Πέρα από 2-3 αράδες σε κάποια sites (ή την πλήρη σιωπή, σε άλλα), η είδηση του εμπρησμού του αυτοκινήτου του καθηγητή του ΕΜΠ κ. Καρώνη, πέρασε στο “ντούκου” και φαντάζομαι ότι δεν ήταν λίγοι εκείνοι που είπαν “καλά του έκαναν του ρουφιάνου”, μόνο και μόνο επειδή η έκθεσή του περιλάμβανε μόνο την επιστημονική αλήθεια και όχι τις φαντασιώσεις κάποιων περιτριμμάτων.
Πριν από κάποιες εβδομάδες, φτάνοντας στο γραφείο μου, είδα κολλημένη μία εξώδικη πρόσκληση από τον κ. Τουλκερίδη, ο οποίος με καλούσε να του παραδώσω τα metadata μιας από τις φωτοιγραφίες που έχω στην τεχνική μου έκθεση για τα Τέμπη.
Γνωρίζοντας ότι η κίνηση αυτή οφείλεται σε παπάντζες που του εμφύσησε κάποιος ντενεκές της επιστήμης, απλά αδιαφόρησα και εάν κληθώ, θα δώσω τα στοιχεία στις αρμόδιες Αρχές. Δεν έχω τίποτα εναντίον του, αντίθετα τον συμπονώ, αλλά δεν θα ανταποκριθώ γνωρίζοντας ότι όλα αυτά προέρχονται από εμπαθή και ανισόρροπα άτομα που γράφουν ότι “οι αποζημιώσεις θα φτάσουν τα 80 εκατομμύρια για κάθε θύμα”. Έλεος πια!
Οι κυνηγοί λένε να μην πλησιάζουμε πληγωμένη αρκούδα, γιατί τότε είναι πολύ πιο επικίνδυνη. Και ο φασισμός, ο παραλογισμός και η λύσσα που εκδηλώνονται από άτομα που βλέπουν να χάνεται το παιχνίδι της χρηματικής ή πολιτικής κονόμας που είχαν εξυφάνει πάνω στα κορμιά των θυμάτων, έχει ξεπεράσει πλέον κάθε (λογική ή παράλογη) επιχειρηματολογία και έχει φτάσει σε μια φαντασιακή σφαίρα όπου όλα μπορούν να συμβούν.
Ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς! Σε καιρούς που όλος ο Δυτικός Κόσμος εξυμνεί την επιμονή, τη συνέπεια και την ισχύ που προβάλλει η Πατριδα μας , μετά το στραπάτσο του 2010-2019 ενώ στο εσωτερικό τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα…
fb – ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Κρείττον σιγάν, φίλοι μου…
