ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Έχω παρατηρήσει μια ιδιοτέλεια στις πολιτικές επιλογές κάποιων συντροφακίων, εδώ μέσα.
Βλέπετε, είχα την αγαθή τύχη να ενταχθώ στον Ελευθεροτεκτονισμό πριν πολλά χρόνια και αυτό που έμαθα ήταν ότι μόνο οι μωροφιλόδοξοι και οι κενοί περιεχομένου άνθρωποι κυνηγάνε τους τίτλους μέσα στην Αδελφότητα, θεωρώντας τους ως δείγμα καταξίωσης. Οι περισσότεροι, εκλαμβάνουν κάποιο Τεκτονικό Αξίωμα ως αυξημένο καθήκον απέναντι στους Αδελφούς τους και πραγματικά, καλά μου συντροφάκια, είναι βαριά η καλογηρική, ιδίως όταν είσαι και ενεργός επαγγελματικά και φορτώνεσαι με ένα σωρό πρόσθετα καθήκοντα, χωρίς κάποιο απτό (tangible, που λένε στο χωριό μου) κέρδος.
Με τον ίδιο λοιπόν τρόπο εκλαμβάνω και κάποιο πολιτικό αξίωμα, ως δηλαδή αυξημένο καθήκον απέναντι στους συμπολίτες μας. Ξέρω, είμαι λιγάκι ονειροπόλος, αλλά έτσι εκτιμώ προσωπικά την ανάμιξη κάποιων με τα κοινά, αλλιώς θα πρέπει να δεχτώ ότι μας κυβερνούσαν ανέκαθεν οι τεμπέληδες, οι απατεώνες και οι άχρηστοι, πράγμα που δεν είναι αλήθεια στο βαθμό που πιστεύει ο μέσος μπαρμπα-Θόδωρος στον καφενέ.
Όταν βλέπω λοιπόν κάποιους διαδικτυακούς φίλους, εκεί που σκίζονται για ένα κόμμα (προφανώς έχοντας φιλοδοξίες κάποιας βουλευτικής υποψηφιότητας ή διοικητικού πόστου), ξαφνικά να το “γυρίζουν πετρέλαιο” (που έλεγε κάποιος χειριστής εκσκαφέα που είχα παλιά) και να γίνονται “αδέκαστοι Mπάρκες” και επικριτές του πάλαι ποτέ αγαπημένου τους κόμματος, δεν ξέρω, νιώθω μια αναγουλίτσα με τα προχτεσινά φασόλια, για να το θέσω ευγενικά.
Ξέρετε σύντροφοι, τελικά μια παρέα είμαστε εδώ μέσα και με τον καιρό καταλαβαίνει κανείς τις προθέσεις του άλλου, ακόμα και 3 λέξεις να γράψει. Ο βήχας, ο έρωτας και οι φιλοδοξίες, δεν κρύβονται, μανάρια μου…
As far as I’m concerned, I’m here for the meatballs…
