Η Αλίσα αναγκάστηκε να φύγει κι εκείνη από την Ουκρανία. Μαζί της όμως. Όχι χωρίς αυτήν. Μαζί. Η Αλίσα το “δεν θα σε εγκαταλείψω ποτέ” το εννοούσε. Η λύκαινά της είναι γερόντισσα. Είναι 12 χρονών.
Η Αλίσα είπε πως περπατούσε λίγο κι έπεφτε. Κουραζόταν. Ο σύντροφός της Αλίσα την πήρε στους ώμους του. Σε όλη την διαδρομή μέχρι την Πολωνία. Τις άφησε κι εκείνος γύρισε πίσω. Η Αλίσα η προσφύγισσα κι η λύκαινα η προσφύγισσα συνέχισαν μαζί. Όπως θα συνεχίζουν σε όλη τους τη ζωή. Μαζί.
Επειδή η Αλίσα είπε πως ήταν μικρό κορίτσι όταν ήρθε το σκυλί τους στο σπίτι τους. Είπε πως έχουν μοιραστεί τα πάντα. Χαρές και λύπες. Η Αλίσα είπε πως είναι ο σκύλος της μαμάς της κι ό,τι της έμεινε από τη ζωή που είχε. Αυτό το σκυλί αγαπήθηκε πολύ και για πάντα. Προσφυγάκι μου.
Ο πόλεμος έβγαλε και την ανθρωπιά στην φόρα…
