Κυριάκος Μπερμπερίδης
Οι τελευταίες εξελίξεις στο κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», ένα κόμμα που αυτοαποκαλείται «Κίνημα», με τις μαζικές αποχωρήσεις και διαγραφές στελεχών, δεν ήταν καθόλου απρόσμενες για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ.
Από τον Φεβρουάριο του ’25, με τα μαζικά συλλαλητήρια για τα Τέμπη, όπου «η μάνα των Τεμπών» λατρευόταν περίπου σαν θεά, μέχρι και σήμερα όπου θεωρείται μια ημιψεκασμένη ακροδεξιά περσόνα, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.
Κάποιοι απελπισμένοι ή και πονηροί της Αριστεράς, επένδυσαν πάνω της όταν τα Τέμπη πούλαγαν σαν ζεστό ψωμί, θεωρώντας τη ιδανική αντίπαλο του Μητσοτάκη και έναν πολιορκητικό κριό που θα έριχνε την κυβέρνησή του, μια κυβέρνησή απέναντι στην οποία οι ίδιοι απέτυχαν οικτρά να παρουσιάσουν ένα στοιχειωδώς σοβαρό και εναλλακτικό πολιτικό αφήγημα.
Θυμάμαι τον πρώην ΥΠΕΞ Κοτζιά να την χαρακτηρίζει «σπουδαία γυναίκα που θα άξιζε να γίνει πρωθυπουργός», μια πρόταση που η Έλενα Ακρίτα «συνυπέγραφε και με τα δυο της χέρια…»
Θυμάμαι τον «εθνικό διασκεδαστή» Λαζόπουλο, να απαιτεί σχεδόν να την κάνουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Θυμάμαι τον πολυπράγμονα Μπίστη να δηλώνει εκστασιασμένος μετά τα συλλαλητήρια, χαρακτηρίζοντάς τα «ένα κίνημα από τα κάτω που περιμένει να συναντηθεί με ένα κίνημα από τα πάνω…», υπονοώντας λαϊκά μέτωπα που με μπροστάρισσα την Καρυστιανού, θα γκρέμιζαν επιτέλους τον μισητό Μητσοτάκη.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που όλοι αυτοί έπεσαν τραγικά έξω.
Τα ίδια έκαναν και με τον Κασσελάκη στον Συριζα όταν τον εξέλεξαν πρόεδρο μετά βαΐων και κλάδων αλλά ένα περίπου χρόνο μετά τον έδιωξαν κλωτσηδόν όταν κατάλαβαν ότι είχαν μπλέξει άσχημα.
Και τώρα τα ίδια κάνουν και με τον Φάμελλο που τον θεωρούν περίπου κάτι σαν εγκάθετο του Τσίπρα που ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία με σκοπό τη διάλυση του Σύριζα.
Αλλά αυτοί δεν ήταν οι μόνοι. Πολλοί δυστυχώς επένδυσαν στην τραγωδία των Τεμπών με σκοπό να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη. Και πολλοί σιγοντάρισαν τα παραμύθια των ξυλολιων, ενόσω γνώριζαν ότι ήταν τερατώδεις θεωρίες συνωμοσίας.
Αλλά αυτοί της Αριστεράς την έκαναν βεβαίως όλοι ανεξαιρέτως με ελαφρά πηδηματάκια όταν η “μάνα” άρχισε να εκτοξεύει χρυσαυγίτικες ρουκέτες, μιλώντας για το δικαίωμα της άμβλωσης που “έπρεπε να τεθεί σε δημοψήφισμα” ή χαρακτηρίζοντας τους παράνομους μετανάστες ως “εισβολείς”.
Και όταν στο περιβάλλον της άρχισαν να κυριαρχούν άνθρωποι της Νίκης και θρησκόληπτοι ψεκασμένοι που θεωρούσαν τις νέες ταυτότητες και τον προσωπικό αριθμό, “ψηφιακή δικτατορία”.
Από τότε η «μάνα» έγινε αποσυνάγωγη καθώς οι θέσεις της «δεν ταίριαζαν με τις αρχές και αξίες της Αριστεράς…»
Και διερωτάται κανείς ειλικρινά. Μέχρι τότε τα έβρισκαν δηλαδή όλα εντάξει;
Δεν τους προβλημάτισαν τα «εγώ με τον Μητσοτάκη θα μιλήσω μόνο στα δικαστήρια» ;
Δεν τους έβαλαν σε σκέψεις οι δηλώσεις ότι “το 41% ήταν προϊόν νοθείας” ;
Δεν αναρωτήθηκαν πως είναι δυνατόν ο πρωθυπουργός της χώρας να χαρακτηρίζεται “αρουραίος” σε επίσημο δικόγραφο και ο Τριαντόπουλος “παχύδερμο” ;
Δεν ανατρίχιασαν με τις αναφορές μελών του Συλλόγου Θυμάτων που επιδοκίμαζε ενθουσιωδώς η “μάνα”, ότι κάποιοι -θεωρούμενοι εκ προοιμίου ως ένοχοι-“έπρεπε να εκτελεστούν για να μην τους ταΐζουμε τζάμπα στις φυλακές” ;
Βεβαίως και τα έβλεπαν αλλά έκαναν το κορόιδο. Ώσπου το φίδι που ταΐζαν, άρχισε να δαγκώνει και τους ίδιους. Γιατί έτσι είναι τα φίδια, δεν κάνουν διακρίσεις.
Η Ελπίδα λοιπόν έμεινε από λάστιχο και απ’ ότι φαίνεται μας αφήνει χρόνους. Ο Βελόπουλος -κυρίως -αλλά και η Κωνσταντοπούλου μίλησαν με την τύχη τους.
Η ζημιά παρ’όλα αυτά έγινε. Η εμπιστοσύνη στο Κράτος, τους Θεσμούς και τη Δικαιοσύνη έπιασε πάτο. Και αυτό θα κάνει χρόνια να φύγει. Ας όψονται οι ανεύθυνοι πολιτικάντηδες που φούσκωσαν κι αυτοί το μπαλόνι της παράνοιας αλλά τώρα κάνουν τις πάπιες. Ένα μπαλόνι γεμάτο με εκρηκτικά που κάποια στιγμή θα σκάσει στα χέρια όλων μας.
