ΚΩΣΤΑΣ ΛΥΤΡΑΣ
Το παλιό καλντερίμι (καλός δρόμος) που είναι ανάμεσα από ξερολιθιές οδηγεί τώρα σε χωράφια χέρσα. Αν προσέξει ένα μάτι έμπειρο, θα διακρίνει τα ανοίγματα για το κάθε χωράφι. Αν προσπεράσει κανείς βιαστικός, βλέπει μόνο πέτρες βαλμένες άτακτα, που του χαλάνε το ρυθμό !
Όλα τα παλιά μονοπάτια είχαν την ίδια φιλοσοφία, για να μην κουράζουν τα πόδια, υψώνονταν και χαμήλωναν , αλφάδιαζαν για λίγο και μετά συνέχιζαν ένα διαρκές «πάνω κάτω» και γύμναζαν σωστά όλες τις αρθρώσεις των ποδιών. Αυτά συνέβαιναν τις εποχές που οι άνθρωποι ταξίδευαν μέσα από τα καλντερίμια και τα παλιά μονοπάτια.
Το θησαυρό αυτό των παλιών δρόμων – των ατραπών, των μονοπατιών κλπ. δίχως διαχωρισμούς, τον τιμούμε όσο μπορούμε εμείς οι κυνηγοί. Και ως άνθρωποι που αγαπάμε τη φύση, οφείλουμε να σεβαστούμε και όλα αυτά τα μνημεία όπου μας καταδέχονται στις θηραματικές αναζητήσεις μας. Το λέω αυτό διότι ναι μεν με τον τρόπο μας συντηρούμε και αναδεικνύουμε θα ‘λεγα πάλι τα ξεχασμένα αυτά μονοπάτια, όμως υπάρχουν και στιγμές που πολλοί από εμάς σε στιγμές βιασύνης, απερισκεψίας, αμέλειας, καταστρέφουμε στο πέρασμα μας ξερολιθιές με μεράκι και τέχνη περισσή χτισμένες.
Τα παλιά μονοπάτια είχαν όλα τους έναν προορισμό. Σήμερα στις δικές μας πορείες, στις φιλόξενες πέτρες τους , ίσως εκεί να ήταν ένας προορισμός. Το χωράφι της οικογένειας με τα στάρια και τα ξηρικά καλαμπόκια. Ίσως πάλι η στάνη ενός κτηνοτρόφου. Μπορεί μια κρυμμένη από τα χορτάρια πηγουλα. Αν ψάξει κανείς το χώρο γύρω από το τέλος ενός μονοπατιού, θα εκπλαγεί με αυτά που μπορεί να ανακαλύψει.
Ο παππούς μου κάποτε μου είπε στο χωρίο μου έκαναν έναν καινούργιο αγροτικό δρόμο. Η μπουλντόζα που άνοιγε το δρόμο δεν έκανε διακρίσεις σε τέτοια ευτελή που γράφω . Διάλυσε ξερολιθιές αιώνων, ξερίζωσε δέντρα αιωνόβια που πήρε και μοσχοπούλησε ο μπουλντοζιέρης. Κατέστρεψε με λίγα λόγια. Ο δρόμος όμως ολοκληρώθηκε και θα μπορούν οι άνθρωποι εποχούμενοι πλέον να επισκέπτονται το χώρο. Ενώ πρώτα, για να πάνε με τα πόδια στο δρομολόγιο αυτό μέσα από τα μνημεία της φύσης, ήθελαν τουλάχιστον είκοσι λεπτά !
Αλήθεια είναι, εμείς δεν είμαστε μέλη μιας εξελιγμένης κοινωνίας που φυλάσσει ως κόρη οφθαλμού την πολιτιστική της κληρονομιά ! Ακόμα και με μπουλντόζες …
Για όλους εμάς οι δρόμοι αυτοί είναι μια φυγή ή μάλλον είναι η επιστροφή …
Εμείς ως άνθρωποι που αγαπάμε τη φύση, να διαφυλάξουμε την κληρονομιά μας αυτή . Και όχι μόνο .
