Η κυρία Καρυστιανού έχασε το παιδί της και το γεγονός καθ´αυτό είναι αναμφισβήτητα τραγικό.
Και με αυτή την έννοια έχει κάθε δικαίωμα να απαιτεί να χυθεί άπλετο φώς στην υπόθεση ενός δυστυχήματος που πράγματι δεν θα’πρεπε ποτέ να συμβεί.
Το ερώτημα είναι άν αυτό το γεγονός της δίνει και το δικαίωμα να θεωρεί το 41% της ΝΔ προιόν νοθείας, αν της δινει το δικαίωμα να απαιτεί να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό της χώρας μόνο στα δικαστήρια, αν της δίνει το δικαίωμα να θέλει σώνει και καλά να βάλει φυλακή τον Καραμανλή χωρίς να τον κρίνει πρώτα η Δικαιοσύνη, αν της δίνει το δικαίωμα να θεωρεί την ίδια αυτή Δικαιοσύνη απο την οποία η ίδια ζητά δικαίωση, διαβλητή, άν της δίνει το δικαίωμα να απαιτεί την αλλαγή του νόμου περι ευθύνης υπουργών που προυποθέτει συνταγματική αναθεώρηση μόνο έχοντας συγκεντρώσει κάποιες υπογραφές, άν τέλος της δίνει το δικαίωμα να δυσφημεί τη χώρα στο ευρωπαικό κοινοβούλιο, συντασσόμενη με πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης που έχουν φυσικά τους δικούς τους ιδιοτελείς σκοπούς.
Δημοκρατία έχουμε θα μου πείτε και ελευθερία έκφρασης που ειναι συνταγματικά κατοχυρωμένη.
Αλλά τέτοιες ενέργειες ξεπερνούν κατα πολύ τα όρια ενός καθ´όλα θεμιτού δικαιώματος για απόδοση δικαιοσύνης και συνιστούν πολιτική.
Ως εκ τούτου ούτε η ίδια είναι υπεράνω κριτικής.
Γιατί η πολιτική αυτούς τους κανόνες έχει.
Και είτε τους αποδέχεσαι, είτε όχι.
Αλλά αν τους αποδεχθείς, ας μήν κλαψουρίζεις μετά όταν δέχεσαι κριτική.
Γιατί εκτός από γραφικό, καταντάει και κουραστικό.
Από το fb – Kyriakos Berberidis
