Aναρωτιέται ο δύστυχος πατέρας, παρασυρμένος από τα όρνεα της Πολιτικής και της Δικηγορίας, κατά πόσο το σώμα του παιδιού του είναι όντως δικό του και όχι κάποιου άλλου θύματος.
Τι να του πει κανείς, χωρίς να φανεί άπονος και χωρίς αισθήματα;
Ότι οι Ιατροδικαστικές Αρχές έκαναν άψογα τη δουλειά τους και ταυτοποίησαν πέραν πάσης αμφιβολίας ακόμα και μικρά κομματάκια που βρέθηκαν, με το κάθε σώμα;
Ότι ένα απανθρακωμένο σώμα δεν μπορεί να το αναγνωρίσει ΚΑΝΕΝΑΣ χωρίς εξέταση DNA;
Ότι τα τραύματα που υπέστη το παιδί του ήταν τόσο συντριπτικά, που δεν είχε πλέον καμία σημασία τι απέγινε το κορμί του, γιατί ήταν ήδη νεκρό;
Ότι η Φύση, επί 2,5 χρόνια έκανε τη δουλειά της και δεν υπάρχει πια τίποτα να ανακαλύψει ακόμα και το πιο εξειδικευμένο εργαστήριο του κόσμου, πέρα από την ταυτοποίηση του DNA που ήδη είχε γίνει; Γι’ αυτό άλλωστε από τις πρώτες μέρες πήραν από τους άμεσους συγγενείς αίμα.
Κι όμως, βλέπει κανείς τους βρικόλακες του πολιτικού απόπατου, αντί να προσπαθούν να κατευνάσουν τον πόνο του πατέρα, να τον ωθούν σε πράξεις απελπισίας που δεν έχουν κανένα σκοπό και κανένα αποτέλεσμα, στην προσπάθειά τους να ανοίξουν μία ατέρμονη διαδικασία που θα οδηγήσει την απονομή της Δικαιοσύνης στις καλένδες.
Μόνο περιφρόνηση αξίζουν κάτι τέτοια όρνεα που βασανίζουν τους γονείς για δικούς τους λόγους.
fb – Costas Kapos
