, παρακαλώ, για να μην παρεξηγηθούμε. Μπορεί να είμαστε στην εποχή του περιεχομένου και να κινούμαστε στα όρια της «υποχρεωτικής» επιλογής σε μία διαφωνία, όμως διαφωνώ ότι η κάθε επιλογή ορίζει το καλό ή το κακό, το σωστό ή το λάθος. Συχνά είναι και θέμα γούστου, επιθυμίας. Το Ευρωμπάσκετ του 2025 ήταν ίσως η τελευταία ευκαιρία μίας γενιάς (των 36χρονων Παπανικολάου, Σλούκα και ίσως και του κατά τέσσερα χρόνια νεότερου Γιάννη) για ένα μετάλλιο.
Αυτό έδειχνε να είναι και στόχος των μπαρουτοκαπνισμένων διεθνών όσο και της ομοσπονδίας, για ευνόητους επικοινωνιακούς και εθνικούς λόγους. Τη στιγμή που ο Σέρτζιο Σκαριόλο έριξε στο τουρνουά «στα βαθιά» τον 19χρονο Ισπανό Σέρχιο ΝτεΛαρέα, ο οποίος φέτος πήρε και τις ευκαιρίες του στην Ευρωλίγκα με την εκπληκτική Βαλένθια και επιλέχθηκε στο Νο25 του πρόσφατου ντραφτ του ΝΒΑ από το Ντάλας, η ελληνική τακτική ήταν εμπειρία και παραπομπή της ανανέωσης στις καλένδες…
Τα 16 χρόνια χωρίς βάθρο ήταν «βαριά» για πολλούς.
Final Four: «Η πειθώ του Σκαριόλο και το ντάντεμα» των σταρ της Ρεάλ
Ο… πρώτος πληθυντικός του Σπανούλη
Το 0-2 στα ματς με Ρουμανία και Πορτογαλία δεν στέρησε από την Εθνική τη συνέχεια στον 2ο γύρο των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2027 στο Κατάρ, όμως το ρεκόρ 3-3 μεταφέρεται σε νέο όμιλο με σαφώς πιο ανταγωνιστικούς αντιπάλους, όπως οι Ισπανία, η Γεωργία και η Ουκρανία, τις οποίες η «γαλανόλευκη» θα αντιμετωπίσει από δύο φορές στα επόμενα «παράθυρα». Από το νέο γκρουπ, που έχει διαμορφωθεί με Ισπανία (5-1), Μαυροβούνιο (4-2), Ουκρανία (4-2), Πορτογαλία (3-3), Ελλάδα (3-3) και Γεωργία (3-3), στην τελική φάση στην Ντόχα θα προκριθούν οι τρεις πρώτες ομάδες.
Ο κόουτς Βασίλης Σπανούλης δεν εμφανίστηκε απλώς απογοητευμένος από τις δύο ήττες, αλλά κυρίως από την εικόνα. «Οι λέξεις “εφιάλτης” ή “καταστροφή” δεν μου αρέσουν, δεν είναι για εμένα, είναι για άλλους. Ημασταν τελείως ανεύθυνοι στο παράθυρο, έχουμε όλοι ευθύνη. Τα παιδιά ήταν τελείως απροετοίμαστα, χωρίς προπόνηση, σε πολύ κακή κατάσταση. Ολοι έχουμε ευθύνη, ο καθένας το μερίδιό του. Πρέπει να σκεφτούμε τι πρεσβεύουμε και σε ποια ομάδα είμαστε. Ημασταν λες και ήρθαμε από διακοπές», ήταν τα κυριακάτικα (5/7) πρώτα λόγια του. Ο πρώτος πληθυντικός έδειξε ότι δεν μετέθεσε την ευθύνη στις απουσίες.
Στη συνέχεια, πάντως, ξέσπασε όταν δέχθηκε μία ερώτηση για τις κλήσεις και τη διαθεσιμότητα κάποιων παικτών και ζήτησε… πανστρατιά στο «παράθυρο» του Αυγούστου (28/8 στην ουδέτερη Ρίγα κόντρα στην Ουκρανία και 31/8 εντός έδρας με την Ισπανία).
Το ξέσπασμα και οι ξένοι σταρ που έπαιξαν…
Οταν ο ομοσπονδιακός προπονητής ρωτήθηκε αν πήρε κάποιους από τους λεγόμενους βασικούς διεθνείς για τα ματς με Ρουμανία και Πορτογαλία και αποκρίθηκε πως «δεν πήρα κανέναν, όμως θα τους πάρω τώρα, γιατί στα επόμενα ματς πρέπει όλοι να είναι εδώ». Ο νέος κόουτς του Αρη εξήγησε πως «100% κάνω εγώ τις κλήσεις», όμως θέλησε να προσθέσει ότι «δεν είπα πως κάποιοι δεν μπορούσαν να έρθουν τώρα… Είπα εγώ ότι κάλεσα κάποιον και δεν ήρθε;».
