Φόρτωση Text-to-Speech…
Η ιστορία με τα λεγόμενα «σπιτάκια ανακύκλωσης», που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας, έχει και άλλες προεκτάσεις, που δεν συνδέονται μόνο με την οικονομική και θεσμική ουσία. Εχουν να κάνουν με την ευαλωτότητα της Αθήνας σε κάθε είδους εισβολέα. Και τα «σπιτάκια ανακύκλωσης» υπήρξαν εισβολείς στον δημόσιο χώρο.
Η απάθεια με την οποία αντιμετωπίστηκε η κατάληψη πλατειών και αστικών αξόνων από αυτά τα ογκωδέστατα και ακαλαίσθητα κατασκευάσματα είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίον ασκείται η πολιτική στις πόλεις μας.
Οι πόλεις, μεγάλες και μικρές, διοικούνται. Και η Αθήνα, εν προκειμένω, μοιάζει ακυβέρνητη σε πολλά θέματα, όχι μόνο στην καθαριότητα, αλλά και σχετικά με την οργάνωση και φροντίδα του δημόσιου χώρου.
Τα «σπιτάκια ανακύκλωσης» είναι εξόφθαλμες παραβιάσεις κάθε έννοιας αστικής κουλτούρας. Στην πλατεία Βικτωρίας, π.χ., και στη Φωκίωνος Νέγρη (αρχικά και στην Τοσίτσα, δίπλα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο), αυτοί οι ακαλαίσθητοι «οικίσκοι», που μοιάζουν με σιδερένιες παράγκες, επιμήκεις και αυθάδεις, τοποθετήθηκαν σε καίρια σημεία διακόπτοντας αυθαιρέτως και δίχως κανέναν ενδοιασμό τον οπτικό άξονα που αποτελεί την ιδρυτική συνθήκη πλατειών, βουλεβάρτων και νησίδων αποσυμπίεσης από την πυκνότητα της πόλης.
Συνιστούν επιπλέον, εστίες ρύπανσης, καθώς ούτε καν συντηρούνται όπως θα έπρεπε και, κατά παράβασιν ακόμη και αυτής της αποστολής τους, επιβαρύνουν το ήδη φορτωμένο αστικό περιβάλλον καθώς αποτελούν το καλοκαίρι θερμικές νησίδες καταργώντας την υποτιθέμενη οικολογική φύση τους. Στήθηκαν, δε, εφαρμόζοντας κάποια ευρωπαϊκή οδηγία, σε μια πόλη που είναι ουραγός στην Ευρώπη στον τομέα αυτόν καθώς κατ’ εξακολούθησιν η καθημερινή πρακτική ευτελίζει το πνεύμα και την ιδέα της ανακύκλωσης. Οι άθλιοι μπλε κάδοι στους δρόμους της Αθήνας είναι αδιάψευστοι μάρτυρες.
Ιδανικό θα ήταν να ξηλωθούν όλα αυτά τα «σπιτάκια» και να αφήσουν τις πλατείες να αναπνεύσουν. Οταν όλες οι πόλεις του προηγμένου κόσμου σχεδιάζουν εξαρχής τον δημόσιο χώρο, ενθαρρύνουν και προσελκύουν τους πεζούς, φυτεύουν δέντρα εκεί όπου υπήρχαν σκληρές επιφάνειες, αξιοποιούν νέες ιδέες για τα ιστορικά κέντρα και τη διαβίωση στις γειτονιές, η Αθήνα μένει στάσιμη. Και όταν μένεις στάσιμος χωρίς να βλέπεις μακριά, κατρακυλάς προς τα πίσω.
