Ποια λόγια θα περιγράψουν όσα αισθάνομαι για έναν λαό που συνεχίζει να αντιστέκεται στην κατάπτυστη εισβολή ενός εγκληματία που σκότωσε αμάχους, έστειλε στην προσφυγιά εκατομμύρια Ουκρανούς και κατέστρεψε με βομβαρδισμούς τις υποδομές ενός άρτια οργανωμένου κράτους.
Πώς να μην θαυμάζω έναν ηγέτη που με γενναιότητα, δυσανάλογη των πολεμικών δυνατοτήτων της χώρας του, αρνείται κατηγορηματικά να συναινέσει στο από τον έτερο των σαλακώνων, ανεκδιήγητο και απρόβλεπτο πρόεδρο της Αμερικής, προτεινόμενο αισχρό ειρηνευτικό σχέδιο, με το οποίο χωρίς ντροπή, του ζητείται να υπογράψει ειρήνη με όρους που ευνοούν και επιβραβεύουν τον επιόντα, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο και την όρεξη για νέες εισβολές στους άλλους σαλάκωνες αυτού του πλανήτη…
Και το χείριστο όλων, ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού να θαυμάζει αυτόν τον φασίστα εισβολέα, με σαθρά επιχειρήματα του τύπου «είναι φασίστας ο Ζελένσκι γι αυτό του επιτέθηκε ο δημοκράτης Πούτιν (!!!;;;)» και « δεν έπρεπε η Ουκρανία να ζητήσει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ» κλπ, αρνούμενοι το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στους Ουκρανούς, αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ελεύθερου και ανεξάρτητου λαού…
Και είναι όλοι αυτοί τα δύο άκρα της πολιτικής σκηνής του τόπου. «Υπερπατριώτες» ακροδεξιοί, οι επαιρόμενοι σε κάθε ευκαιρία για τον «πατριωτισμό» και τη θρησκευτική τους «πίστη», της οποίας οι διδαχές και τα νάματα πάνε περίπατο, όταν αφορούν θύματα του ειδώλου τους!!!…
Και στην άλλη άκρη οι αριστεροί θαυμαστές του Στάλιν και όλων των καθεστώτων των διά βίου και άνευ εκλογών ηγετών, οι οποίοι, ενδύονται τον μανδύα της «δημοκρατίας» που τους προσφέρει σε αντάλλαγμα της τυφλής αφοσίωσης στο κόμμα λίγο ψωμί και ένα μικρό διαμέρισμα, για να χώσουν τις ασήμαντες υπάρξεις τους, τη σιωπή και τα ανύπαρκτα όνειρά τους….
Χεράκι χεράκι βαδίζουν δε με την πάρα φύση ένωση τους, αρκεί να κραυγάζουν μανιωδώς κατά της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης ότι δεν βρίσκεται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας και να ονειρεύονται καταστάσεις Νεπάλ και επαναστάσεις ερμαφρόδιτες σταλινοχιτλερικής σοσιαλτρομοκρατίας.
Αγαπητοί μου συμπατριώτες, σας το έχω ξαναπεί και θα το πω πολλές φορές ακόμη, μπας και το εμπεδώσετε:
Ηγέτες σαν τον Πούτιν και τον Χιτλερ πάντα έχουν κακό τέλος. Αλλά και αν αυτό δεν συμβεί, ουδείς είναι αθάνατος. Θα έλθει η μέρα που θα δούμε και τον Μεγάλο Ιμπεράτορα-τρομάρα του και σας- να τον κουβαλούν τεσσερις.
Και τότε ο ρωσικός λαός, ελεύθερος πια, θα ακολουθήσει τον δρόμο της ειρήνης μαζί με τα αδέλφια του της Ουκρανίας.
Όλοι εσείς δε θα μείνετε στην Ιστορία καταγεγραμμένοι ως οι αισχρότεροι υποστηρικτές της πιο άδικης γενοκτονίας ενός περήφανου και γενναίου λαού και του θύτη τους…
Δόξα στη Ουκρανία, στον άξιο ηγέτη της και τον λαό που αποτελεί πρότυπο για όλους τους λαούς της γης.
Εσείς δε που τους κατακρίνετε για την αντίστασή τους στην «αρκούδα» που θαυμάζετε, κάντε μια αυτοκριτική, ίσως κάτι να έχει ακόμη απομείνει μέσα σας, ψήγματα έστω από το γονίδιο αυτών που δεν παρέδιδαν «γη και ύδωρ» σε κανέναν εχθρό, αν δεν έχει μη αναστρέψιμα νοθευτεί και αλλοιωθεί από τα γονίδια των εφιαλτών και των νενέκων αυτής της τάλαινας χώρας…
Aliki-Freideriki Nassi
Ποια λόγια θα περιγράψουν όσα αισθάνομαι για έναν λαό που συνεχίζει να αντιστέκεται στην κατάπτυστη εισβολή ενός εγκληματία που σκότωσε αμάχους
