Θα σας περιγράψω δικές μου σκέψεις ενισχυμένες από την καθημερινότητα αλλά και το τελευταίο μου ταξίδι στην Αθήνα.
Ξεκινώ με ξένες σκέψεις ακριβώς ίδιες με τις δικές μου. Μα ακριβώς ίδιες.
Παρατηρώ ότι τις τελευταίες δεκαετίες φτιάχνονται ολόκληρες γενιές ανθρώπων με μηδενικές αντοχές, σωματικές και ψυχικές. Άνθρωποι που ζούνε μέσα σ’ ένα διαρκές παράπονο , για τη δουλειά , για τις σχέσεις , για την κοινωνία . Δεν είναι ότι επιζητούν κάτι να αλλάξει , επιζητούν να είναι όλα έτοιμα γι’ αυτούς . Και πάντα φυσικά θα υπάρχουν πρόθυμοι γονείς και φίλοι , για να αποδεχτούν τα παράπονα και να επιρρίψουν την ευθύνη κάπου αλλού , ενισχύοντας έναν φαύλο κύκλο παραπόνων και εύκολων κατηγοριών . Στο τέλος , ο παραπονούμενος πιστεύει περισσότερο στο παράπονό του πάρα στον εαυτό του και γίνεται ένας ακόμη εκών ανάπηρος .(Γιώργος Θανάσης) από το fb δική του και η φωτό.
Είπα οι δικές μου σκέψεις είναι αφορμή η γκρίνια στα ΜΜΕ, βαλτή κατά το μεγαλύτερο μέρος της και η απάντηση σε αυτά το ταξίδι στην Αθήνα. Δεν θα πω το λεωφορείο και στα δύο δρομολόγια τίγκα. Ένας κύριος θα πήγαινε αυθημερόν για υπόθεσή του στην πρωτεύουσα, αλλά οι μητέρες στα παιδιά τους που δεν είχαν κλείσει μήνα που φύγανε. Οι περισσότερες τα παιδιά τους φοιτητές. Όλα τα έμαθα από τα τηλέφωνα που δεν σταμάτησαν καθόλου. Οι μανάδες…
Αθήνα 2ημερο έξω. Κόσμος και κίνηση μεγάλη.
-Αυτοκίνητα όλα νέας γενιάς.
-Στα ταξί που χρησιμοποίησα είδα να τα χρησιμοποιούν φοιτητές. Εμείς στην εποχή μας ούτε σαν σκέψη. Μόνο αστικό λεωφορείο.
-Καφέ στο χέρι αλλά και φαγητό στο χέρι το μεσημέρι και το απόγευμα.
-Στο κατάστημα που έπινα καφέ δυο κοπελιές δίπλα μου πρώην φοιτήτριες το δήλωσαν οι ίδιες γελώντας λέγαν τα δικά τους γιατί είχαν καιρό να ειδοθούν. Τι είπαν δουλεύουν μαζί με τα αγόρια τους και βγάζουν με τα τιπς 1000 ευρώ το μήνα και τις σχολές τους τις έχουν εγκαταλήψει. Τα είπαν ξαναφιλήθηκαν και αφού η κάθε μια πήρε ταξί πήγε στον προορισμό της.
Αυτά αλλά και τα χιλιάδες κλειστά εξοχικά από την Κόρινθο μέχρι την Πάτρα με βάλανε σε σκέψεις. Το κλάμα τελικά είναι μόνο πολιτικό και τίποτε άλλο. Αυτό μου είπε ο διπλανός μου. Ναι άνθρωπε μου απάντησα. Αλλά μια ολόκληρη κοινωνία να μην παλεύεται γιατί νύχτα – μέρα ασχολούνται με τα πολιτικά. Κλειστό εξοχικό σημαίνει περίσσευμα χρημάτων. Σημαίνει μια γενιά καλοέβγαζε χρήματα και έκανε και επενδύσεις. Η σημερινή είναι δύσκολη. Μπορώ να πω γενιά της εύκολης λύσης.
Υφυπουργός Παιδείας: Διαγράφονται οι πρώτοι 335.000 «αιώνιοι φοιτητές» τον Δεκέμβριο 2025.
Γιατί ρε γονείς φωνάζω εγώ. Αν βγάλουμε κάποιες μικρές σε αριθμό περιπτώσεις φοιτητών καταλήγω στο συμπέρασμα η οικογένεια διαλύεται σιγά σιγά. Με αυτές τις λογικές και με τις πολιτικές σκέψεις κάποιοι είναι για ”έξω από δώ…” Τι άλλο να πεις σήμερα για αυτούς που βρίσκουν κουράγιο για πολιτικές κριτικές όταν τα σπίτια τους είναι διαλυμένα. Μιλήστε με τα παιδιά σας γίνεται ομάδα – οικογένεια ξανά. Αλλιώς χάος…
ΠΛ
