Τετάρτη βράδυ 11 η ώρα με 9 ώρες μάθημα και υπερένταση λόγω Πανελλαδικών εξετάσεων. Παρασκευή τα παιδιά γράφουν το πρώτο μάθημα και την Δευτέρα Μαθηματικά. Παρά τα 40 χρόνια δουλειάς καθημερινό διάβασμα. Σημειώσεις κάθε μέρα νέες. Η κόρη λέει όλες τις νέες σημειώσεις να τις κάνουμε βιβλίο. Τα παιδιά – μαθητές χωρίς εμφανές άγχος. Δάσκαλε ακριβώς, βγαίνουμε διάλλειμα και συνεχίζομαι μετά. Μην χάσουν τις βλακείες στο κινητό με το οποίο ασχολούνται σε όλο το 10λεπτο. Ας μην πω άλλα.
Καθισμένος σκέφτομαι και παραμιλώ μόνος μου. Τι κακιά χρονιά Παναγία μου. Γιατί μου την επιφύλασσες. Όλα μου τα χρόνια σκυμμένος και απορροφημένος στο καθηγητελίκι και στις ανάγκες του επαγγέλματος, μάλλον άφησα άλλες υποχρεώσεις να περιμένουν. Ίσως σαν οικογενειάρχης να απουσίασα, να αμέλησα πράγματα . Σαν πατέρας να ήμουν λίγες ώρες δίπλα τους, σαν σύζυγος το ίδιο. Έτσι ήρθε μια ωραία πρωία η τιμωρία. Δεν πειράζει το παθαίνει ο μισός παντρεμένος πληθυσμός. Αυτά έχει η ζωή. Υπάρχουν και αυτά τα ευχαριστώ. Ειδικά μάλιστα όταν φεύγοντας έχει τα πάντα για την καλοπέραση της. Δεν κοιτάνε πίσω ποτέ, απλά προσπαθούν να σε καταστρέψουν στο διάβα τους και τα καταφέρνουν.
Με πειράζει που δεν μου βάλανε φρένο όλοι τους. Αυτοί που λένε ότι τους έλειψα. Όχι καλέ αυτοί δεν φταίξανε πουθενά!!!
Μάλλον μπορώ να πω νιώθανε βολικά, μάλλον περνάγανε καλά τα είχαν όλα. Διαλύονται όμως κάποια στιγμή όλα.
‘’ Για τα λεφτά τα κάνεις όλα ‘’ το τραγούδησε και ο Αντύπας. Αυτά διατάζουν…αλλά αυτά στο τέλος σε στεναχωρούν. Αυτά τους κάνανε όλους να αδιαφορούν για όλα, φυσικά και για εμένα. Με είχαν τελικά για την παραγωγή χρήματος. Ναι δεν τους έλειψα. Ότι και να πουν ψέμα είναι.
Δεν πειράζει ξαναλέω μέσα μου με δύναμη, βλέπω την πρόοδο των παιδιών μου και χαίρομαι. Αυτό μου αρκεί. Μου αρκεί που μου μοιάζουν. Το μόνο που με κουράζει τώρα είναι η ανησυχία του σκυλιού μου που πάει και έρχεται χωρίς να αράζει. Τι να έχει και αυτός ο φιλαράκος. Η ζέστη τον ταράζει. Μετράω με το ειδικό ρολόι – δώρο του γαμπρού μου το οξυγόνο τους σφυγμούς και όλα καλά. Με βασάνισε και η καρδιά μου για τρίτη φορά και αυτή φέτος. Έχω γίνει κολλητάρι με τα εμφράγματα. Δεν πειράζει. Με ρώτησε ένας φίλος προχθές ‘’ πώς είσαι ρε φίλε ‘’ και του είπα καλά ‘’μακάρι μέχρι την Κυριακή να είμαι ντούρος να τελειώσω την προετοιμασία των εξετάσεων ‘’. Γύρισε με μούτζωσε και είπε με στόμφο…’’ το-χεις χαμένο ‘’ κοίτα την υγείας σου πρώτα και όλα τα άλλα δεύτερα. Τελικά όλα τα άλλα τα είχα και τα έχω ακόμη δεύτερα. Πρώτα η δουλειά. Υγεία τι λέτε τώρα. Στεφανιογραφία, εμφράγματα και την άλλη μέρα φροντιστήριο μάθημα. Όλα πήγαν τελικά καλά.
