Που λέτε σύντροφοι, ο φίλος σας είχε παλιά (34-35 ετών) αναλάβει κάποιες ηλεκτρομηχανολογικές μελέτες για τις ψυχόμενες αποθήκες των υλικών των McDonalds από μια τεχνική εταιρεία μεγάλη και τρανή, με έδρα τη Λαμία. Λέω “μεγάλη και τρανή” γιατί έτσι μοστραριζόταν στην Αγορά και ο ιδιοκτήτης της έκανε τη μεγάλη ζωή.
Πέρα από την προκαταβολή, μου χρωστούσαν κάπου 900.000 δραχμές που επί 2 χρόνια με κορόιδευαν συνέχεια και κρύβονταν όταν τους έπαιρνα τηλέφωνο, αν και τους είχα εκδώσει τα σχετικά τιμολόγια. Κανονικοί μπαταχτσήδες δηλαδή..
Σπάει λοιπόν ο διάολος το ποδάρι του και αναλαμάνω τις μελέτες και το project management ενός εργοστασίου στη Ρουμανία, που κατασκεύαζε μια μεγάλη και γνωστή εταιρεία ειδών συσκευασίας.
Και την εργολαβία την ανέλαβε ο κακοπληρωτής εργολαβάρας!
Υποβάλλει πρώτο λογαριασμό λοιπόν στον Πελάτη μου, για 350 εκατομμύρια και αυτός του λέει “πρέπει να περάσει από έλεγχο από τον κ. Κάπο για να σε πληρώσω”.
Κάνω έλεγχο στο λογαριασμό και βλέπω υπερβάσεις στις προμετρήσεις που έφταναν το 200%!! σε κάποιες εργασίες. Και του κόβω 90 εκατομμύρια από το λογαριασμό του, χαλαρά και με μια αίσθηση δικαίωσης και χαιρεκακίας, ομολογώ. Άλλωστε, τα συμφέροντα του Πελάτη μου εξυπηρετούσα.
Κλάαααααμα ο μπαταχτσής!!! Πλήρωσε στο 100πλάσιο αυτά που μου έβγαλε την ψυχή για να με πληρώσει.
Ηθικό δίδαγμα: Να είμαστε συνεπείς σε ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους, ακόμα και σε αυτούς που θεωρούμε ότι δεν πρόκειται ποτέ άλλοτε να τους ξαναδούμε. Όπως λέει και ο Louis Tillet στο τραγούδι του “on your way down”:
“It’s high time
That you find
The same dudes that you use on your way up
You might meet them, on your way down”
(μετά από λίγα χρόνια, η εν λόγω εταιρεία βάρεσε κανόνι)
fb – KΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
