ΟΜΗΡΟΙ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΙΚΗ ΑΞΙΑ
Η κυρία Ράνια Τζίμα(στη φωτό), σε άρθρο της στο Βήμα, αναρωτήθηκε με δραματικό τόνο τι θα γίνει «αν η παλαιστινιακή πλευρά χάσει τον μοχλό πίεσης των ομήρων».
Σαν να μιλούσε για κάποια νομισματική διαπραγμάτευση, όχι για ανθρώπους φυλακισμένους, βασανισμένους, βιασμένους. Ένας αφοπλιστικός κυνισμός που αποκαλύπτει πόσο εύκολα η δήθεν προοδευτική σκέψη καταλήγει να μιλά τη γλώσσα των θυτών.
***Η Βάσω Κιντή το είπε ακριβώς όπως πρέπει: πρόκειται για τυπικό παράδειγμα ΚΟΙΝΟΤΟΠΟΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ! Για εκείνη τη ρηχότητα και ασκεψία που σκεπάζει τα πάντα σαν μύκητας.
Όταν ένας δημοσιογράφος θεωρεί «διαπραγματευτικό εργαλείο» τα σώματα ανθρώπων, τότε κάτι βαθύτερο έχει σαπίσει, όχι στην ταλαιπωρημένη Γάζα, αλλά στο κέντρο της ΗΘΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Και μαζί μ’ αυτή την ηθική χρεοκοπία καταρρέει και ολόκληρη η αφήγηση των «αντιιμπεριαλιστών» που προσκύνησαν τον ισλαμοναζισμό στο όνομα της προόδου. Οι ίδιοι που δεν είπαν ποτέ λέξη για τα παιδιά της Ουκρανίας και του Σουδάν, για τους πρόσφυγες του Σαχέλ, για τις γυναίκες του Ιράν. Μόνο η Γάζα τους ενδιέφερε, γιατί εκεί μπορούσαν να φωνάζουν κατά της Δύσης χωρίς κόστος.
Ξενοφών Μπρουτζάκης συγγραφέας
fb – Μωϋσής Μόρδος