Ο κόουτς Σπανούλης παραδέχθηκε ότι «φτιάξαμε λάθος ομάδα για αυτά τα δύο ματς», κάνοντας λόγο για κουρασμένους παίκτες που ζητούσαν κάθε δύο-τρία λεπτά αλλαγή. Στα πρώτα έξι ματς των προκριματικών, η Εθνική είχε μέσο όρο πόντων 82 στις τρεις νίκες και μόλις 62,3 π. στις τρεις ήττες… Στο ίδιο διάστημα που, έστω και από επίσης κοπιαστικές σεζόν, οι διαθέσιμοι ΝΒΑers (που δεν μπορούν να αγωνιστούν στα «παράθυρα» Νοεμβρίου και Φεβρουαρίου) φόρεσαν το εθνόσημο. Παίκτες όπως οι Γιόκιτς (Σερβία), Σενγκούν (Τουρκία), Σρέντερ (Γερμανία), Βαλαντσιούνας (Λιθουανία) αλλά και «βαριά» ονόματα από Ευρωλίγκα (Οσμαν, Σενγκέλια, Γουίλι Ερνανγκόμεθ και οι δύο νέοι του ελληνικού μπάσκετ Μπαντιό και Μοντέρο) έδωσαν το «παρών» στους αγώνες του Ιουλίου.
Ο «δύσκολος δρόμος» του Μπαντιό προς το «T-Center»
Σε αντίθεση με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, τα αδέρφια του, Θανάση και Κώστα, αλλά και τους έμπειρους και κατόχους του περσινού μεταλλίου, Σλούκα, Ντόρσεϊ, Μήτογλου, Καλαϊτζάκη, Κατσίβελη, Σαμοντούροφ. Εκτός ήταν και ο Ρογκαβόπουλος, ο Ουόκαπ και οι Αβδάλας, Ζούγρης και Μαντζούκας, οι οποίοι συνεχίζουν στο NCAA.
Το… ευ ζην της Εθνικής, οι «πόρτες» και το αβέβαιο μέλλον
Ο παλαίμαχος σέντερ, Παναγιώτης Φασούλας, συνήθιζε να λέει γλαφυρά ότι «οι σύλλογοι είναι το ζην και η Εθνική ομάδα το ευ ζην!». Τη δεδομένη στιγμή, με επίσης δεδομένο ότι κάποιοι διεθνείς προέρχονται από σεζόν 75-80 αγώνων –και δεν είναι της παρούσης αν το καλεντάρι της FIBA για τα «παράθυρα» είναι ορθό ή όχι–, αυτό που δεν επετεύχθη από κοινού μεταξύ Σπανούλη και ομοσπονδίας ήταν μία προσπάθεια ενός ρόστερ αποκλειστικά «των παραθύρων». Αυτή είναι η ονομασία που είχε δοθεί από το 2018 κι έπειτα όταν στα προκριματικά δεν αγωνίζονταν NBAers και παίκτες Ευρωλίγκας, και μάλιστα διεθνείς όπως οι Παναγιώτης Βασιλόπουλος, Χάρης Γιαννόπουλος και Γιάννης Αθηναίου το έλεγαν και οι ίδιοι χαριτολογώντας.
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν ήταν διαθέσιμος το περασμένο τετραήμερο και παρά την πρόθεση του Σπανούλη για το «όλοι μαζί» στους αγώνες του Αυγούστου, δεν είναι διόλου βέβαιο ότι η νέα ομάδα του «Greek Freak», Μαϊάμι Χιτ, θα του επιτρέψει να αγωνιστεί. Το όσο πιο πλήρες ρόστερ μοιάζει πια επιτακτικό για την πρόκριση στο Κατάρ, αφού οι πρόσφατες λύσεις δεν έδειξαν το κάτι παραπάνω και εμπιστοσύνη (τύπου Ισπανίας και Σκαριόλο) στην επόμενη γενιά δεν υπάρχει ακόμη.
Ο κόουτς Σπανούλης ξεστόμισε έπειτα και από τις δύο ήττες από Ρουμανία και Πορτογαλία πως «δεν είναι αυτό το μπάσκετ που με εκφράζει και πρεσβεύουμε»… Μονάχα που δεν δείχνει εδώ και χρόνια ποιο είναι αυτό το μπάσκετ που πρεσβεύει η ελληνική σχολή.
Ομπράντοβιτς – Σπανούλης: Η ανάγκη για σύμβολα δεν τελειώνει ποτέ
Οι τελευταίες δικαιολογίες (ο γάμος του Θανάση Αντετοκούνμπο, η κούραση, οι μικροτραυματισμοί, οι αποθεραπείες, η «αποτοξίνωση», οι ατομικές προπονήσεις που προτιμούν αρκετοί) οδήγησαν πολλούς να… ρίξουν πόρτα στην Εθνική και άφησαν κενά στη σύνθεση και συντήρησαν τις «ανορθογραφίες» όχι μόνο της Εθνικής αλλά και της ελληνικής ταυτότητας. Των αμφιβολιών περί ταλέντου, παρουσίας ικανών σουτέρ, αθλητικότητας, ταχύτητας και των λοιπών στοιχείων βάσει των οποίων παίζεται το σύγχρονο μπάσκετ.
Στα (εθνικά) μέρη μας, όπου μόνο ο κόουτς Παναγιώτης Γιαννάκης τόλμησε ριζική ανανέωση στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, με αποτέλεσμα τα μετάλλια του 2005 και 2006, έχουμε συνηθίσει να κοιτάμε το δέντρο και όχι το δάσος…
