Κυριάκος Μπερμπερίδης
«Η κάλπη είναι γκαστρωμένη», συνήθιζε να λέει ο Χαρίλαος Φλωράκης. Και είχε δίκιο.
Πρόσφατο παράδειγμα στη Γερμανία όπου όλοι περίμεναν άνοδο μεν του ακροδεξιού AfD, κανείς όμως δεν περίμενε το εξωπραγματικό 43,8% στις τοπικές εκλογές του κρατιδίου Σαξωνίας -Ανχαλτ που έφερε πολιτικό σεισμό.
Αλλά αυτά έχει η πολιτική. Ο Τσώρτσιλ κέρδισε κάποτε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά έχασε αμέσως μετά τις εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο από κάποιον Κλέμεντ Άτλι.
Και ο Τραμπ στα 78 του, κέρδισε δεύτερη θητεία στις ΗΠΑ όταν όλοι τον είχαν ξεγραμμένο.
Στην Ελλάδα είμαστε 7-8 μήνες πριν τις εκλογές, αλλά προς το παρόν τίποτα ευτυχώς δεν προμηνύει τέτοιου είδους δραματικές ανακατατάξεις. Ούτε καμιά επέλαση ακροδεξιάς για την οποία δήθεν ανησυχούν ακόμα κι αυτοί που κάποτε συγκυβέρνησαν μαζί της. Ο ουρανός ωστόσο δεν είναι καθόλου ανέφελος.
Η ΝΔ καταγράφει μεν φθορά και βρίσκεται προς το παρόν μακριά από την αυτοδυναμία, διατηρεί όμως έναν σταθερό πυρήνα κοντά στο 30% και μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο. Και κανείς σοβαρός αναλυτής δεν αμφισβητεί την πρωτιά της. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που οι δημοσκοπικές εταιρίες έπαψαν πλέον να δημοσιεύουν μετρήσεις για την παράσταση νίκης.
Γκρίνια σε κάποιους μπορεί να υπάρχει, όπως επίσης και δυσαρέσκεια για την ακρίβεια, το στεγαστικό, το μεταναστευτικό και άλλες επιμέρους πτυχές της κυβερνητικής πολιτικής. Αλλά «ρεύμα ανατροπής» δεν βλέπουμε. Ούτε κανέναν απ’ την αντιπολίτευση να ξεσηκώνει τα πλήθη.
Παρ ’όλα αυτά, η αισιοδοξία σε κάποιους εκεί περισσεύει.
Ο Ανδρουλάκης εξακολουθεί να μιλάει για «νίκη με μια ψήφο διαφορά», ο Τσίπρας για «δεύτερη κάλπη της ανατροπής», ο Βελόπουλος για «πρωτιά», το δίδυμο Καρυστιανού – Γρατσία για «αυτοδυναμία». Εμφανίστηκε μάλιστα πρόσφατα και κάποιος που δηλώνει φίλος του Σαμαρά και που αφού τον συνέκρινε με τον Ανδρέα Παπανδρέου, μας συμβούλευσε να μην εκπλαγούμε αν το κόμμα του έρθει πρώτο. Ένα κόμμα προς το παρόν ανύπαρκτο.
Καμιά αντίρρηση και χατίρια δεν χαλάμε. Όταν έρθει η ώρα, ο καθένας θα μετρήσει το μπόι του. Και τότε θα πορευτεί εφ’ ω ετάχθη.
Ένα πάντως είναι σίγουρο.
Ότι όπως είπε κι ένας γνωστός δημοσκόπος-ερευνητής, οι επόμενες εκλογές θα αποδειχθούν νεκροταφείο κομμάτων.
Μετρήστε κεφάλια και υποψήφιους: Νίκη, Σπαρτιάτες, Νέα Αριστερά, κόμμα Κασσελάκη, Σύριζα. Μάνι μάνι πέντε νοματαίοι που ετοιμάζονται να κουνήσουν μαντήλι.
Αλλά και αρκετοί που είναι στην κόψη του ξυραφιού όπως η Κωνσταντοπούλου, ο Βαρουφάκης, η Λατινοπούλου, η Καρυστιανού.
Αν υπάρξει κόμμα Σαμαρά προφανώς και θα ανακατέψει την τράπουλα. Αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα μπει κι αυτό στη Βουλή με την πόλωση που θα υπάρξει.
Ο κατακερματισμός είναι πάντως πρωτοφανής μεταπολιτευτικά. Οι 53 ανεξάρτητοι βουλευτές, αποχωρήσαντες και διαγραμμένοι, το αποδεικνύουν και με το παραπάνω.
Το δεύτερο σίγουρο είναι ότι όσο προχωράμε προς τις εκλογές, τα πράγματα θα σοβαρεύουν. Και τα διλήμματα θα γίνονται αμείλικτα, πόσο μάλλον αν υπάρξει κρίση με την Τουρκία επί του πεδίου.
Το διεθνές περιβάλλον είναι πιο ρευστό από ποτέ και σταθερές πλέον δεν υπάρχουν.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία μπήκε στον πέμπτο χρόνο, η κρίση με το Ιράν αναζωπυρώθηκε, η παράνοια στις ΗΠΑ κυριαρχεί με τον Τραμπ να απειλεί Ευρώπη και Καναδά, να διεκδικεί τη Γροιλανδία και να αλλάζει τοπωνύμια στους χάρτες καθημερινά, η Αγγλία αλλάζει πρωθυπουργούς σαν τα πουκάμισα, η Γερμανία μπαίνει πιθανότατα κι αυτή σε πολιτική κρίση άγνωστης διάρκειας, στη Γαλλία η ακροδεξιά βρίσκεται ante portas στις εκλογές που θα γίνουν τον επόμενο χρόνο, στην Ισπανία η κυβέρνηση Σάντσεθ κλυδωνίζεται από σκάνδαλα αλλά και την κρίση με την εισβολή στη Θέουτα όπου επέδειξε παροιμιώδη αδράνεια και ανικανότητα.
Και σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον το τελευταίο που θα χρειαζόταν θα ήταν να μπούμε κι εμείς σε μια παρατεταμένη πολιτική αστάθεια.
Δεν ξέρω πόσους τελικά θα πείσει το επιχείρημα Μητσοτάκη ότι η χώρα χρειάζεται σταθερότητα και αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Θα φανεί στο χειροκρότημα.
Αυτό όμως που ξέρω είναι ότι όποτε υπήρξε κενό εξουσίας, η χώρα το πλήρωσε ακριβά.
Το ’74 χάθηκε η μισή Κύπρος, το ’96 γκριζάρισαν τα Ίμια. Ας ελπίσουμε τώρα να μην τριτώσει το κακό. Γιατί με την αυτοκαταστροφικότητα που μας διακρίνει, καλύτερα να κάνουμε το σταυρό μας.
https://www.liberal.gr/politiki/na-kanoyme-stayro-mas?fbclid=IwY2xjawUTHmRwZG9mBWV4dG4DYWVtAjExAGJyaWQRMDg0bWppb2FGN1hOeDFvWWlzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeNHAiCqBpqWMag6swN-2muwmmL7ZZPP-xzVfzIZzYwpfuMgMsV_iDR6ghB5I_aem_ghf97ZLrhBLdJCdiTgIQbA
