Φόρτωση Text-to-Speech…
Το 1921, οι προπαππούδες του Γάλλου Εμανουέλ Καρέρ, ο Βάνο και η Νίνο, βρίσκονται με τους γιους τους στην Κωνσταντινούπολη. Εχουν εγκαταλείψει την πατρίδα τους, τη Γεωργία, μετά την εισβολή της νεοσύστατης τότε Σοβιετικής Ενωσης. Τις περιπέτειές τους διαβάζουμε στο εξαιρετικό «Κολχόζ» (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, μτφρ.: Γιώργου Καράμπελα), το τελευταίο βιβλίο του Καρέρ.
Κλείναμε χθες τη στήλη με τη σημείωση ότι η οικογένεια βρίσκεται χωρίς περιουσία στην Κωνσταντινούπολη. Σκέφτονται να πουλήσουν ένα παλαιό χαλί, μια συλλογή γραμματοσήμων – η κατάσταση θα διορθωθεί κάπως όταν ο Βάνο προσληφθεί στην Τουρκοπερσική Τράπεζα ως νομικός σύμβουλος.
Αλλά ούτε και αυτό διαρκεί πολύ. Στις 23 Οκτωβρίου του 1923, ο Κεμάλ ανακηρύσσει την Τουρκική Δημοκρατία και η Τουρκοπερσική Τράπεζα χρεοκοπεί. Η κατάσταση της οικογένειας ξαναγίνεται κρίσιμη.
Ολα αυτά τα επεισόδια είναι ενδεικτικά τού πώς η Ιστορία μπορεί να κάνει άνω-κάτω τη ζωή μιας οικογένειας με τρόπο δραματικό. Η Ιστορία εισβάλλει κανονικά στον μικρόκοσμο μιας οικογένειας. Κι αν η εισβολή μιας ξένης δύναμης στη χώρα σου μοιάζει με μια αναπόφευκτη συνέπεια, προσέξτε πόσο ανατρέπει τη ζωή της συγκεκριμένης οικογένειας η θέσπιση της τουρκικής δημοκρατίας από τον Κεμάλ. Η «καραμπόλα» εδώ είναι η πτώχευση της τράπεζας στην οποία βρήκε δουλειά, μετά κόπων και βασάνων, ο πάτερ φαμίλιας.
Μπορείς βέβαια και να πας γυρεύοντας: υπάρχει ένας θείος, ο Γιούρι, ο οποίος δεν βρίσκεται μαζί τους στην Κωνσταντινούπολη. Ηταν «ευγενής αξιωματικός» που έλαβε μέρος «σε όλους τους πιθανούς και απίθανους πολέμους της εποχής του και μάλιστα σε τρεις ηπείρους: το 1895, στον πόλεμο των Μπόξερ στην Κίνα· το 1901, στον πόλεμο του Τράνσβααλ στη Νότια Αφρική· το 1904 στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο· το 1912 στον Βαλκανικό Πόλεμο, στον οποίο η Ρωσία συντάχθηκε με τη Βουλγαρία ενάντια στους Τούρκους· κατόπιν, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο· και τέλος, στον εμφύλιο πόλεμο», αυτόν της Ρωσίας μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση.
Κατά τον Καρέρ, ο γιγαντόσωμος αυτός άνδρας που βρισκόταν διαρκώς στην πρώτη γραμμή πλάι στους στρατιώτες και απέφευγε την Αυλή του Τσάρου, ο «παλικαράς, θερμοκέφαλος» τύπος που έλεγε χοντρά αστεία και περιφρονούσε τους τύπους, «είναι σίγουρο ότι στις πολεμικές του περιπέτειες δεν υποστήριζε ποτέ τους αντάρτες, πάντα τις αποικιοκρατικές δυνάμεις».
Σε μια φωτογραφία, ο Καρέρ λέει ότι ο θείος Γιούρι μοιάζει «λιγάκι» με τον Ιντιάνα Τζόουνς. Σπρώχνει ένα κοριτσάκι πάνω σε ένα έλκηθρο. «Το σαν ψεύτικο αυτό κοριτσάκι», γράφει ο Καρέρ, «είναι η γιαγιά μου (σ.σ. η Νάταλι) και νομίζω πως αυτή, που τόσο λίγο ευτυχισμένη υπήρξε στη ζωή της, ένιωθε πραγματική ευτυχία πάνω σ’ εκείνο το έλκηθρο που το έσπρωχνε ο περιπετειώδης θείος Γιούρι».
Αύριο θα πούμε τι απέγινε ο Γιούρι…
