Το ζω καθημερινά – και όχι μόνο εγώ. Με αφορά – και όχι μόνο εμένα.

Δεν χαίρομαι να το φωνάζω.
Λυπάμαι πολύ, που αισθάνομαι υποχρεωμένος να το φωνάζω.

Μισώ το γεγονός και τις συνέπειές του.
Δεν κατηγορώ ανθρώπους.

Δεν μιλώ ως αθώος, απέναντι σε ενόχους.
Δεν υπάρχουν αθώοι, όταν πρόκειται για διεργασίες που υπονομεύουν το μέλλον των παιδιών μας – άρα της κοινωνίας μας.

Όμως…
Νοιάζεται κανείς;;;

Michael Amoiradakis
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟΥ

Σχετικές δημοσιεύσεις