Φόρτωση Text-to-Speech…
Ας πούμε ότι η «refcam view», δηλαδή τα πλάνα από την οπτική γωνία του διαιτητή (ο οποίος πλέον φέρει κάμερα στο… αυτί του), έχει ένα νόημα, ιδίως αν εμβαθύνει σε μια ωραία φάση. Και έστω ότι το «διάλειμμα για ενυδάτωση» (hydration break) είναι τόσο ωφέλιμο για τους παίκτες όσο επικερδής είναι για τους διαφημιστές ο διαφημιστικός χρόνος που προσφέρει. Συνδυασμένα όμως με κάτι ξεκάρφωτες σκηνές διασήμων στις κερκίδες, που ενίοτε προβάλλονται ενώ το ματς εξελίσσεται, οι τηλεοπτικές καινοτομίες του τρέχοντος Παγκοσμίου Κυπέλλου προκαλούν, αθροιστικά, εκνευρισμό σε κάποιους ποδοσφαιρόφιλους. Γιατί πρέπει να ξέρουμε με ποιον χαιρετήθηκε ο τάδε youtuber ή πως τρώει τα φιστίκια του ο δείνα σελέμπριτι; Ισως πάλι στόχος να είναι οι ψηφιακά γαλουχημένοι θεατές. Οι υπόλοιποι θα συνηθίσουμε. Και το VAR το συνηθίσαμε. Ολα τα συνηθίζουμε. -Ν.Ζ.
Πού βρίσκεται, οέο;
Το προσπάθησα στις μεγάλες πόλεις –Θεσσαλονίκη– και στις μικρότερες –Σπάρτη–, σε μεγάλα νησιά –Κρήτη– και σε μικρότερα –Αίγινα, Πόρος–, με το ίδιο πάντοτε αποτέλεσμα. Ουδείς αστυνομικός μπόρεσε ποτέ να μου δώσει μια απάντηση στην ερώτηση: «Μήπως ξέρετε πού βρίσκεται το αρχαιολογικό μουσείο;». Είχα χαθεί και έπρεπε να φθάσω γρήγορα. Προφανώς η ΑΙ μπορεί να δώσει την κατεύθυνση. Ομως πιστεύω ότι δεν θα πείραζε καθόλου, εκτός από την τουριστική αστυνομία, να γνωρίζουν οι νεαροί και νεαρές αστυνομικοί, που βρίσκονται στους δρόμους καθημερινά, δύο πράγματα για τον πολιτισμό του τόπου όπου εργάζονται. -Μ.Β.
Τέλος εποχής
Είκοσι δύο χρόνια. Τόσο άντεξε το πολυκατάστημα της αλυσίδας βιβλιοπωλείων «Μαλλιάρης Παιδεία» στον πρώην κινηματογράφο Ανατόλια στη Δημητρίου Γούναρη, δύο βήματα από την Καμάρα, στη Θεσσαλονίκη. Εκεί μας πήγαιναν οι γονείς μας για τα σχολικά είδη. Εκεί αναζητούσαμε εκδόσεις για τη Θεσσαλονίκη και εκεί βρίσκαμε βιβλία που οι μηχανές αναζήτησης τα χαρακτήριζαν «εξαντλημένα». Παρά το γεγονός ότι ανακοινώθηκε νέο υποκατάστημα στην περιοχή του Ντεπώ, το κλείσιμό του παραμένει μια μεγάλη απώλεια για τον πολιτισμό της Θεσσαλονίκης. Τώρα, ας ελπίσουμε να μη γίνει και αυτό άλλο ένα σούπερ μάρκετ. -Π.ΤΣ.
Σαν παλιό, καλό κρασί
Το περασμένο Σάββατο ανεβήκαμε στον Λυκαβηττό μαζί με εκατοντάδες άλλους, ανθρώπους κάθε ηλικίας που έτρεχαν να προλάβουν μια καλή θέση απέναντι από τη σκηνή. Ολοι μαζεμένοι για τον Κρις Αϊζακ, ο οποίος επέστρεψε στην Αθήνα ύστερα από σχεδόν 20 χρόνια. Η συναυλία, χωρίς να είναι ασφυκτικά γεμάτη, είχε την ιδανική ενέργεια για ένα καλοκαιρινό ξεκίνημα, ποτισμένο με μια νοσταλγία για μια εποχή που ακόμη κι αν δεν τη ζήσαμε, μας αφορά και μας αγγίζει. Ο Αϊζακ, παρότι σχεδόν vintage για τις νεότερες γενιές, παρέμεινε εντυπωσιακά ζωντανός και γοητευτικός στη σκηνή, αποδεικνύοντας πως η καλή μουσική δεν ξεθωριάζει. -Ε.Σ.
Η δικαίωση του Βισκόντι
Η ανάγνωση του Οζόν πάνω στον «Ξένο» του Καμύ είναι έντιμη – παρότι ο πρωταγωνιστής Μερσό, μάλλον, θα απαξίωνε αυτόν τον χαρακτηρισμό ως «παράλογο». Μπορείς να κρίνεις την απόδοση ενός τέτοιου έργου απαλλαγμένος από τις δικές σου προκαταλήψεις; Ο Μερσό του Οζόν δεν είναι μόνο απαθής. Είναι σνομπ και κρύος. Μοιάζει να κινηματογραφείται σαν μοντέλο κάποιου ακριβού brand μόδας. Δεκτή η ερμηνεία, όπως και το φιλοσοφικό αλατοπίπερο του επιλόγου. Ομως ο πιο γήινος και μελαγχολικός Μερσό του Μαστρογιάνι προσεγγίζει τελικά περισσότερο την –υποκειμενική– εικόνα του ήρωα που έπλασαν οι λέξεις του Καμύ. Εστω κι αν η ταινία θεωρήθηκε μέγα φιάσκο του Λουκίνο Βισκόντι. -Θ.Λ.
R, όπως REX
Οι μεταμεσονύκτιες βόλτες στη νυχτερινή Αθήνα έχουν αυτή την εποχή του χρόνου μια διαφορετική ποιότητα, ειδικά τις καθημερινές. Σε τυλίγουν η ανακουφιστική δροσιά της ώρας και μια πρωτοφανής γαλήνη εξαιτίας της περίπου ανύπαρκτης κυκλοφορίας – ανθρώπων και οχημάτων. Και την ίδια στιγμή γίνεσαι μάρτυρας σουρεαλιστικών σκηνών: όπως η επιχείρηση «αποκαθήλωσης» της μαγικής επιγραφής του υπό ανακαίνιση REX στην οδό Πανεπιστημίου. Χαρακτηριστικό δείγμα νεοϋορκέζικης αρ ντεκό, φωταγωγήθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1937, χαρίζοντας μια αίσθηση Χόλιγουντ στην Αθήνα της εποχής. Την αναμένουμε πίσω φρεσκαρισμένη και πιο φωτεινή από ποτέ. -Δ.Ρ.
