Μετα απο 3,5 χρόνια στην αντιπολίτευση, και με σεισμούς, λιμούς, καταποντισμούς να έχουν συμβεί κατα το διάστημα αυτό στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη, ο Σύριζα εξακολουθεί να μην μπορεί να σηκώσει κεφάλι.
Η Νέα Δημοκρατία, παρα τις τρομακτικές δυσκολίες, προηγείται σταθερά σε όλες ανεξαιρέτως τις δημοσκοπήσεις απο 7 έως και 10%. Και αυτό ειναι πρωτοφανές στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας αλλά παράλληλα και καθόλου τυχαίο.
Συμβαίνει γιατι πρώτον, οι μνήμες της περιόδου 2015-2019 με την άθλια διακυβέρνηση των Σύριζα/Ανελ, ειναι ακόμη νωπές.
Δεύτερον, γιατι οι τωρινές συνθήκες ειναι εντελώς διαφορετικές απο τη δυστοπία της περιόδου 2009-2015 που εκτόξευσε τον Σύριζα απο το 4,6% στο 35,5%. Μνημόνια δεν υπάρχουν πια και η χώρα βγήκε ήδη και απ´την επιτήρηση.
Τριτον, γιατι ενώ οι συνθήκες άλλαξαν, δεν κατάφερε ν´αλλάξει ο Σύριζα που πολιτεύεται ακόμη με όρους μνημονιακών περιόδων.
Τέταρτον, γιατι το αφήγημα του Σύριζα δεν πείθει. Περιγράφει μιά ζοφερή κατάσταση που εν τούτοις δεν έχει καμμιά σχέση με την πραγματικότητα. Και ο κόσμος το αντιλαμβάνεται αυτό. Η χώρα αναβαθμίστηκε γεωπολιτικά, ήρθαν μεγάλες ξένες επενδύσεις, η ανεργία πέφτει σε χαμηλό 12ετίας, έγινε μιά τεράστια μεταρρύθμιση με την ψηφιοποίηση, μπήκε μιά τάξη με το μεταναστευτικό, έγιναν μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία, μειώθηκε η εγκληματικότητα, είναι σε εξέλιξη πολλά δημόσια έργα που αλλάζουν την Ελλάδα.
Πέμπτον, γιατί, απο την επομένη αμέσως των εκλογών του ‘19, αντι να αναστοχαστούν και να αναλύσουν τα αίτια της ήττας, επιχείρησαν μιά αντιπολίτευση του όχι σε όλα, που έφτανε συχνά στην ευθεία υπονόμευση της χώρας.
Θυμηθείτε το αίτημα για γκρέμισμα του τείχους του Έβρου την ώρα που η υβριδική επίθεση των Τούρκων ήταν σε εξέλιξη, την ελεεινή αντιπολίτευση που μετήλθαν στη διάρκεια της πανδημίας, την καταψήψιση στρατιωτικών δαπανών και Ραφάλ, το οχι στη συμφωνία αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής με τη Γαλλία, το οχι στη δωρεά του Ιδρύματος Νιάρχος για υπερσύγχρονο ογκολογικό νοσοκομείο για παιδιά στη Θεσσαλονίκη, τις καταγγελίες εναντίον της χώρας για τα δήθεν push backs στο Αιγαίο.
Έκτον, γιατι ο Σύριζα, ειναι αδύνατον να προσεταιριστεί το μεσαίο χώρο που κατα βάση δίνει και τη νίκη στις εκλογές. Όταν εν μέσω πανδημίας οργανώνεις 300 πορείες για τον Κουφοντίνα, όταν συμπαραστέκεσαι σε κάθε λούμπεν και παραβατικό και όταν αποκαλείς ειρωνικά τους νοικοκυραίους, “κυρ Παντελήδες”, εισπράττεις κάποια στιγμή και τα επίχειρα.
Και άν μεν ο Σύριζα συνειδητοποιεί κι ο ίδιος οτι πρέπει να εγκαταλείψει κάθε ιδέα για επιστροφή του στην εξουσία, ειναι εν τούτοις απορίας άξιο το πώς καταφέρνει και διατηρεί ακόμα τη συμπάθεια του ενός περίπου τετάρτου της ελληνικής κοινωνίας.
Νομίζω πως οι απαντήσεις γι’αυτό πρέπει να αναζητηθούν κατ´αρχήν στις διαχρονικές ατέλειες της Παιδείας μας που οδήγησαν στην υστέρηση ενός καθόλου ευκαταφρόνητου τμήματος της κοινωνίας αλλά και στην παρούσα συγκυρία, και στην αδυναμία του χώρου της κεντροαριστεράς να προτάξει αξιόπιστο πολιτικό λόγο που να την καταστήσει εν δυνάμει εναλλακτικό πόλο εξουσίας.
Οι καιροί θα απαιτούσαν έναν Σημίτη, τους έλαχε όμως ένας Ανδρουλάκης.
Κι αυτό κατα την ταπεινή μου άποψη, είναι σύμπτωμα παρακμής.
από το fb – Kyriakos Berberidis
