ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Δείτε το και από την πλευρά εκείνων του 62% ρε παιδιά και δικαιολογήστε τους.
Είσαι Δημόσιος Υπάλληλος και ενώ τόσα χρόνια έχεις μάθει σε διάφορα επιδόματα, ξαφνικά έρχονται οι ανάλγητοι Ευρωπαίοι και σου λένε ότι για την κατάντια της Ελλάδας φταις εσύ, που έπαιρνες μισθούς και επιδόματα και συντάξεις εντελώς δυσανάλογα με τις εισφορές σου και ξεκλήρισες τα Ταμεία.
Είσαι “επιχειρηματίας” που έμαθε να μην δηλώνει εισοδήματα, να μην πληρώνει φόρους, να έχει “μαύρους” υπαλλήλους, να παρασιτεί με τις ελάχιστες δυνατές εισφορές, να παίρνει κρατικές δουλειές και επιδοτήσεις μέσω των γνωριμιών του και έρχεται ο άπονος ευρωπαίος και σου επιβάλλει ελέγχους, σου ανοίγει το κλειστό σου επάγγελμα, σου ψαχουλεύει τις τραπεζικές σου κινήσεις, ελέγχει κατά πόσο είσαι “βιώσιμος”.
Είσαι απόφοιτος μιας πανεπιστημιακής ειδικότητας που γνωρίζεις καλά ότι έχει μηδενικό αντίκρισμα στην Αγορά και το μόνο σου όνειρο είναι να “τρουπώσεις” σε μια θεσούλα του Δημοσίου και να γίνεις “ΠΕ” ή “ΤΕ”, εξασφαλίζοντας ότι δεν έχεις να ανησυχείς πια αν θα μείνεις άνεργος, μια και το Κράτος θα σε φροντίσει πολύ περισσότερο απ’ όσο θα νοιαστεί για τα “έκθετα” του Ιδιωτικού Τομέα. Οπότε, τι διάολο σε νοιάζει πώς θα πάει η Αγορά, αν θα βρει ο υπόλοιπος κόσμος δουλειά, αν θα υπάρχει ανάπτυξη, αν κλείσουν εταιρείες, κάτι τέτοια δεν σε αγγίζουν.
Είσαι αγρότης που αγνοεί κάθε τεχνολογική πρόοδο, κάθε σύγχρονη μέθοδο καλλιέργειας, κάθε διαδικασία τυποποίησης και προώθησης των προϊόντων σου, και προτιμάς να την περνάς 11 μήνες το χρόνο στο σκυλάδικο και τον καφενέ και να κλείνεις τους δρόμους για να ζεις αποκλειστικά από επιδοτήσεις και “αποζημιώσεις”, χωρίς να προσφέρεις σχεδόν τίποτα στο ΑΕΠ της χώρας.
Είσαι φοιτητής που πέρασε με 3000 μόρια σε κάποια συφοριασμένη “πανεπιστημιακή σχολή” η οποία δεν θα του βρει ποτέ δουλειά, και περιμένει να του στείλουν με κούριερ το πτυχίο στο σπίτι του.
Είσαι εργαζόμενος σε κάποια εταιρεία προ πολλού φαλιρισμένη, που έχει περιέλθει στην κυριότητα του Κράτους, παράγοντας προϊόν φθηνότερο από τις πρώτες ύλες και τα μεροκάματα, αλλά επειδή έχεις μάθει στους παχυλούς μισθούς, σκούζεις στην ιδέα να κλείσει ή να εξυγιανθεί αυτή η εταιρεία, ακόμα κι αν καταπίνει άσκοπα ένα σκασμό πολύτιμη ενέργεια.
Είσαι δάσκαλος (όλων των βαθμίδων) και μετράς το χρόνο που περνάει μέχρι τις επόμενες διακοπές, διδάσκεις ό,τι και όσα γουστάρεις εσύ και σου επιτρέπουν οι ικανότητές σου, αδιαφορείς για το τι θα μάθουν οι διδασκόμενοι από σένα και έρχεται εκείνος ο Ευρωπαίος και τολμάει να μιλήσει για αξιολογήσεις και άλλα λουλουδάτα, σε σένα, που επειδή πήρες με 5 το πτυχίο σου πριν 20 χρόνια, θεωρείς ότι έχεις αποδείξει οτιδήποτε είναι να αποδειχτεί για τις ικανότητές σου.
