Πριν απο μερικούς μήνες επικοινώνησε μαζι μου στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού και με κάλεσε να μιλήσουμε.
“Σε τί μπορώ να σας φανώ χρήσιμος ; “ τον ρώτησα.
“Πές μας τί κατα τη γνώμη σου δεν κάναμε καλά μέχρι τώρα”, μου απάντησε.
“Αν τα έβαζα σε μιά τάξη μεγέθους θα έλεγα η διαχείριση των πυρκαγιών, ο ανασχηματισμός του Αυγούστου, οι καθυστερήσεις στην εγκαθίδρυση της πανεπιστημιακής αστυνομίας, οι διορισμοί των διοικητών των νοσοκομείων, η αχρείαστη πολυφωνία που δημιουργεί σύγχυση”.
“Για τους διοικητές έχεις δίκιο αλλά ξέρεις τώρα πώς γίνονται αυτά τα πράγματα, πιέζουν βουλευτές και κομματικά στελέχη”, μου είπε.
“Ξέρω”, απάντησα “ αλλά εμείς δεν είπαμε αυτό ακριβώς στον κόσμο που μας ψήφισε” και κάπου εκεί τελείωσε η συνάντηση αφου συμφωνήσαμε να τα ξαναπούμε.
Ένα περίπου μήνα μετά ανακοινώθηκε ο διορισμός μίας ιδιοκτήτριας ζαχαροπλαστείου ως αναπληρώτριας διοικήτριας στο νοσοκομείο της Ικαρίας, κατόπιν προφανώς ενεργειών τοπικού βουλευτή τον οποίο μάλιστα η διορισθείσα ευχαρίστησε δημοσίως.
Χθές ανακοινώθηκε ο διορισμός μιάς αρχαιολόγου ως προσωρινής διοικήτριας στο νοσοκομείο Καρδίτσας, κατόπιν ενεργειών, όπως μαθαίνω, έτερου τοπικού βουλευτή.
Δεν έχω να χωρίσω τίποτα απολύτως με τη συμπαθή τάξη των αρχαιολόγων, δεν αντιλαμβάνομαι όμως πώς η κυρία αυτή θα μπορούσε να διοικήσει αποτελεσματικά ένα νοσοκομείο εν μέσω μάλιστα συνεχιζόμενης πανδημίας.
Και το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω ειναι οτι η βασική παθογένεια της χώρας αυτής έγκειται στο γεγονός οτι ενώ το υγιές κομμάτι της κοινωνίας διψά για αλλαγή νοοτροπίας και αξιοκρατία, το πολιτικό προσωπικό στη μεγάλη του πλειοψηφία ζεί στο κόσμο του και εξακολουθεί να συμπεριφέρεται με πρακτικές Μαυρογιαλούρου και με το βλέμμα πάντα στραμμένο στις επόμενες εκλογές.
Και όσες καλές προθέσεις και να έχει ο Κυριάκος, οι σκελετοί στη ντουλάπα φαίνεται πως δεν τελειώνουν ποτέ.
Ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος, είπε κάποτε οτι “το ρουσφέτι ειναι η κατάρα του έθνους”.
65 χρόνια μετά η δήλωση αυτή παραμένει δυστυχώς δραματικά επίκαιρη.
από το fb- Kyriakos Berberidis
