Σε μια συzήτηση που είχα πριν κάποιο καιρό με ένα σημαντικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, συμφωνήσαμε ότι 3 είναι οι πολιτικοί που ο Ελληνικός λαός τους οφείλει ευγνωμοσύνη για το έργο τους μέσα στον 20ο αιώνα, ακόμα κι αν πολλοί φίλοι μου ίσως διαφωνήσουν με αυτή την κατάταξη, βρίσκοντας δευτερεύοντες λόγους για να την απορρίψουν. Άλλωστε, οι λόγοι που κρίνονται ως σημαντικοί, αυτοί οι 3 πολιτικοί είναι διαφορετικοί και φυσικά όλοι μας γνωρίζουμε τα σφάλματά τους, αλλά ας δούμε τη Μεγάλη Εικόνα, μόνο.
1. Για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, νομίζω ότι λίγοι θα διαφωνήσουν, μια και παρέλαβε μια χώρα που έφτανε μέχρι τη Θεσσαλία και τη διπλασίασε. Εάν δε, δεν υπήρχαν τα λάθη της Μικρασιατικής Καταστροφής, η εικόνα της Ελλάδας θα ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακή.
2. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ανεξάρτητα από τις αμαρτίες της πρώτης του διακυβέρνησης, υπήρξε ο άνθρωπος που κατάφερε και πέρασε την Ελλάδα από ένα σκληρό δικτατορικό καθεστώς, με τις Ένοπλες Δυνάμεις και την Αστυνομία γεμάτες με χουντικά “σταγονίδια”, σε μια χώρα που θεωρείται από τις πλέον ελεύθερες στον κόσμο. Πέρα όμως από αυτό (που έκανε τον Μίκη Θεοδωράκη τότε να πει “ή Καραμανλής, ή τάνκς”), με δικό του όραμα και αγώνα κατάφερε να βάλει τη χώρα στην τότε ΕΟΚ, πράγμα που άλλαξε οριστικά τη μοίρα της, σε σύγκριση με τους γείτονές της.
3. Ο Κώστας Σημίτης είναι ίσως ο πλέον παρεξηγημένος πολιτικός ηγέτης της εποχής μας. Δεν θα τον έλεγε κανείς “χαρισματικό” και η εμφάνισή του και τα αστεία του σαρδάμ είχαν γίνει αντικείμενο αστεϊσμού απ’ όλους μας, με την αείμνηστη Μαλβίνα να τον αποκαλεί “Τάπερμαν” αν θυμάστε. Όμως, κατάφερε δύο σημαντικότατα για την μετέπειτα ιστορία μας πράγματα, την είσοδο της Ελλάδας στη ζώνη του Ευρώ και την εισδοχή της Κύπρου στην ΕΕ, γεγονός για το οποίο οι Κύπριοι θα έπρεπε να του έχουν στήσει άγαλμα.
Αυτά για τα οποία στην ουσία κατηγορούν τον Κώστα Σημίτη οι περισσότεροι, είναι οι λαμογιές, ο νεποτισμός και οι λοβιτούρες των “συντρόφων” του μέσα στο ΠΑΣΟΚ, τις οποίες δεν κατάφερε να ελέγξει. Και είναι αλήθεια αυτό, αλλά ας σκεφτούμε ποιος ηγέτης του κόμματος αυτού, μετά την καταλυτική παρουσία του Ιδρυτή του, θα μπορούσε να ελέγξει αυτές τις βρώμικες κλίκες που είχαν γιγαντωθεί; Έτσι, προτίμησε να κάνει 2-3 σημαντικά πράγματα για το μέλλον, αποδεχόμενος και ο ίδιος ότι δεν μπορούσε να τα κάνει όλα, όσο κι αν ήθελε. Μετά από 8 χρόνια Πρωθυπουργίας, το κόμμα δεν του ανήκε, κατά τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζει σήμερα αντίστοιχα προβλήματα και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ετσι, εν κατακλέιδι θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο πρώτος από αυτούς μεγάλωσε την Πατρίδα μας, ο δεύτερος την έκανε Ευρωπαϊκή χώρα και ο τρίτος έθεσε τις βάσεις για να γίνουμε μια ισχυρή οικονομία προστατευμένη από τις παγκόσμιες φουρτούνες, άσχετα αν εμείς αποδειχτήκαμε κεφτέδες© για να μπορέσουμε να το εκμεταλλευτούμε. Και στην πορεία κατέστησε και τον Ελληνισμό της Κύπρου απρόσβλητο στις ορέξεις των Τούρκων.
Το κοινό χαρακτηριστικό αυτών των 3 ανθρώπων ήταν ότι δεν υπήρξαν δέσμιοι κάποιων ιδεοληψιών, αλλά έβλεπαν τη μεγάλη εικόνα για το ρόλο της Πατρίδας μας.
Από το fb – Costas Kapos
