Πλεύση, Βαρουφάκης και Νέα Αριστερά, ελάχιστες έχουν ιδεολογικές διαφορές, αν υποθέσει κανείς ότι εμφορούνται από κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία.
Και οι τρεις, θεωρούν την κωλοτούμπα του Τσίπρα το 2015, ως “ήττα”. Ακόμα και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ηγετικό στέλεχος της Νέας Αριστεράς, που υπέγραψε εν τούτοις το τρίτο αχρείαστο μνημόνιο ξεπατώνοντας τη μεσαία τάξη στους φόρους, δήλωσε πρόσφατα και με αρκετή δόση μελαγχολίας :
-Ηττηθήκαμε τότε.
Κι αν η “ήττα” αυτή συνιστά έναν επώδυνο μεν αλλά αναγκαίο συμβιβασμό όπως τα κατάφεραν το πρώτο εξάμηνο του ‘15, διερωτάται κανείς, πώς θα όριζαν τη “νίκη”.
Λέγοντας προφανώς ένα “γενναίο” όχι και κάνοντας την Ελλάδα Κούγκι, με δραχμή αντί ευρώ, μιά δραχμή που θα είχε υποτιμηθεί από 60 έως και 80%, φέρνοντας μια πρωτοφανή δυστυχία και φτωχοποίηση ;
Και αφήνουμε κατά μέρος τη γεωπολιτική υποβάθμιση της χώρας που θα ήταν πια και με τη βούλα ένα failed state, ένας παρίας κι ένα παράδειγμα προς αποφυγή, έρμαιο στις ορέξεις του κάθε επιθετικού γείτονα.
Ούτως ειπείν, διερωτάται επίσης κανείς γιατί αυτοί οι τρεις κομματικοί σχηματισμοί δεν συμπράττουν.
Μόλις χθες ο επικεφαλής της ΝΕΑΡ, απέρριψε σχετική πρόσκληση του Βαρουφάκη λέγοντας ότι “η ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να γίνεται αντιληπτή ως συνεργασία ενός κόμματος με έναν αστερισμό προσωπικοτήτων γιατί αυτό από μόνο του δεν αποτελεί μία διαδικασία ενότητας, ζύμωσης και κοινής δράσης…”
Και άν μεν η “ζύμωση” είναι το πρόβλημα, καμιά αντίρρηση. Ζύμωση είναι αυτή, κάτι παραπάνω θα ξέρει.
Αλλά πώς γίνεται οι ίδιοι άνθρωποι να συνεργάστηκαν κάποτε με τα ακροδεξιά παρτάλια του Καμμένου και τώρα να μην τα βρίσκουν μεταξύ τους ενώ λένε πάνω κάτω τα ίδια πράγματα ;
Η απάντηση είναι ότι κατ´αρχήν και όταν πρόκειται για την εξουσία, δεν έχουν κανενός είδους ηθική αναστολή και μπορούν να συμμαχήσουν και με τον Κασιδιάρη ακόμα τον οποίο μπορεί και να βαφτίσουν και “κεντρώο πατριώτη” για την περίσταση, όπως έκαναν άλλωστε με τον Καμμένο.
Αλλά όταν απουσιάζει το κίνητρο και ο συγκολλητικός ιστός της εξουσίας, τότε εμφανίζεται αυτομάτως το επικρατούν γονίδιο της διχόνοιας και της φαγωμάρας που είναι άλλωστε γραμμένο στο πολιτικό τους dna κι ας μιλούν κατά τ´άλλα για “ενότητες”, “ανασυνθέσεις”, “συνεργασίες με συλλογικότητες και κινήματα” και άλλα τέτοια φούμαρα και παπάτζες.
Αλλά κατά παράδοξο τρόπο, αυτή η σχιζοφρένεια, ήταν και αυτό που μας έσωσε 11 χρόνια πριν από την απόλυτη καταστροφή.
Γιατί ενώ οι ίδιοι έγιναν από τότε χίλια κομμάτια, έδωσαν ταυτόχρονα και μιά ευκαιρία στο μέτωπο της λογικής να πάρει κεφάλι.
Ένα μέτωπο που πρέπει τώρα να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού.
fb – Kyriakos Berberidis
