Κυριάκος Μπερμπερίδης
Τον Ιούνιο του ’23, ο Συριζα ψηφίστηκε από ένα 17,8% εκλέγοντας 47 βουλευτές και διατηρώντας τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης που είχε κατακτήσει το ’19 με το υψηλότατο τότε 32%.
Τρία χρόνια μετα, έχασε την πλειοψηφία των βουλευτών που είτε ανεξαρτητοποιήθηκαν, είτε πήραν μεταγραφή, είτε παραιτήθηκαν και οι αντικαταστάτες τους προσχώρησαν σε άλλα κόμματα, χάνοντας ταυτόχρονα τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης προς όφελος του ΠΑΣΟΚ ενώ δημοσκοπικά καταγράφεται πλέον στο 1-1,5% .
Οι τωρινοί βουλευτές του Συριζα αναμένεται να μειωθούν ακόμη περισσότερο τις επόμενες μέρες καθώς το κύμα φυγής συνεχίζεται ακάθεκτο. Ήδη χθες, στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας, παρόντες ήταν μόνο 7 βουλευτές.
Στο ίδιο διάστημα ο Συριζα άλλαξε τρεις αρχηγούς και πάει τώρα για τέταρτο.
Με την εξαίρεση ίσως της μεταπολιτευτικής Ένωσης Κέντρου/ΕΔΗΚ, στη νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας, δεν θυμόμαστε ποτέ άλλοτε τέτοια καταβαράθρωση και τέτοια απαξίωση πολιτικού κόμματος σε τόσο λίγο χρόνο. Πράγμα όμως που δεν είναι εν τέλει καθόλου ανεξήγητο.
Ο Συριζα, ένα κόμμα διαμαρτυρίας, που μόλις και μετα βίας μπήκε στη Βουλή το 2009, γιγαντώθηκε και έγινε κόμμα εξουσίας, καβαλώντας το κύμα δυσαρέσκειας που ακολουθήσε την πτώχευση της χώρας, τις περικοπές μισθών και συντάξεων και τα μνημόνια. Ένα επίτευγμα που οφείλει κυρίως στον Τσίπρα, που με περίσσιο ταλέντο και λέγοντας τερατώδη ψέματα κατάφερε να πείσει μεγάλη μερίδα του κόσμου ότι θα έφερνε σχεδόν τη Γη της Επαγγελίας.
Τη συνέχεια φυσικά την ξέρουμε όλοι. Και τη μάθαμε πληρώνοντας πανάκριβα δίδακτρα.
Κλειστές τράπεζες , τρίτο μνημόνιο, υποθήκευση δημόσιας περιουσίας για κάτι λιγότερο από έναν αιώνα, δέσμευση για δημοσιονομικά πλεονάσματα μέχρι το 2060, ανεργία στο θεό, δυσφήμιση της χώρας ως failed state στα πέρατα της οικουμένης. Ένας λεκές που μας πήρε χρόνια να καθαρίσει και παραλίγο να μείνει ανεξίτηλος.
Αλλά όταν τα μνημόνια τελείωσαν και άρχισε να επανέρχεται σταδιακά η κανονικότητα, ο Συριζα που ούτως η άλλως δεν είχε στέρεη ιδεολογική βάση και ισχυρή πρόσβαση στην κοινωνία, τον συνδικαλισμό και την αυτοδιοίκηση, δεν είχε πλέον και λόγο ύπαρξης. Ήταν σαν να άνοιξε ένα παράθυρο στη χώρα και να μπήκε φρέσκος αέρας. Ένας όμως αέρας τον οποίο οι ίδιοι, εθισμένοι στην τοξικότητα, δεν είχαν συνηθίσει να αναπνέουν. Και που ήταν αυτό τελικά που τους σκότωσε.
Η ήττα του Συριζα το ’19, δεν ήταν προφανώς στρατηγική. Αλλά ήταν αυτό ακριβώς που τους οδήγησε σε τραγικά λάθη πιστεύοντας ότι η νίκη Μητσοτάκη ήταν απλά συγκυριακή και μια “δεξιά παρένθεση”.
Στην τετραετία 2019-23, ξεκίνησαν λοιπόν να κάνουν μια άθλια αντιπολίτευση , αγνοώντας ότι μετα την επώδυνη δεκαετή κρίση, η κοινωνία είχε στο μεταξύ ωριμάσει και δίνοντας οι ίδιοι λάθος απαντήσεις σε λάθος ερωτήματα. Τα μηνύματά τους στην κοινωνία, έμειναν στο “διαβάστηκε”, τιμωρήθηκαν και οδηγήθηκαν έτσι στη διπλή συντριβή των προηγούμενων εκλογών. Μια συντριβή που αυτή τη φορά ήταν στρατηγική και ήττα ιστορικών διαστάσεων από την οποία δεν συνήλθαν ποτέ. Οι πολλαπλές διασπάσεις έκτοτε, η φαγωμάρα και τα ξεκατινιάσματα, ήταν η αναμενόμενη και λογική κατάληξη ενός εσμού καιροσκόπων που δεν είχαν ποτέ έρμα και όραμα. Η φυγή Τσίπρα και η ίδρυση του νέου κόμματός του, ήταν απλά η χαριστική βολή.
Και τώρα εδώ και καιρό ζούμε το θέατρο του παραλόγου.
Άνθρωποι που φεύγουν από τον Συριζα, έχοντας καταγράψει μια όχι ασήμαντη διαδρομή, να στήνονται τώρα στην ουρά σαν αξιοθρήνητοι επαίτες, περιμένοντας το νεύμα του Μεγάλου Τιμονιέρη για την ένταξη στο νέο κόμμα που όμως δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένη.
Και από την άλλη, φεύγοντας, να αφήνουν πλέον τον Συριζα στα χέρια ανθρώπων που έχουν μεταξύ άλλων καταδικαστεί αμετάκλητα για σοβαρά ποινικά αδικήματα.
Ταλαιπώρησαν τη χώρα για μια περίπου 15ετια και θα’λεγε κανείς ότι έχουν τώρα το τέλος που τους αξίζει. Αλλά ας ευχηθούμε να γίνει αυτό παράδειγμα και για άλλους επίδοξους μιμητές μπας και γλιτώσουμε κάποτε από τον λαϊκισμό, τη δημαγωγία, το ψέμα και την απάτη.
www.liberal.gr