Είσαι ένα προϊόν του εκπαιδευτικού συστήματος που παρέχει το Κράτος στους μαθητές, δηλαδή με μειωμένη κριτική σκέψη, με σχεδόν ανύπαρκτες γνώσεις, με δυσκολία έκφρασης, με θολή αντίληψη της Ελληνικής γλώσσας και μαθηματικό αναλφαβητισμό, με γκρίζες προοπτικές εξέλιξης και επαγγελματικής επιτυχίας και έρχονται οι Ευρωπαίοι να σου μιλήσουν για ανταγωνιστικότητα, ανάπτυξη, εξειδικευμένα επαγγέλματα, τεχνολογία, Μέλλον και παγκοσμιοποίηση, τη στιγμή που δεν μπορείς να μοιράσεις 2 γαϊδουριών άχυρα.
Είσαι “μοδάτο” παιδί, που σνομπάρισες, κι εσύ και οι γονείς σου οποιοδήποτε τεχνικό επάγγελμα και σπουδές, επειδή κάτι τέτοια τα θεωρούσες κατάλληλα για “παρακατιανούς”, μια και δεν αφορούσαν στιλάτο ντύσιμο και τατουάζ-μανίκι και γκλαμουριά, αλλά μουτζούρα και σωματική προσπάθεια κι έτσι προτίμησες να βρεις δουλειά σαν “πόρτα” σε κάποιο νυχτομάγαζο για να βλέπεις τα “κομενάκια” να σε παρακαλάνε για να μπουν μέσα.
Είσαι ανεπεξέργαστη “πρώτη ύλη” που απλά διαιώνισες τις προκαταλήψεις και τις μισαλλοδοξίες των γονιών και των παππούδων σου, της γειτονιάς σου, της ομάδας σου, της εκκλησίας, για φυλετική και θρησκευτική καθαρότητα, για “παράδοση”, για μισητούς ξένους, για τη θέση της γυναίκας στην Κοινωνία, για το αντριλίκι που πρέπει να διαθέτεις, για το μίσος σε κάθε αλλαγή και νέα ιδέα.
Είσαι “Έλληνας”….
Ανήκεις δηλαδή σε μια ομάδα ανθρώπων που έχεις παγιωμένες αντιλήψεις για την Ιστορία, για όσα έμαθες στο Δημοτικό Σχολείο, για όσα σου δίδαξε η οικογένεια και οι παρέες σου, χωρίς να διαβάσεις, χωρίς να αμφισβητήσεις, χωρίς να αυτοκριθείς και να αυτοσαρκαστείς, που δεν επιθυμείς ΚΑΜΙΑ αλλαγή που θα σε ξεβόλευε από τη μίζερη μεν, αλλά άνετη και κάποιες φορές διασκεδαστική ζωή σου, έχοντας εναποθέσει την ύπαρξή σου στον Πατερούλη-Κράτος.
Δεν είναι λοιπόν, απόλυτα φυσικό για εσένα να επιλέξεις ηγέτες που σου μοιάζουν, που είναι λαϊκά παιδιά που λένε συνθήματα και τσιτάτα με τα οποία ταυτίζεσαι (ακόμα κι αν είναι παραμύθια) και όχι ευκατάστατοι αστοί με ακαδημαϊκές περγαμηνές, το είδος δηλαδή που μισείς, γιατί σου δείχνει στον καθρέφτη πόσο λίγος είσαι;
Και θα κάνεις τα πάντα, για να μην αλλάξει αυτό, καλέ μου φίλε. Άλλωστε, οι πόλεμοι και η δυστυχία είναι κάτι μακρινό που συμβαίνει σε άλλους κακομοίρηδες και εσένα δεν σε αγγίζει, οπότε τι δουλειά έχεις να ανησυχείς για το Αύριο;
Φτάνει, αυτό το Αύριο να σου ψιθυρίζει όμορφα και αισιόδοξα λογάκια μέσα στη ζεστή φάτνη του Κράτους, όπου κοιμάσαι με χίλια αγγελάκια να τραγουδάνε από πάνω σου με τη φωνή της Μποφίλιου, του Κραουνάκη και του Δεληβοριά.
Ζωάρα, δικέ μου!!
Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά.
