Φόρτωση Text-to-Speech…
Oι οίκοι ανοχής ήταν η πιο δυνατή εικόνα της οδού Ιάσονος που έμεινε στο μυαλό της καλλιτέχνιδος στην πρώτη της επίσκεψη τον Ιανουάριο του 2001. «Η γνωριμία μαζί τους με άλλαξε. Δεν θέλω όμως να πω κάτι συγκεκριμένο για τις γυναίκες που δουλεύουν εκεί, κορίτσια όλων των ηλικιών και των εθνικοτήτων. Ούτως ή άλλως, αυτό το κάνω μέσω των έργων μου, που είναι ο δικός μου τρόπος έκφρασης. Μπορώ απλώς να αναφέρω μια διαπίστωση: αυτά τα “κορίτσια” έρχονται σε επαφή με τα πιο σκοτεινά σημεία της ψυχής των πελατών τους. Λες και στους οίκους ανοχής, εξ ου και το όνομα, νομιμοποιείται η απάνθρωπη και ζωώδης
συμπεριφορά».
Η Μαργαρίτα Μυρογιάννη είναι εικαστικός. Στην έκθεση «Οδός Ιάσονος, Μεταξουργείο» παρουσιάζει μέσα από 72 ασπρόμαυρες φωτογραφίες, 17 έγχρωμες και 13 μπρούντζινα γλυπτά μια προσωπική εσωτερική διαδρομή η οποία έχει συγκεκριμένο γεωγραφικό στίγμα. Η οδός Ιάσονος είναι ένας πεζόδρομος μήκους περίπου μισού χιλιομέτρου στον οποίο, ανάμεσα σε άλλα, βρίσκονται οι οίκοι ανοχής που μεταφέρθηκαν από την Τρούμπα όταν έκλεισε, τον Σεπτέμβριο του 1967.
Παρά το πέρασμα του χρόνου, αυτός ο δρόμος με κάποιον τρόπο έχει παραμείνει ο ίδιος, με μικρές αλλαγές που δεν κάνουν διαφορά, όπως μας λέει η ίδια.
«Αλλά η συχνότητα με την οποία τον επισκέπτομαι άλλαξε, από τη στιγμή που ξεκίνησα να συνεργάζομαι με την γκαλερί The Breeder, που βρίσκεται στο νούμερο 45 της Ιάσονος. Ο χώρος έχει τεράστια σημασία στον τρόπο με τον οποίο δουλεύω. Αν η γκαλερί δεν βρισκόταν στη συγκεκριμένη οδό, αυτή την έκθεση δεν θα είχε γίνει. Η πρόθεσή μου ήταν να φέρω το έξω μέσα και το μέσα έξω».
Συνθέσεις και αναγνώσεις
Τα διαφορετικά εκφραστικά μέσα της έκθεσης –οι ασπρόμαυρες και έγχρωμες φωτογραφίες, επίσης τα μπρούντζινα γλυπτά– όλα μαζί δημιουργούν μια πολυεπίπεδη σύνθεση που «διαβάζεται» με διαφορετικό τρόπο από τον κάθε θεατή, ανάλογα με το ποιος είναι ο ίδιος, τις αναφορές και τα βιώματά του.
«Η σχέση των καλλιτεχνών με το “περιθώριο”, που κινείται εκτός των επίσημων θεσμών, δεν είναι κάτι καινούργιο στην ιστορία της τέχνης. Από τον Τουλούζ-Λοτρέκ έως τη Ναν Γκόλντιν, οι καλλιτέχνες μοιάζει σαν να οφείλουν να φωτίζουν τα όρια αυτά», σχολιάζει η Μυρογιάννη. «Η δημιουργία της συγκεκριμένης έκθεσης με οδήγησε να εκτεθώ σε έναν καινούργιο κόσμο που ήξερα ότι υπάρχει, αλλά δεν είχα έρθει σε επαφή έως τώρα. Οι συνομιλίες μου με τους ανθρώπους που εργάζονται εδώ καθώς και τα ίδια τα αρχιτεκτονικά στοιχεία ή η διακόσμηση –τα αντικείμενα που βρίσκονται μέσα στα “σπίτια”, τα κρεβάτια, οι κουρτίνες, τα σεντόνια, τα μαξιλάρια– με προκάλεσαν να δημιουργήσω. Το ίδιο και ο φωτισμός, που παίζει κυρίαρχο ρόλο στην ατμόσφαιρα του χώρου, όπως ακριβώς παίζει κυρίαρχο ρόλο στη φωτογραφία».
Δύο κατηγορίες
Οι φωτογραφίες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: στις έγχρωμες, στις οποίες αποτυπώνει στοιχεία των εσωτερικών χώρων καθώς ο φακός της εστιάζει στη λεπτομέρεια, δημιουργώντας μια σύνθεση που ξεφεύγει από την ανάγνωση του αντικειμένου και μετουσιώνεται σε ένα χρωματιστό αφαιρετικό τελάρο. Εδώ το χρώμα και η υφή είναι οι πρωταγωνιστές. «Η χρωματική παλέτα που επέλεξα να κινηθώ στις φωτογραφίες μου –σκέφτομαι λίγο σαν ζωγράφος και το χρώμα έχει μεγάλη σημασία για εμένα– είναι τα βασικά και συμπληρωματικά χρώματα (κόκκινο, μπλε, καθώς επίσης μοβ, πράσινο, πορτοκαλί). Το κίτρινο δεν υπάρχει στις φωτογραφίες αλλά δεσπόζει στα γλυπτά, που το χρώμα τους είναι χρυσό και το υλικό τους χυτός ορείχαλκος», εξηγεί η ίδια.
Η δεύτερη κατηγορία των φωτογραφικών έργων είναι τα ασπρόμαυρα, εικόνες αναπαραστατικές που αποτυπώνουν σώματα, χώρους, αντικείμενα, λέξεις, αριθμούς. Εδώ υπάρχει η αφαίρεση του χρώματος και οι εικόνες αυτές μας δίνουν τη δυνατότητα να περιηγηθούμε στη ζωή του δρόμου και, σαν να κοιτάμε από μια κλειδαρότρυπα, να ανακαλύψουμε ένα παράλληλο σύμπαν που βρίσκεται την ίδια στιγμή δίπλα μας και μακριά μας.
«Τα έργα όμως που για εμένα ολοκληρώνουν την έκθεση είναι τα γλυπτικά αυτά τα δούλεψα με την πρόθεση να λειτουργήσουν σαν “λυσάρι”», μας λέει η δημιουργός. «Τα γλυπτά αυτά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Τα μεν είναι εμπνευσμένα από αντικείμενα που είδα μέσα στα “σπίτια” και επέλεξα να τα απομονώσω από το περιβάλλον τους και να τα αναπαραγάγω αυτούσια δίνοντάς τους την αξία ενός αθάνατου υλικού. Τα δε γεννήθηκαν από την αίσθηση που μου προκάλεσαν οι επισκέψεις μου, γλυπτά σουρεαλιστικά με αναφορές στην ιστορία της τέχνης, αναγνωρίσιμα αντικείμενα αλλά μη πραγματικά, προϊόντα συμβόλων και συνειρμών».
«Οδός Ιάσονος, Μεταξουργείο».
Γκαλερί «The Breeder», Ιάσονος 45 Αθήνα.
Εως τις 31 Νοεμβρίου.
