ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Οι πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές θέσεις του καθένα μας, σύντροφοι και συναγωνιστές, είναι συνάρτηση του τόπου και του τρόπου που γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Κανείς μας δεν έγινε ό,τι είναι “κατόπιν ωρίμου σκέψεως και λογικών διεργασιών”. Επηρρεαστήκαμε από τους γονείς και συγγενείς μας και επάνω εκεί αρχίσαμε να χτίζουμε τα ιδεολογήματά μας, με τη συνδρομή των φίλων, των εργοδοτών, των συντρόφων και των βιωμάτων μας.
Ίσως κάποιοι από εμάς μπόρεσαν να εξορθολογίσουν τις αρχικές τους αποφάσεις και να νοιώθουν άνετα με την επιλογή τους, άλλοι όμως για να τις στηρίξουν έχτισαν ένα φαντασιακό κόσμο και ζουν μέσα του. Άτιμο πράγμα ο εγκέφαλος, κάνει τα 10πλάσια απ’όσα του ζητάμε να κάνει.
Όσο λοιπόν πιο μακρυά από την Πραγματικότητα βρίσκονται οι απόψεις σου, τόσο πιο φαντασιακός είναι ο κόσμος που τις δικαιολογεί. Βλέπετε, αυτός ο μηχανισμός είναι πολύ πιο απλός και εύκολος από το να σταθείς μπροστά σε ένα καθρέφτη και να διαλύσεις τον εαυτό σου στα εξ ων συνετέθη, για να βρεις τα λάθη σου. Άλλωστε, αυτή η διάλυση και επανασύνθεση απαιτεί επίπεδα Γνώσης και Ευφυίας που εάν την είχες από την αρχή, δεν θα έκανες αυτά τα λάθη, δηλαδή ένα ψυχολογικό Catch22.
Πάρτε λοιπόν ένα τυχαίο πρόσωπο, έναν πολιτικό που στα 18 του, σαν Πρόεδρος του 15μελούς του σχολείου του αποφάσισε να δημιουργήσει λίγο ντόρο και αμέσως οι ΛΙάτσοι, οι Κουϊκάρες και οι Χατζηνικολάκηδες τον έβγαλαν στο γυαλί για να μας σερβίρει τις εφηβικές του ανοησίες. Κι αυτό το παιδάκι την καταβρήκε με τη διαδικασία και είδε την Πολιτική σαν μέσο έκφρασής του, μια και δεν βρέθηκε κάποιος συγγενής να του χώσει 3 καρπαζιές και να το βάλει στον ίσιο δρόμο.
Έτσι, το 18χρονο αυτό παιδάκι, που γράφτηκε και στη Μεγάλη του Κόμματος Σχολή (ΚΝΕ), εντρύφησε στους τακτικισμούς, στην ξύλινη γλώσσα, στην αμπελοφιλοσοφία της παρέας και στις ονειρώξεις και συμβολισμούς μιας ηττημένης γενιάς που κοίταζε να κρύψει τα ιδεολογικά της αυγά μέσα σε νεανικά μυαλά, πριν χαθεί. Η Γη άλλαζε, ο κομμουνισμός κατέρρεε, η Παγκοσμιοποίηση ερχόταν απειλητική και φορτσάτη και αυτό το παιδόπουλο μάθαινε για τον Μάρξ, τον Λένιν και τον Βελουχιώτη και τραγουδούσε Τζαβέλλα στα τσιπουράδικα της Κυψέλης μαζί με τα κολλητάρια του.
Παράλληλα, προσπαθούσε να μοιάσει του άλλου μεγάλου Λαϊκού Ειδώλου της εποχής, του Ανδρέα Παπανδρέου, μιμούμενος τη στάση, τη φωνή, τον τόνο, αλλά δυστυχώς όχι την καλλιέργεια.
Εν παραλλήλω, για να μη στεναχωρήσει τους δικούς του, πήρε ένα πτυχίο από το “Εθνικό Μετσόβιο Πανεπιστήμιο” με τη συνδρομή Μπαλτάδων και Γαβρόγλου και με το δημοκρατικό 5, για να παριστάνει τον μηχανικό και να κρύβει την αμάθεια και την έλλειψη καλλιέργειας με τα βρακάκια του “Μηχανικού” (πανάθεμά μας, για τις αξιολογήσεις που κάνει το ΤΕΕ).
Και αυτό ακριβώς το παιδόπουλο, το ομορφόπαιδο, το φιλόδοξο, το μπασμένο στις Μακιαβελικές τακτικές του ΚΚΕ, διάλεξε ένας άλλος πλούσιος και αποτυχημένος αριστερός φελλός για να του κληροδοτήσει δι’απονομής την κακοπαθημένη Αριστερά του Ηλία Ηλιού, του Λεωνίδα Κύρκου και τόσων άλλων σημαντικών προσωπικοτήτων που αγωνίστηκαν γι αυτή σε δύσκολα χρόνια.
Έχουμε λοιπόν ένα νεαρό πολιτικό, που έχει αναγάγει την τεχνική της στρεψοδικίας, του Λαϊκισμού, της μηχανορραφίας και της ιδεοληψίας σε Τέχνη. Ναι, είναι αμόρφωτος, ναι κάνει “μπαμ” σε μορφωμένους και λογικούς ανθρώπους πόσο ολίγιστος είναι, αλλά αυτοί δεν είναι ο στόχος του. Στόχος του είναι άνθρωποι σαν τον ίδιο, αδαείς, ιδεοληπτικοί, που ζουν σε ένα φαντασιακό κόσμο που δικαιολογεί την ύπαρξή τους και τη μισαλλοδοξία τους.
Αυτούς μπορεί να κερδίσει μόνο, αλλά δεν πειράζει, είναι πολλοί. Τόσο πολλοί που τα διάφορα λαμόγια που ευδοκιμούν στην Ελλάδα (λέγε με Λάκη, Νικολάκη, Αιμιλιάκη κλπ) μυρίζονται το ψητό και γίνονται ακόμα πιο πολλοί οι υποστηρικτές του.
Κι έτσι, ο νέος Μεσσίας ήταν έτοιμος για εκτόξευση.
Τα όσα ακολούθησαν τα γνωρίζετε από πρώτο χέρι….. εγώ το ψυχογράφημα ενός τυχαίου 18χρονου επιχείρησα
