Η Τανίσα Χαν, ακτιβίστρια σε ένα ΛΟΑΤΚΙ γκρουπ του Γούστερ, συνάντησε τον ρεπόρτερ του BBC σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Αφού του είπε ότι πρέπει να απομνημονεύσει τις απαντήσεις που πρέπει να δώσει στους υπαλλήλους της υπηρεσίας μετανάστευσης, προσέθεσε ότι η ομοφυλοφιλία είναι ο εύκολος τρόπος για την απόκτηση της βίζας. Οταν ο ρεπόρτερ είπε ότι θέλει να φέρει από το Πακιστάν και τη γυναίκα του, η Τανίσα είπε ότι τότε πρέπει να δηλώσουν ότι είναι λεσβία.
Η Τανίσα πρόσθεσε ότι θα τον εφοδιάσει με φωτογραφίες και εισιτήρια εισόδου σε gay club, ότι δεν πρέπει να ανησυχεί αφού το ίδιο γίνεται και από άλλες οργανώσεις και η ίδια το κάνει εδώ και 17 χρόνια, ότι η αμοιβή της είναι 2,5 χιλ. λίρες αλλά θα ανέβει αν χρειαστεί να κάνουν ένσταση σε δεύτερο βαθμό.
Κάτι ανάλογο, αλλά με αμοιβή 7 χιλιάδες λίρες, πρότεινε στον ρεπόρτερ του BBC εταιρία δικηγόρων του Λονδίνου. Προσθέτοντας ότι δεν χρειάζεται να ανησυχεί αφού οι πιθανότητες να απορριφθεί το αίτημα είναι ελάχιστες.
Το ρεπορτάζ του BBC προκάλεσε αντιδράσεις. Η βουλευτής των Εργατικών Τζο Γουάιτ δήλωσε ότι η κυβέρνηση πρέπει να πάρει μέτρα απέναντι στα δικηγορικά γραφεία που παρανομούν. Πρόσθεσε ότι το υπουργείο Εσωτερικών πρέπει να σταματήσει να βγάζει φοιτητικές βίζες σε υπηκόους του Πακιστάν, όπως ήδη έχει κάνει με τους «φοιτητές» από το Αφγανιστάν, το Καμερούν, τη Μιανμάρ και το Σουδάν, αφού στη συνέχεια εξαφανίζονται.
Ο συντηρητικός βουλευτής Κρις Φιλπ είπε ότι το βρετανικό σύστημα παραχώρησης ασύλου πρέπει να επανεξεταστεί και μόνο στις λίγες περιπτώσεις που ο αιτών έχει ακλόνητες αποδείξεις να δίνεται άσυλο.
Αντίθετα, ο Ιμράν Χουσεΐν, διευθυντής του Μεταναστευτικού Συμβουλίου, είπε ότι καθημερινά έχουν περιπτώσεις ΛΟΑΤΚΙ από το Πακιστάν και την Ουγκάντα που αντιμετωπίζουν διώξεις και φυλακίσεις λόγω των σεξουαλικών τους προτιμήσεων.
Το 2023 στην Ελλάδα καταγράφηκαν 58 χιλιάδες αιτήσεις ασύλου. Το 2024, με ποσοστό 708 ανά 100 χιλιάδες κατοίκους, η Ελλάδα βρίσκεται στη δεύτερη θέση στις χώρες της Ε.Ε. Το πρώτο εξάμηνο του 2025 υπήρξαν 27.425 αιτήσεις χορήγησης ασύλου εκ των οποίων το 71% έγιναν δεκτές σε πρώτο βαθμό με ένα 10% από όσους κάνουν ένσταση να παίρνουν το άσυλο στον δεύτερο. Στοιχεία για τις χορηγίες ασύλου υπάρχουν. Ρεπορτάζ ανάλογο με του BBC δεν έχει γίνει ακόμα.
ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ… ΧΑΟΥΣ
Την πρώτη φορά ήταν ο Χριστός που ξανάφερνε στη ζωή τους νεκρούς. Τη δεύτερη, με μεγαλύτερη μετριοπάθεια, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε γίνει ο κολλητός του Χριστού που τον είχε πάρει αγκαλιά για να τον παρηγορήσει.
Την πρώτη φορά ο Τραμπ είχε προσπαθήσει να το μαζέψει λέγοντας ότι δεν κάνει τον Χριστό αλλά τον γιατρό που θεραπεύει τον ασθενή. Θα μπορούσε να είναι, αν στην Αμερική οι γιατροί φοράνε χιτώνες και περιτριγυρίζονται από το Θείο Φως, συν κάποια αεροπλάνα και drones. Τη δεύτερη φορά, αν του πούνε γιατί ανέβασε την εικόνα με τον Χριστό, θα απαντήσει: «Καλά, δεν μπορούν δύο φίλοι να βγουν για μπαρότσαρκα και να γυρίζουν αγκαλιά στο σπίτι;».
Μπορούν και ο Χριστός πρέπει να είναι περήφανος ότι ο Τραμπ τον κάνει παρέα. Για την ώρα τουλάχιστον γιατί στο επόμενο επεισόδιο ο Τραμπ θα βγει για ποτά με τον Θεό. Και βλέπουμε…
Αρχικά έμοιαζε πίσω από τις κινήσεις του Τραμπ να υπάρχει μια υποτυπώδης στρατηγική. Σήμερα μοιάζει να υπάρχει το χάος. Και μία διαταραγμένη προσωπικότητα, που νομίζει ότι είναι πρόεδρος των ΗΠΑ, πλανητάρχης και Πάπας.
Οσο εύκολα κατηγόρησε τον Πάπα Λέοντα ότι είναι μαλακός απέναντι στην εγκληματικότητα και την εξωτερική πολιτική τόσο εύκολα μπορεί να επιτεθεί στο Βατικανό και να γίνει ο ίδιος Πάπας.
Η σημασία της νίκης Μάγιαρ για τους ίδιους τους Ούγγρους
Δεν θα βαρεθώ να γράφω πόσο δύσκολο είναι να κρίνεις τις πολιτικές εξελίξεις σε μια χώρα που δεν ζεις στην καθημερινότητά της. Αν αυτό ισχύει για τις υπερδυνάμεις, ισχύει στο πολλαπλάσιο για χώρες που έρχονται περιστασιακά στην επικαιρότητα. Για παράδειγμα, την Ουγγαρία.
Η νίκη του Πέτερ Μάγιαρ απέναντι στον Βίκτορ Ορμπαν, μετά από 16 χρόνια παραμονής του δευτέρου στην εξουσία, είναι σημαντική. Οχι όμως επειδή στην Ουγγαρία επικράτησε ένα κεντροαριστερό κόμμα, αφού ο Μάγιαρ και η σύζυγός του ήταν στελέχη του Φίντετζ, του κόμματος του Ορμπαν. Ούτε επειδή πρόκειται να αλλάξει ριζικά η πολιτική της Ουγγαρίας απέναντι στη Ρωσία. Ο Πούτιν μπορεί να μην έχει στο μέλλον τη στενή σχέση που είχε με τον Ορμπαν, αλλά το Κρεμλίνο δήλωσε ικανοποιημένο από το γεγονός ότι ο Μάγιαρ είναι έτοιμος για «ρεαλιστικό διάλογο».
Οπως αναφέρει και η ανάλυση του CNN, οι Ούγγροι, μετά από 16 χρόνια που ο Ορμπαν επικεντρωνόταν στην εξωτερική πολιτική, επέλεξαν κάποιον που θα ασχοληθεί με τα προβλήματα της καθημερινότητας. Σημαντικό για τους ίδιους αλλά όχι για τους Ελληνες αναλυτές που θέλησαν να το παρουσιάσουν σαν τη μεγάλη ουγγρική στροφή προς τον φιλελευθερισμό.
