Στα ΝΕΑ Σαββατοκύριακο: «Θέλω να απευθυνθώ σε όλους του υπόλοιπους οι οποίοι εκμεταλλεύονται στο έπακρο αυτή την κατάσταση. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Η χώρα έχει γνωρίσει κι άλλα τραγικά δυστυχήματα, το Μάτι, την Μάνδρα, ποτέ δεν έγιναν τέτοιες εκδηλώσεις από μερίδα ανθρώπων οι οποίοι εκμεταλλεύονται τον πόνο των συγγενών. Όλοι αυτοί δεν θέλουν να ξεκινήσει η δίκη. Όταν ο ανακριτής έκλεινε την ανάκριση απέξω υπήρχαν ομάδες ανθρώπων που του φωνάζανε “Δεν θα σε αφήσουμε να κλείσεις την ανάκριση”! Ποιοι είναι αυτοί που δεν θα αφήσουν τον ανακριτή να κλείσει την ανάκριση; Είμαστε σε Δημοκρατία; Σε Κράτος Δικαίου; Που ζούμε; Κλείσαμε 2μιση χρόνια ανάκρισης έχουν ελεγχθεί τα πάντα. Ο μόνος δρόμος για την απονομή δικαιοσύνης είναι η έναρξη της δίκης. Να διαβεβαιώσω τους συγγενείς ότι δεν έχουν χάσει κανένα δικαίωμα και να μην παρασύρονται από διάφορους πρόθυμους που δείχνουν ότι τους συμπαραστέκονται, αλλά στο μυαλό τους έχουν άλλα». Αυτά έλεγε η πρόεδρος του Αρείου Πάγου, τη στιγμή που συνεχιζόταν για ένατη μέρα η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι.
Μιλώντας ανοιχτά η ανώτατη δικαστική λειτουργός, υπογράμμισε αυτό που βρίσκεται στα χείλη πολλών ανθρώπων, που νιώθουν συντριβή παρακολουθώντας μια ανήθικη προσπάθεια εργαλειοποίησης του ανείπωτου πόνου ενός πατέρα που έφτασε σε μία ακραία, βασανιστική πράξη, επειδή πείστηκε ότι κάποιοι του κρύβουν την αλήθεια για τον θάνατο του παιδιού του. Όταν μετά τα πορίσματα όλων των επίσημων και πιστοποιημένων φορέων οι συνωμοσιολογικές θεωρίες για παράνομα φορτία με ξυλόλια και τουλόλια έπεσαν με κρότο, οι πολιτικοί τυμβωρύχοι έπρεπε να εφεύρουν νέο αφήγημα που να εξυπηρετεί τον στόχο, ο οποίος ουδεμία σχέση έχει με την διερεύνηση των αιτιών της τραγωδίας. Και το βρήκαν ακολουθώντας την ίδια δοκιμασμένη συνταγή.
Η συναισθηματική-και τώρα σωματική- εξουθένωση πονεμένων ανθρώπων χρησιμοποιείται ως κατασκευή στην οποία χτίζουν πολιτικό κεφάλαιο. Το σημείο της απεργίας πείνας του χαροκαμένου πατέρα τους χρησιμεύει ως σκηνικό τηλεοπτικού αέρα. Πηγαίνουν, φωτογραφίζονται, το ποστάρουν, το στέλνουν σε δελτία τύπου. Ξέρουν καλά τη δύναμη της εικόνας. Είναι οι ίδιοι ακριβώς που στα χρόνια της κρίσης έβγαζαν πολιτικό μεροκάματο από μαγκάλια και λιποθυμίες παιδιών. Έχουν μάθει ότι το θυμικό υπερισχύει έναντι της λογικής και το επιχείρημα θα χάνει πάντα από το συναίσθημα. Ως πολιτικά πρόσωπα δεν επιδεικνύουν κανένα αίσθημα ευθύνης, ανέκαθεν επέλεγαν, αντί για τον δύσκολο δρόμο της αλήθειας, τον ψηφοθηρικό λαϊκισμό, αδιαφορούν για την θεσμική λειτουργία της Πολιτείας. Εκεινοι που οδύρονται για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, τώρα ζητούν από την κυβέρνηση να παρέμβει. Κι ας ξέρουν πως οι υπουργοί είναι αναρμόδιοι να ζητούν εξετάσεις και εκταφές κι ας γνωρίζουν κάτω από ποιες συνθήκες η ποινική δικονομία τις προβλέπει. Κι ας εξηγούν επιστήμονες πως ένα απανθρακωμένο σώμα αναγνωρίζεται μόνο μέσω εξέτασης DNA, που έχει ήδη πραγματοποιηθεί από τις Ιατροδικαστικές Αρχές γι’ αυτό οι συγγενείς από την πρώτη στιγμή κλήθηκαν να δώσουν αίμα. Αλλά και πώς πλέον έχουν περάσει 2μιση χρόνια, συνεπώς ακόμα και η εκπλήρωση του αιτήματος δυστυχώς το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει είναι μια νέα καθυστέρηση της δίκης. Διότι πραγματική ανθρωπιά είναι η συναίσθηση του πόνου 57 οικογενειών- είναι 57 και βιώνουν τον ίδιο πόνο είτε βγαίνουν στα ΜΜΕ είτε σιωπούν- που περιμένουν 2μιση χρόνια να κλείσει η ανάκριση και να ξεκινήσει επιτέλους η δίκη για να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι.
Τίποτα από όλα αυτά δεν πτοεί τους πολιτικούς κατασκευαστές του νέου συνωμοσιολογικού αφηγήματος, που έχει έναν και μόνο στόχο. Τον έχει περιγράψει ο Μεγάλος Τιμονιέρης: «Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση».
ΤΑ ΝΕΑ – Katerina Panagopoulou
