Ο Απόστολος Αθανασάκης, ο “Professor A” για τους φοιτητές του στις Η.Π.Α., υπήρξε ένας εκ των κορυφαίων φιλολόγων. Ίσως ο κορυφαίος Καθηγητής Φιλολογίας στην Αμερική. Ένας πραγματικός θρύλος.
Ο θείος Αποστόλης, γνήσιο και άξιο τέκνο του Αστροχωρίου Άρτας, πραγματοποίησε πια τον τέλειο κύκλο. Επέστρεψε στ’ αγαπημένα του βουνά.
Πρότυπο για μένα προσωπικά. Από τότε που ήμουν παιδάκι.Ένας από τους λόγους για τους οποίους έγινα φιλόλογος. Πόσες φορές έχω πει στους μαθητές μου την ιστορία του… Πως του άρεσε, ως μαθητή, να μελετά και να διαβάζει όποιο βιβλίο- θησαυρό για κείνον- έπεφτε στα χέρια του κάτω απ’ τα έλατα, στο βουνό.
Πως νέος έφυγε λαθρεπιβάτης για την Αμέρικα, κι έφτασε να γίνει κορυφαίος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Santa Barbara στην Καλιφόρνια!
Αλλά λάτρευε πάντα την Άρτα. Υπεραγαπούσε το Αστροχώρι. Παρόλο που κατέκτησε τον κόσμο.
“Σ’ όλους τους τόπους κι αν γυρνώ,
ετούτον μόνο αγαπώ…”.
Και παρέμεινε ανθρώπινος, απλός, μέχρι το τέλος. Μπορούσες να πιεις ένα κρασί μαζί του και να μιλήσεις για τα πάντα. Όποιος κι αν ήσουν, μορφωμένος ή όχι.
Έτσι είναι όλοι οι πραγματικά σπουδαίοι άνθρωποι. Απλοί. Προσιτοί. Ευγενικοί. Έτσι ήταν ο Ρίτσος, ο Ελύτης, ο Κατράκης. Ο Χέμινγουεϊ, ο Καμύ, ο Παζολίνι. Μπορούσες να πιεις έναν καφέ μαζί τους και να μιλήσεις για μπάλα ή για τα παιδικά τους χρόνια ή για οποιοδήποτε λαϊκό θέμα.
Κι αυτόν τον σπουδαίο επιστήμονα, που λάτρευε την Άρτα, η Άρτα δεν τον αξιοποίησε ποτέ. Τον χάρηκε η Αμερική…
Οποιαδήποτε άλλη ελληνική πόλη θα τον είχε… ξεζουμίσει!!! Θα κέρδιζε από κείνον όσα περισσότερα θα μπορούσε. Οικονομικά, πολιτισμικά, διεθνιστικά.
Η Άρτα όμως τίποτε. Απλά υπερηφανεύεται πως ήταν παιδί της κι αυτός. Όπως τόσοι και τόσοι άλλοι Αρτινοί. Σπουδαίοι μεν, αναξιοποίητοι δε.
Κάποια μέρα θα σε αξιοποιήσει κι ο τόπος σου, θείε. Έστω και πολύ αργά. Και θα το δεις και θα καμαρώνεις από κει που θα ‘σαι. Απ’ την αιωνιότητα.
Tzavellas Babis
1938-2025, ο δρόμος προς την αιωνιότητα
