ΚΩΣΤΑΣ ΛΥΤΡΑΣ
Είναι ευκαιρία στις Καλοκαιρινές εξόδους να έχετε πάντα μαζί σας μια φωτογραφική μηχανή και κιάλια για ωραίες φωτογραφίες από την πανέμορφη Ελληνική ύπαιθρο. Θα σας μεταφέρω ένα προσωπικό βιωματικό επίλογο ενός γνήσιου κυνηγού του βουνού, με κίνητρο τις ανηφορικές περιπλανήσεις που δεν είναι μόνο οι πέρδικες, αλλά ένας ολόκληρος βουνίσιος κόσμος που συνεχίζει να αντιστέκεται στην «άχαρη» εποχή μας…
Σε αυτές τις εκδρομές, που είναι αρκετά χαλαρές σε πρόγραμμα, επιδίδομαι και σε γευστικές αναζητήσεις, κυρίως κατσικίσιας φέτας, άγριας πέστροφας, μελιού, αλλά και κρεάτων σχάρας.
Όλη η ορεινή χώρα έχει χωριά με πετρόχτιστες πλατείες με πλατάνια, με κεφαλάρια να τρέχουν και τις σούβλες να αργογυρίζουν τα κοντοσούβλια και τις προβατίνες. Είναι κι αυτά μέρος της απόλαυσης του βουνού!
Για όσους αντέχουν τος δυνατές γεύσεις στα τυριά, το κατσικίσιο τσαντίλας είναι η Ταυτοτητα της ορεινής Ελλάδας, ενώ από τις πρόβειες φέτες στον Γράμμο παλιότερα είχα δοκιμάσει εκπληκτικό τυρί. Δοκιμάστε ( αν βρείτε πουθενά) «τουλουμίσιο» για να γευτείτε πραγματική γεύση φέτας. Να σας θυμίσω πως « ο,τι ζει μαζί, τρώγεται και μαζί» . Εννοώ πέρδικες λαδορίγανη, με Θυμάρι και φέτα κατσικίσια τριμμένη και λειωμενη στη σάλτσα. Γεύση με συνδυασμό αρωμάτων που « σε στέλνει»… Παρά τη διαδεδομένη άποψη ότι το κυνήγι θέλει κόκκινο κρασί, οι βουνίσιες πέρδικες έχουν ολόλευκο αρωματικό κρέας και συνδυάζονται εξαιρετικά με αυτά τα χωριάτικα βαρελίσια κρασιά τύπου σπασμένου ροζέ ή λευκού από παλιούς αμπελώνες. Πίνονται καλύτερα δροσερά και για πρώτο αξίζει να δοκιμάσετε ψημένα σκόρδα στο φούρνο με λαδόξιδο.
Το τέλος του Καλοκαιριού είναι η καλύτερη εποχή να προμηθευτείτε τσάι του βουνού, ρίγανη, Θυμάρι, μυζήθρες, αλλά και να πάρετε κρέατα αν έχετε καταψύκτη. Κρέας βουνίσιο, καθαρό, άπαχο, χωρίς διοξίνη , χωρίς πρόσθετες τροφές. Κανένα κατσικάκι γεννημένο στα λαγκάδια ή μοσχάρι από ορεινές βοσκές που δεν γνώρισε τον στάβλο ακόμα.
Μερικές φορές στο τέλος του Καλοκαιριού , συναντιέμαι στα βουνά και με τους κτηνοτρόφους που φεύγουν για τα κατώτερα. Κατεβαίνουν λίγο πιο χαμηλά, μέχρι το σημείο όπου φορτώνει το φορτηγό και… δρόμο για να μη γεννήσουν τα ζώα πρώιμα στα βουνα. Παλιότερα έφευγαν πιο αργα, αλλά τώρα, που βάζουν τα πρόβατα σε πρόγραμμα για να γεννούν μαζί, προτιμούν να αναχωρούν όλο και νωρίτερα .
Θυμάμαι μια παλιότερη εικόνα στο Σαραντάπορο Ιωαννίνων, χιλιάδες πρόβατα να κλείνουν τον δρόμο, γκεσεμια και κυπροκούδουνα , κι ένα καραβάνι με ντόπια άλογα να κουβαλούν νοικοκυριά.
Πιο πίσω, Καβάλα σ’ ένα βαρβάτο, ένας αρχοντόγερος με μουστάκες να σαλαγαει τα πρόβατα μαζί με τους άλλους τσελιγκαδες . Γύρω τους ένα κοπάδι τσοπανόσκυλα, θεριά ανήμερα ,με καρφιά στον λαιμό. Απόδειξη ότι κατέβαιναν από το βασίλειο του λύκου και της αρκούδας.
Εικόνα συγκλονιστική, λες και βγήκε από τα έπη του Ομήρου ή από τον θρύλο για την κάθοδο των Δωριέων…
Όσες φορές έχω γυρίσει από τα βουνα τετοια εποχή, με τις πέρδικες μόνο…σε φωτογραφία, έχω ευχαριστηθεί και απλώς μετρώ τις μέρες να επιστρέψω. Αφήστε που άρχισαν και απαιτούν και μερικοί φίλοι μου , την γνωριμία με τον κόσμο του βουνού , από τότε που τους έδειξα κάποιες φωτογραφίες …! Καιρός είναι να διαβάσουν « Τα ψηλά βουνά» του Ζ. Παπαντωνίου!
