KΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Επικεντρωνόμαστε στο δέντρο (Κωσταντοπούλου) και έχουμε χάσει το δάσος (Ελληνικός Λαός), σύντροφοι και συναγωνιστές.
Θα μπορούσατε, εκεί, γύρω στο 2009, να φανταστείτε μια περίοδο που όλοι οι ανισόρροποι σοσιοπαθείς θα έφταναν να καθορίζουν τα τεκταινόμενα μέσα στο Κοινοβούλιο της Ελληνικής Δημοκρατίας;
Θα δεχόσασταν τότε ως φυσιολογικό φαινόμενο, η πολιτική σκηνή να περιλαμβάνει άτομα σαν τον Γιάννη Βαρουφάκη, τη Ζωή Κωσταντοπούλου, τον Κυριάκο Βελόπουλο και τις δεκάδες σαλτιμπάγκους που μας παρουσίασε ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικούς;
Και φυσικά, δεν είναι η ύπαρξη τέτοιων “πολιτικών”, αυτό καθαυτό το πρόβλημα της Δημοκρατίας μας.
Το πρόβλημα είναι ότι έχουν περάσει στη συνείδηση του λαού ότι δεν είναι οι διάφοροι θεσμοί, οι σχέσεις μεταξύ τους και οι καθιερωμένες διαδικασίες, αυτά τα στοιχεία που συνιστούν μια ευνομούμενη Κοινωνία, αλλά ότι ρυθμιστής των νόμων και των κανόνων είναι το θυμικό του όχλου που αποκαλούν “λαό”.
Και αυτό το “κοινό περί δικαίου αίσθημα” που γεννιέται μέσα σε καφενέδες και κομμωτήρια, πρέπει να είναι ισχυρότερο από οποιοδήποτε “due process” της Κοινωνίας μας, επιτρέποντάς τους να συμπεριφέρονται ως δικτατορίσκοι, αψηφώντας τους κανόνες λειτουργίας της ίδιας της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας μας.
“Είναι έτσι, επειδή ο Λαός το θεωρεί ότι έτσι πρέπει να είναι”. Δηλαδή επιδιώκουν να επιβάλλουν την παραπληροφόρηση, την αμορφωσιά, τον φανατισμό και τα fake news, ως ισχυρότερα και πιο έγκυρα από οποιαδήποτε ψήφιση νόμων ή δικαστική απόφαση του ανώτατου οργάνου απονομής της Δικαιοσύνης, του Αρείου Πάγου.
Δεν πάμε καλά, σύντροφοι, καθόλου καλά… Και η κάθε Κωσταντοπούλου ή Καρυστιανού, είναι το σύμπτωμα, όχι η αιτία…
