Η Κίνα φαίνεται προορισμένη να υποτάξει την Ε.Ε. στο εμπόριο. Αλλωστε η Λαϊκή Δημοκρατία κέρδισε πέρυσι έναν δασμολογικό πόλεμο με τις ΗΠΑ, οι οποίες, με τη σειρά τους, εκφόβισαν με επιτυχία την Ε.Ε. Αρα το Πεκίνο θα κυριαρχήσει στο μπλοκ των «27», σωστά; Οχι ακριβώς. Η Ε.Ε. θα μπορέσει να αμυνθεί εφόσον παραμείνει ενωμένη. Το κλειδί είναι να παραμείνει σταθερή αλλά δίκαιη με το Πεκίνο, προστατεύοντας παράλληλα τα πιο ευάλωτα μέλη της.
Σίγουρα χρειάζεται μια νικηφόρα στρατηγική, κυρίως επειδή το εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας με την Ε.Ε. ήταν κατά μέσον όρο 1 δισ. δολάρια την ημέρα πέρυσι – εν μέρει λόγω μεγάλων επιδοτήσεων και μιας συναλλαγματικής ισοτιμίας που το ΔΝΤ λέει ότι είναι υποτιμημένη κατά 12% έως 21%. Με την πρώτη ματιά, οι προοπτικές της Ε.Ε. δεν φαίνονται καλές. Αλλωστε η Κίνα φαίνεται να έχει αυτό που οι διαπραγματευτές αποκαλούν «κυριαρχία κλιμάκωσης». Το έδειξε αυτό στη διαμάχη της με τις ΗΠΑ. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υπαναχώρησε από την απειλή του να επιβάλει δασμούς 145% στις κινεζικές εισαγωγές αφού το Πεκίνο περιόρισε τις εξαγωγές σπάνιων γαιών. Αντίθετα, η Ε.Ε. συμφώνησε σε μια μονομερή εμπορική συμφωνία με τις ΗΠΑ αφού ο Τραμπ την απείλησε με δασμούς 30%. Ηταν διχασμένη, παρά το γεγονός ότι συχνά περιγράφεται ως «μπλοκ». Ενώ η Γαλλία ήταν πρόθυμη να αντιδράσει, η Γερμανία, η Ιταλία και άλλοι ήθελαν να αποφύγουν την αντιπαράθεση.
Η Ε.Ε. επικεντρώνεται σε δύο απειλές: στον έλεγχο του Πεκίνου στις σπάνιες γαίες και σε άλλα σημεία στραγγαλισμού και στον κίνδυνο το τσουνάμι των κινεζικών εξαγωγών να εξαλείψει μεγάλα τμήματα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας. Υπάρχουν όμως και άλλοι κίνδυνοι, κυρίως η υποστήριξη του Πεκίνου προς τη Μόσχα στον πόλεμό της με την Ουκρανία. Επιπλέον, η Κίνα συνεχίζει να ενισχύει την τεχνολογική ισχύ της. Οσο περισσότερο κυριαρχεί σε βιομηχανικούς τομείς, τόσο περισσότερο θα μπορεί να κρατάει την Ε.Ε. σε ομηρία – ειδικά αν η Ευρώπη χάσει την παραγωγική της ικανότητα. Η Ε.Ε. αφυπνίζεται απέναντι στην απειλή, επιχειρώντας να μειώσει την εξάρτησή της από την Κίνα. Η κλασική λύση είναι οι δασμοί αντιντάμπινγκ, τους οποίους έχει ήδη επιβάλει στα κινεζικά ηλεκτρικά οχήματα, αφού κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Πεκίνο υποστήριζε άδικα τις εγχώριες αυτοκινητοβιομηχανίες. Νέες εμπορικές συμφωνίες με χώρες όπως η Ινδία και το λατινοαμερικανικό μπλοκ Mercosur θα μπορούσαν επίσης να βοηθήσουν. Το ίδιο και η συνεργασία με εταίρους για τη δημιουργία εναλλακτικών πηγών σπάνιων γαιών. Αλλά το σημαντικότερο πράγμα που μπορεί να κάνει η Ε.Ε. για τη βιομηχανία της είναι να ολοκληρώσει την εσωτερική της αγορά, να μειώσει τις περιττές ρυθμίσεις και να επενδύσει περισσότερο στην έρευνα. Τέλος, η Ε.Ε. πρέπει να παραμείνει ενωμένη εάν το Πεκίνο πραγματοποιήσει τις απειλές του να αντεπιτεθεί. Δύο πράγματα θα βοηθούσαν. Το ένα είναι η δημιουργία ενός ταμείου αλληλεγγύης για την αποζημίωση χωρών και τομέων που είναι περισσότερο εκτεθειμένοι σε αντίποινα. Το άλλο είναι η τήρηση των κανόνων του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου. Εάν το Πεκίνο κλιμακώσει στη συνέχεια την κατάσταση, η Ε.Ε. θα έχει το ηθικό πλεονέκτημα και θα μπορούσε να συσπειρώσει τις τάξεις της. Η Λαϊκή Δημοκρατία δεν θέλει να χάσει την πρόσβαση σε έναν οικονομικό χώρο που υποστηρίζει εκατομμύρια κινεζικές θέσεις εργασίας. Εάν τα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη είναι ισχυρά και ενωμένα, το Πεκίνο μπορεί να συμφωνήσει σε μια αποδεκτή συμφωνία. Η Ε.Ε. μπορεί τότε να αξίζει ακόμη και να αποκαλείται «μπλοκ».
