Στη λαϊκή αγορά στη συνοικία Σαρλότενμπουργκ του Βερολίνου, η 65χρονη Ζαμπίνε Βόλφραμ βγάζει το πορτοφόλι για να πληρώσει τα ψάρια. Ο πάγκος, παρότι πραγματοποιεί συχνά πωλήσεις άνω των 100 ευρώ, δεν δέχεται κάρτες. Η Ζαμπίνε δεν έχει θέμα. «Nur Bares ist Wahres», δηλαδή «μόνο τα μετρητά είναι αληθινά», απαντά στον ανταποκριτή της εφημερίδας «Τάιμς». Η φράση συμπυκνώνει τη γερμανική νοοτροπία.
Η Γερμανία παραμένει η χώρα της Ε.Ε. με τη μεγαλύτερη προσήλωση στις συναλλαγές με φυσικό χρήμα. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, το 73% των Γερμανών εξακολουθεί να χρησιμοποιεί πιο συχνά τα μετρητά. Το ποσοστό ανέρχεται στο 71% στην Αυστρία, περιορίζεται στο 25% στη Σουηδία στον αντίποδα.
Πίσω από αυτή την επιλογή βρίσκεται, σε μεγάλο βαθμό, η ιστορική μνήμη. Τα χρόνια της ναζιστικής κυριαρχίας και η εκτεταμένη παρακολούθηση στην Ανατολική Γερμανία κατά τον Ψυχρό Πόλεμο άφησαν βαθιά σημάδια στη σχέση των πολιτών με την εξουσία και το χρήμα. Για πολλούς τα μετρητά προσφέρουν κάτι που οι ψηφιακές πληρωμές δεν εγγυώνται στον ίδιο βαθμό: ιδιωτικότητα και έλεγχο.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να αλλάξει αυτή τη λογική. Ο υπουργός Οικονομικών, Λαρς Κλινγκμπάιλ, επιδιώκει να καταστήσει υποχρεωτική την αποδοχή καρτών ή πληρωμών μέσω κινητού στα καταστήματα και στα εστιατόρια από το επόμενο έτος. Προετοιμάζονται ηλεκτρονικά συστήματα για την καλύτερη καταγραφή των συναλλαγών και την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Η Κεντρική Τράπεζα καλεί επιχειρήσεις να συμμετάσχουν σε πιλοτικό πρόγραμμα για το ψηφιακό ευρώ.
Ωστόσο η μετάβαση στην ψηφιακή εποχή προσκρούει σε ένα εμπόδιο που δεν παρακάμπτεται εύκολα: την ιστορικά διαμορφωμένη καχυποψία.