Το βράδυ που η βουβαμάρα κυριαρχεί – τώρα την διατάραξε το γαύγισμα του σκυλιού μου – ακούει γάτες στον κήπο πίσω, στο σπίτι πολλές φορές σκέφτομαι πράγματα που με ταράζουν. Μου γκρεμάνε όλα τα χρόνια ζωής. Πολλές φορές τσακώνομαι με τον εαυτό μου για τα στάνταρ που έβαζα από μαθητής Γυμνασίου. Σαν φοιτητής το ίδιο. Δημοσιογραφούσα – δούλευα μαζί με το Πανεπιστήμιο. Τελείωσα σχεδόν στην ώρα του. Σαν έφεδρος αξιωματικός έκανα μαθήματα διάβαζα και προετοίμαζα την μηχανή για μετά. Δεν είχα την τρέχουσα σκέψη των νέων εκείνης της εποχής, ξεγνοιασιά και βόλτες, αλλά λειτουργούσα πάντα με δικά μου στάνταρ. Είχα χρήματα δικά μου και όταν ξεκίνησα την δουλειά μου, δεν πήρα από κανένα βοήθεια. Είχα τα χρήματά μου. Είχα χρήματα και περνούσα καλά σχεδόν από τα 20 μου χρόνια. Έτσι δεν κοίταζα πολύ πίσω μου και ίσως μου ξέφυγε λίγο η σωστή καθημερινότητα ζωής. Πάντως και τώρα βλέπω ότι θέλω να αυτομαστιγωθώ παρά το ότι δεν έχασα κανένα από τους στόχους μου. Με τα δικά μου σχεδιαγράμματα πιστεύω πέτυχα, αλλά η ‘’ζωή μου είπε ωπ ρε είσαι λάθος’’. Βιβλία Μαθηματικών έγραψα και εξέδωσα, άρθρα σε εφημερίδες, άρθρα σε site, πέρα από το φροντιστήριο και άλλο αντικείμενο στην εκπαίδευση πέτυχα να έχω. Μαθήματα στο ΤΕΙ της Άρτας έκανα για δύο χρόνια. Αλλά η ζωή δεν μου χαμογέλασε. Κάποτε είχα σε συνεργασία, δικά μας ΚΕΚ στην Αθήνα και στα Ιωάννινα. Το τι έβαλα σαν αντικείμενα εργασίας στην δουλειά μας δεν περιγράφεται. Η Πληροφορική έπιασε κορυφή στην πόλη μας. Όλα τέλεια η ζωή όχι.
Έβαλα το κινητό στο αθόρυβο μιας και έρχονται όλο μηνύματα για το site και με τα χέρια περασμένα στο κεφάλι κάθομαι και σκέφτομαι διάφορα. Το μυαλό μου δεν σταματά ούτε όταν κοιμάμαι. Τουλάχιστον έτσι νομίζω. Πάντως η εντατικοποίηση των μαθημάτων με ξεκούρασε από το μεγάλο πρόβλημα υγείας μιας και το αφάνισαν. Το μυαλό μου είναι αλλού στις εξετάσεις των παιδιών και ευτυχώς. Μετά τις εξετάσεις θα κάνω γύρα στους αντίστοιχους ειδικών των υποθέσεων αυτών να βρω μια λύση. Δεν βλέπω που χρωστάω τέτοια κακομεταχείριση που δέχτηκα. Τέτοια αθλιωσύνη. Να πάρεις εκδίκηση μου είπε μια μέρα φίλος και πιο δυνατή στην προτροπή ήταν η γυναίκα του. Μην μένεις απαθής αδερφέ μας φώναξαν σε αυτά που σου κάνανε. Τα ξέρουν όλα. Όλα να μπουν στην στράτα τους. Κράτα το ύψος σου μην αφήνεις να σε γονατίσουν οι τύψεις, ούτε άνθρωπέ μου, αυτοί…αυτοί… Παρά τις γνώμες αυτές, εγώ θέλω να ηρεμήσω. Τουλάχιστον να σταματήσω να αυτομουτζώνομαι και να αυτομαστιγώνομαι…Τελικά βάλανε και στα Μαθηματικά αλλοπρόσαλλα θέματα και η χρονιά και κακή αλλά και κουραστική τελείωσε, εκπαιδευτικά πάντα. Δεν πτοούμαι όμως… Στα ΕΠΑΛ μπορεί να έχουμε στα Μαθηματικά και βαθμό άριστο σε γραπτό. Κλείνω με αυτό το ωραίο και περιμένω για την μεγάλη απόφαση μου…
Μετά από σκέψεις ημερών…
Τα μέτρησα όλα…
Την πήρα…
ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΜΟΥ ΜΟΝΟ…
΄΄ ας τους αναλάβει ο ΘΕΟΣ ΄΄ όχι εγώ.
Τελευταία αναφορά στους ΑΘΛΙΟΥΣ.
ΠΛ
