Η φωτογραφία δείχνει τη στιγμή που ένα τραίνο υψηλής ταχύτητας, εκτροχιάζεται κοντά στην πόλη Σαντιάγο ντε Κομποστέλα της Ισπανίας, τον Ιούλιο του 2013.
Απολογισμός 79 νεκροί και 140 τραυματίες.
Η πρωτόδικη απόφαση εκδόθηκε μόλις το 2024 και καταδικάστηκαν ο μηχανοδηγός και ο υπεύθυνος ασφαλείας σε 2,5 χρόνια φυλάκιση.
Η τελεσίδικη απόφαση εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 2026 και επικύρωσε την ποινή του μηχανοδηγού αλλά αθώωσε τον δεύτερο κατηγορούμενο.
Να σημειωθεί οτι όταν έγινε το δυστύχημα, στους ισπανικούς σιδηροδρόμους υπήρχε πλήρες σύστημα τηλεδιοίκησης που δυστυχώς όμως δεν απέτρεψε το δυστύχημα που οφειλόταν κι αυτό σε ανθρώπινο λάθος.
Αλλά εκεί κανείς δεν κατηγόρησε τους τότε κυβερνώντες, ούτε τους αποκάλεσε ποτέ εγκληματίες και δολοφόνους.
Κανένας δεν οργάνωσε συλλαλητήρια με κεντρικό σύνθημα “δεν έχω οξυγόνο”, ή “τα κέρδη σας, οι ζωές μας”, ή “Ραχόι δολοφόνε παραιτήσου”.
Καμμιά “μάνα” δεν διανοήθηκε ποτέ να χτίσει πολιτική καριέρα πάνω σε πτώματα, ούτε να υπεξαιρέσει χρήματα απο δωρεές και συναυλίες όπως υπαινίσσονται άλλοι συγγενείς.
Κανένας συγγενής δεν απείλησε ποτέ με εκτελέσεις, πολιτικούς που δεν είχαν καν δικαστεί ή καταδικαστεί, “για να μην τους ταΐζουμε τζάμπα στις φυλακές”.
Κανένας συγγενής δεν αποκάλεσε ποτέ εφέτες-ανακριτές και άλλους δικαστικούς λειτουργούς, “αργυρώνητους”, “εξωνημένους”, “χειραγωγούμενους”.
Κανένας Ρούτσι δεν έκανε ποτέ απεργία πείνας για εκταφές που ενώ εγκρίθηκαν, για κάποιον άγνωστο λόγο δεν έγιναν ποτέ.
Κανένας πολιτικός αρχηγός δεν διανοήθηκε ποτέ να μιλήσει για “μπαζώματα” ή να καταθέσει προτάσεις μομφής, στηριγμένες πάνω σε θεωρίες συνωμοσίας και ξυλόλια και τολουόλια.
Οι συγγενείς κήδεψαν τους νεκρούς τους με πόνο μεν αλλά και αξιοπρέπεια, το κράτος διερεύνησε τις αιτίες, κατέληξε σε συμπεράσματα και έλαβε διορθωτικά μέτρα, η Δικαιοσύνη αφέθηκε απερίσπαστη να κάνει τη δουλειά της, ποινές επιμερίστηκαν σε όσους κρίθηκαν ένοχοι.
Γιατί έτσι γίνεται σε συντεταγμένα κράτη και πολιτισμένες κοινωνίες.
Αυτό δηλαδή που δεν έγινε σε μας.
fb – Kyriakos Berberidis
