Για «διαρκή εμπαιγμό» και «εξευτελιστική μεταχείριση θυμάτων και συγγενών» από την Πολιτεία κάνει λόγο ο σύλλογος συγγενών θανόντων και εγκαυματιών από την φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018 στο Μάτι με αφορμή τη νέα αναβολή της δίκης για τα ελαφρυντικά τριών βασικών καταδικασθέντων.
Η ανακοίνωση του Συλλόγου
Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά τη φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018 στην Ανατολική Αττική, βρεθήκαμε ξανά στις δικαστικές αίθουσες. Αυτή τη φορά, για να παρακολουθήσουμε ένα ακόμα κεφάλαιο του δικαστικού κατακερματισμού αυτής της εθνικής τραγωδίας: τη δίκη για τα ελαφρυντικά τριών βασικών καταδικασθέντων.
Όλοι μας, θύματα και συγγενείς θανόντων θυμάτων αυτής της εγκληματικής καταστροφής, γνωρίζουμε ότι η σημερινή διαδικασία δεν είναι ένα απομονωμένο γεγονός.
Είναι η άμεση, μαθηματική συνέπεια των αρχικών, εσφαλμένων, ελλιπών χειρισμών και της ελληνικής δικαιοσύνης.
Πρέπει επιτέλους να ειπωθεί ξεκάθαρα: Στην υπόθεση μας στήθηκε ένα δικαστικό πλαίσιο για την αποσιώπηση και την απόκρυψη των ευθυνών του εγκλήματος μας. Ταυτόχρονα δε στήθηκε εξαρχής και συντηρείται μέχρι σήμερα και ένα συντονισμένο επικοινωνιακό της πλαίσιο. Αυτό πέρα από το ότι επέτρεψε να υπάρχει πλήρης αγνωσία στην κοινωνία όσον αφορά τα πραγματικά δεδομένα που οδήγησαν την τραγωδία να εξελιχθεί, επέτρεψε κάθε δυνατότητα σε όσους εμπλέκονται, να απεμπλέκονται χωρίς αιδώ.
Αυτή η μεθόδευση δεν αδικεί ηθικά και πρακτικά μόνο τα νεκρά και ζωντανά θύματα μας. Έχει αδικήσει τα θύματα όσων τραγωδιών προηγήθηκαν. Θα αδικήσει και τα θύματα όσων τραγωδιών ακολουθούν. Αδικεί και ολόκληρη την κοινωνία.
Η μη αναγνώριση της αλήθειας και η μη αποδοχή της πραγματικής ευθύνης οδηγούν, κάθε φορά, στο να εθελοτυφλούν όλοι. Το τραγικό δε αποτέλεσμα το βλέπουμε γύρω μας συνεχώς, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ενώ θρηνούμε ξανά και ξανά απώλειες σε ζωές και το περιβάλλον.
Το δεδικασμένο που δημιουργείται στην Ελλάδα είναι συνειδητά σχεδιασμένο για τη μη ουσιαστική απόδοση ευθύνης, αφήνοντας πρόσωπα και φορείς ανεξέλεγκτους.
Στον αντίποδα, εμάς μας αναγκάζουν να σέρνουμε τη σωματική και την ψυχική μας οδύνη από δικαστήριο σε δικαστήριο.
Σε αίθουσες μικρές, χωρίς πρόβλεψη για την παράσταση μας, χωρίς μικροφωνική, χωρίς τη δυνατότητα ουσιαστικής συμμετοχής.
Για να ακούμε, σήμερα, τους ισχυρισμούς των καταδικασθέντων που αιτούνται το ελαφρυντικό του πρότερου σύννομου βίου, προσδοκώντας την ενεργοποίηση της μετατροπής της ποινής σε εξαγοράσιμη, κλείνοντας το μάτι, ενόψει και της άλλης δίκης των εγκαυματιών, στις 11/11, στο να δημιουργήσουν προηγούμενο.
Άλλως πως, εφόσον δεν υπάρχει κανένας λόγος ουσίας, να προσπαθούν να το διεκδικήσουν;
Παρά την προσπάθειά τους να δημιουργήσουν εντυπώσεις περί δήθεν μη ανατροπής οποιουδήποτε δεδομένου, και ότι το αίτημα είναι άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος, όλοι αντιλαμβανόμαστε ποιός είναι ο απώτερος σκοπός.
Αυτός ο διαρκής εμπαιγμός και η διεκπεραιωτική –έως εχθρική– αντιμετώπιση που δεχόμαστε, συνιστούν απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση θυμάτων και συγγενών. Όχι μόνο από τους καταδικασθέντες κατηγορούμενους, που ενώ φέρουν τεράστια ευθύνη για τις απώλειες μας τελικά δεν δείχνουν ίχνος αναγνώρισης ή και μεταμέλειας, αλλά και από το ίδιο το κράτος.
Δεν σταματούμε όμως. Δεν υποκύπτουμε. Κουρασμένοι, ταλαιπωρημένοι, μα με τεράστιο ηθικό χρέος απέναντι στους ανθρώπους μας και τη βιωμένη μας αλήθεια, συνεχίζουμε.
29 Σεπτεμβρίου 2026: Πρόταση Εισαγγελέως.
Για το Διοικητικό Συμβούλιο
Η Πρόεδρος, Αναγνώστου Κάλλι
Ο Γ. Γραμματέας Καΐρης Γιώργος
