Η θέση της Ελλάδας μέσα στην ΕΕ έχει μια ιδιαιτερότητα που πρέπει να μας κάνει να σκεφτόμαστε λίγο περισσότερο.
Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας είναι μεν δημοκρατικές και ελεύθερες χώρες, αλλά ελάχιστα θα μπορούσαν να συνεισφέρουν σε μία πολεμική εμπλοκή της Ελλάδας με τους νεο-Οθωμανούς φίλους μας, για δύο κύριους λόγους:
1. Εκτός της Γαλλίας, δεν διαθέτουν τις αμυντικές ικανότητες που χρειάζονται για να υποστηρίξουν μία χώρα σαν τη δική μας. Πλάκα-πλάκα, η Ελλάδα είναι η δεύτερη ισχυρότερη αμυντική δύναμη στην ΕΕ, με πολύ μεγαλύτερες αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις και πολλαπλάσια άρματα μάχης και πυροβολικό από οποιαδήποτε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα.
2. Οι Ευρωπαίοι, εδώ και δεκαετίες έχουν μια λογιστική αντιμετώπιση του κάθε προβλήματος και δεν διστάζουν να πουλήσουν όπλα, ακόμα και στον ISIS, αν είχε τα λεφτά, ενώ το θέμα της αμυντικής τους θωράκισης το βλέπουν σαν κάτι γραφικό και ξεπερασμένο.
Οι Αμερικανοί έχουν καταλάβει αυτή τη ραθυμία των Ευρωπαίων και θεωρούν ότι μπορούν να ελέγξουν την κατάσταση στη Μέση Ανατολή με το σχήμα 3+1, συνεπώς η Ελλάδα καθίσταται πολύτιμος σύμμαχος και κόμβος στους σχεδιασμούς τους, όπως και η Κύπρος, λόγω θέσης.
Δεν θα κρατήσει πολλά χρόνια αυτό, όμως, είναι ένα παράθυρο ευκαιρίας που ανοίγει κάθε 50 χρόνια και η Κυβέρνηση δείχνει να το αντιλαμβάνεται πολύ καλά, στην προσπάθειά της να αφήσει μια ισχυρή αμυντική και ενεργειακή παρακαταθήκη στη χώρα για τις επόμενες 1-2 δεκαετίες. Μετά, οι καταστάσεις είναι τόσο ρευστές, που κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί.
Αν όμως, μέχρι τότε, καταφέρουμε να κάνουμε τη χώρα μας τόσο σεβαστή όσο το Ισραήλ, τόσο αμυντικά, όσο και τεχνολογικά και ενεργειακά, οι όποιοι Τσίπρες, Βαρουφάκηδες, Καρυστιανές ή Κωνσταντοπούλες θα δείχνουν τόσο παράταιροι στην πολιτική σκηνή, όσο και ένα πατίνι σε αγώνα Formula 1.
Θα έχουμε δηλαδή φτάσει σε ένα σημείο που η επιρροή του Ανδρέα Παπανδρέου στην ψυχοσύνθεση του Έλληνα θα έχει επιτέλους εκλείψει.
Θα το καταφέρουμε; Αυτό είναι το στοίχημα και όχι η θλιβερή θεματολογία που απασχολεί τη μίζερη ακροδεξιά και αριστερή πολιτική που ζει στο 1950 ακόμα και προσπαθεί να μας τραβήξει όλους εκεί.
ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 20 ΧΡΟΝΙΑ
