ΚΩΣΤΑΣ ΛΥΤΡΑΣ
Από την «κρίση της εκπαίδευσης» στην «κρίση της κοινωνίας».
Παλαιότερα στο «αστυνομικό δελτίο» του σχολείου διαβάσαμε για βία τώρα τις τελευταίες μέρες για χρήση ναρκωτικών.
Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να υπάρχει μια κοινωνία που οι εκδηλώσεις βίας στα σχολεία να την απασχολούν έντονα . Με ανησυχία , προσοχή και περίσκεψη, κρατικοί παράγοντες, διανοούμενοι, μέσα ενημέρωσης και απλοί πολίτες να θεωρούν τις μικρές και μεγάλες ειδήσεις για το «αστυνομικό δελτίο» του σχολείου ως ζήτημα απόλυτης προτεραιότητας της κοινωνικής εγρήγορσης. Η κοινωνία αυτή να θεωρεί «τα σπασίματα, τη βία, τα οπλισμένα χέρια, την κυκλοφορία ναρκωτικών, τους τραυματισμούς εφήβων» ως το εντονότερο σήμα συναγερμού και τη μεγαλύτερη απειλή κατά της κοινωνικής συνοχής. Σε αυτή την κοινωνία η πολιτεία και οι πολίτες, δεν συγκαλύπτουν το πρόβλημα, αλλα αναζητούν λύσεις .
Υπάρχει τέτοια κοινωνία ;
Ωστόσο, πρέπει και εμείς να συνειδητοποιήσουμε το πρόβλημα πριν επεκταθεί . Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες ,ερωτήθηκαν στην έρευνα και ομολογούν επτά στους δέκα ανήλικους ότι έχουν εμπλακεί σε πράξεις βανδαλισμού, ενώ πέντε στους δεκα παραδέχτηκαν ότι συμμετείχαν σε πράξεις βίας, και φθορές .
Είναι απολύτως λογικό να εικάσει κανείς ότι ένα μεγάλο τμήμα αυτής της νεανικής παραβατικότητας συσσωματώνεται στην εκπαίδευση. Φυσικά δεν έχουν τελεστεί όλες αυτές οι πράξεις στο σχολικό περιβάλλον. Αλλά είναι σαφές ότι υπάρχει στους νέους μια συσσωρευμένη «εκρηκτική ύλη» που είναι θέμα χρόνου – αν δε ληφθούν από τώρα μέτρα- πότε θα προσλάβει τις άγριες μορφές που έχουν επικρατήσει αλλού.
Αν σήμερα μιλάμε κυρίως για τη βία και το ξύλο μέσα στα σχολεία ή ανάμεσα σε διαφορετικά σχολεία, είναι σαφές ότι το επόμενο βήμα θα είναι πιο σύνθετο.
Είναι επομένως καιρός να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Γιατί βρισκόμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο καινούργιο, του οποίου οι πρώτες εκδηλώσεις εμφανίστηκαν.
Είναι λοπον, επείγον ,να ανοίξει ένας πραγματικός διάλογος για τη σημερινή ελληνική εκπαίδευση, τα περιεχόμενα σπουδών και ζωής του σχολείου, ένας διάλογος , βεβαίως, που δεν μπορεί να αγνοήσει ότι η σημερινή «κρίση του σχολείου» είναι εν πολλοίς «κρίση της κοινωνίας». Κάποτε ένας φίλος μου καθηγητής μου είπε « πως μπορώ να αγνοήσω ότι ισχυρότερη επίδραση από το μάθημα μου ασκεί στα παιδιά η τηλεόραση; Και τι πρότυπο μπορώ να επιλέξω, έστω και για να στρέψω εκεί την προσοχή τους, όταν καλύτερος είναι ο πρωταγωνιστής σαπουνόπερας ;»
