Ψυχολογικά Ζητήματα και Αμυντικοί Μηχανισμοί σε Ιστορίες Φροντίδας. Βιβλίο της Καθηγήτριας Ψυχολογίας Μαίρης Γκούβα.
Υπάρχουν εμπειρίες που δεν χωρούν σε λέξεις την ώρα που συμβαίνουν. Μένουν στο σώμα, στη σιωπή, στο βλέμμα που αποσύρεται για να αντέξει. Και μόνο αργότερα –εκ των υστέρων-αρχίζουν να ζητούν νόημα. Λίγα λόγια της Καθηγήτριας.
Πάμε τώρα στην περιήγηση του βιβλίου.
Σαν αναγνώστης που επιθυμεί να κατανοήσει βαθύτερα τι σημαίνει να φροντίζεις και να φροντίζεσαι. Στην αρχή λύθηκαν πολλές μου απορίες που όταν τις εύρισκα μπροστά μου έτρεχα στο ΑΙ να βρω την απάντηση. Τώρα τις μελέτησα από καθηγήτρια και μπορώ να πω σε πολλά έκανα και αυτοκριτική. Άρνηση, Σχάση, Σωματοποίηση, Φαντασίωση, Απώθηση, Μετουσίωση. Χιούμορ, Εξιδανίκευση, Αλτρουισμός Καταστολή. Να πω την αλήθεια στις περισσότερες πριν τις διαβάσω έκανα μικρή σκέψη αλλά στο τέλος ήμουν εντελώς εκτός λογικής απάντησης. Τελικά χρησιμοποιούμε χαρακτηρισμούς που καλύπτουν ελάχιστα αυτό που σαν γνώμη σχηματίζουμε. Παράδειγμα ίσως το πιο γνωστό.
Χιούμορ (Humor) . Θεωρείται μια ώριμη άμυνα που επιτρέπει στον άνθρωπο να εκφράσει οδυνηρά ή απειλητικά συναισθήματα με τρόπο κοινωνικά αποδεκτό και δημιουργικό. Μέσα από το αστείο , το άγχος , η θλίψη ή ακόμη και ο φόβος εκτονώνεται, χωρίς να καταστρέφονται οι σχέσεις ούτε να παραμορφώνεται η πραγματικότητα. Ένα πικρό αστείο για την ασθένεια ή για μια δύσκολη κατάσταση μπορεί να λειτουργήσει σαν ‘’ βαλβίδα αποσυμπίεσης ‘’ Και συνεχίζει να διδάσκει με ωραίο τρόπο πράγματα που όταν τα χρησιμοποιούμε μεταξύ μας τα τοποθετούμε λάθος.
Τελικά συνεχίζεται το διάβασμα και πλέεις σε πολλές ιατρικές αναφορές καθημερινότητας που περιγράφονται όπως ακριβώς τις έχω ακούσει όταν βρέθηκα σε κλίνη νοσοκομείου. Μετά παρακάτω οι παραπάνω έννοιες δένουν με το προσωπικό νοσοκομείου και αναφέρονται σε όλες τις περιπτώσεις όπως σε μια Ειδικευόμενη γιατρό. Εδώ βλέπω ότι διαβάζω αλλά δεν κατανοώ την ταύτιση του κάθε γεγονότος. Αρχίζω τώρα το διάβασμα κατ΄ επιλογή γιατί τις ‘’ Σκηνές με Εκδραματίσεις ‘’ το μελέτησα αλλά…
Οι Πανελλαδικές εξετάσεις αποφάνθηκαν ‘’ Θα γίνεις νοσηλεύτρια ‘’ Άγνοια, περιέργεια και άμεση επαγγελματική αποκατάσταση ήταν οι έννοιες που στριφογύριζαν στο μυαλό μου. Οι γονείς μου με παρακαλούσαν να σπουδάσω Ιταλία. Ναι ναι διαχρονικά αυτές μέχρι και σήμερα είναι οι σκέψεις των Ελληνικών οικογενειών. Το τελικό συμπέρασμα είναι αυτό Αλτρουισμός . ‘’ ΔΕΝ μετάνιωσα που έγινα νοσηλεύτρια γιατί αισθάνομαι γεμάτη με αυτά που έχω προσφέρει. Δίνω και παίρνω πολλά. ‘’
Τελειώνω όπως τελειώνει στο εξώφυλλο η συγγραφέας.
‘’ Γιατί, τελικά, η φροντίδα δεν αρχίζει από την γνώση. Αρχίζει από τη στιγμή που κάποιος αντέχει να μείνει παρών εκεί όπου δεν υπάρχουν ακόμη λέξεις. Και ίσως τότε, μέσα σε αυτή τη σιωπηλή συνάντηση, να γίνεται για πρώτη φορά δυνατή η κατανόηση του εαυτού.
Χάρηκα με όσα έμαθα χάρη στο διάβασμα αυτών των ημερών. Αύριο θα μελετήσω ξανά τις έννοιες γιατί πρέπει τις δω μέσα μου να ταυτιστώ με αυτές.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΥΤΡΑΣ
